عرف

معنی و توضیح

معنای اولیه: ـــ عرف در لغت به معنای معروف مقابل منکر به کار رفته است؛ عَرَفت کتاب العین، واژه «عرف». لسان العرب، ج۹، ص۲۳۶، واژه «عرف». ـــ عُرف ، در لغت به معنای « معرفت و شناخت » و «پی در پی بودن چیزی» به کار رفته است،

ـــ عُرف ، شیوه متعارف و پذیرفته شده نزد همه یا گروهی از مردم می باشد. ـــ شیوه مستمر میان همه یا بیشتر مردم یا گروه خاص را عرف گویند

اجماع — تفاوت عرف با اجماع در این است که اجماع فقط از طریق اتفاق امت یا فقهای ایشان یا مجتهدان مذهب معینی منعقد می‌گردد و عنصر اتفاق در ماهیت آن اخذ گردیده است، ولی در عرف، سلوک اکثریت کفایت می‌کند. برخی اعتقاد دارند در اجماع فقط اتفاق مجتهدان معتبر است، اما عرف عبارت است از مرسوم شدن امری در میان عموم مردم یا خواص آنها. الاصول العامة للفقه المقارن، طباطبایی حکیم، محمد تقی، ص۴۱۹. فوائد الاصول، نائینی، محمد حسین، ج۳، ص۱۹۲. بادی فقه و اصول، فیض، علیرضا، مص۲۱۹. مبادی فقه و اصول، فیض، علیرضا، ص۲۲۴. نظریة ال

واژهٔ تنها گاهی چند معنا دارد؛ ترکیب است که معنای حقوقی را قطعی می‌کند.

آلِکسا — حقوق، با نگاهِ هوش مصنوعی و الگوریتم