اسارت
جستجوی «اسارت» در متنِ قوانین، آرا و نظریات
معنی و توضیح
ریشه و سیرِ واژه
- معنای اولیه
- اسارت و أسْر مصدر «أسَرَ»، به‌معنای محکم بستن چیزی با قید و طناب است و اسیر را از آن جهت که او را بسته ، محصور می‌ساختند اسیر نامیده‌اند؛ سپس این مفهوم به هر کس که در بند یا حبس درآید، هرچند با چیزی بسته نشده باشد، توسعه یافته است. مفردات، ص۷۶، «أسر». لسان‌العرب، ج۱، ص۱۴۰، «أسر». برخی معنای این ماده را حبس دانسته، گفته‌اند: اسیر کسی است که محبوس و تحت سلطه باشد؛ چه با قیود ظاهری و چه با تعهدات عرفی و الزامات قانونی ؛ ازاین رو بر عبد ، زندانی و کسی که تحت نظر باشد نیز اطلاق می‌شود. التحقیق، ج۱، ص۸۳، «أسر».
مفهوم
کسی را در بند کشیدن و به اسیری درآوردن را اسارت گویند
نام‌های دیگر
زیرمجموعه‌ها و اقسام
مفهومِ کلی‌تر
مفاهیمِ مرتبط
حقوق بین‌الملل بشردوستانه · کنوانسیون ژنو · حقوق بشر · جنگ · آزادی تن · بازداشت
تعریف
اسیر جنگی به شخصی نظامی یا غیرنظامی می‌گویند که در طول یک جنگ یا بلافاصله پس از پایان یک جنگ توسط نیروهای طرف مقابل دستگیر و به اسارت گرفته می‌شود. اسیران جنگی دارای حقوقی هستند که در فصل دوم از ضمیمهٔ کنوانسیون ۱۹۰۷ لاهه به جزئیات رفتار با اسیران جنگی اشاره شده‌است. همچنین این حقوق در کنوانسیون سوم ژنو در سال ۱۹۲۹ و تجدید نظر آن در سال ۱۹۴۹ مفصل‌تر گردیده‌است. مادهٔ چهارم کنوانسیون ژنو به محافظت از افراد نظامی، برخی از جنگجویان چریکی و افراد خاص اشاره دارد که این محافظت از زمان اعلام آنها به عنوان اسیر تا عودت آنها به کشور خود ادامه دارد. یکی از اصلی‌ترین مفاد این قرارداد مبنی بر غیرقانونی بودن شکنجه اسرای جنگی می‌باشد و یک اسیر تنها لازم است نام، تاریخ تولد، رتبه و شماره سرویس (در صورت اطلاق) را اعلام کند. با وجود این در کشورهای مختلف این تعهد بارها نادیده انگاشته شده و اسیران بسیاری شکنجه و مورد بدرفتاری قرار گرفته‌اند. در طول تاریخ گاهی پادشاهان در جنگ‌ها اسیر می‌شدند، مثلاً در سال ۱۴۰ پیش از میلاد دیمتریوس دوم سلوکی به قوای مهرداد یکم اشکانی حمله می‌کند ولی شکست خورده و اسیر می‌گردد.
منبع: ویکی‌پدیا — اسیر (CC BY-SA 4.0)
معنای لغوی و دانشنامه‌ای
فرهنگ معین
(اَ یا اِ رَ ) [ ع . ] ۱ - (مص م . ) دربند کردن . ۲ - (اِمص . ) بردگی .
فرهنگ عمید
اسیر و گرفتار بودن.
دانشنامهٔ اسلامی (ویکی‌فقه)
کسی را در بند کشیدن و به اسیری درآوردن را اسارت گویند. اسارت و أسْر مصدر «أسَرَ»، به معنای محکم بستن چیزی با قید و طناب است و اسیر را از آن جهت که او را بسته، محصور می ساختند اسیر نامیده اند؛ سپس این مفهوم به هر کس که در بند یا حبس درآید، هرچند با چیزی بسته نشده باشد، توسعه یافته است. برخی معنای این ماده را حبس دانسته، گفته اند: اسیر کسی است که محبوس و تحت سلطه باشد؛ چه با قیود ظاهری و چه با تعهدات عرفی و الزامات قانونی؛ ازاین رو بر عبد، زندانی و کسی که تحت نظر باشد نیز اطلاق می شود. اطلاق اسیر بر بده کار اطلاق اسیر بر بده کار در برخی استعمالات و احادیث نیز می تواند از همین جهت باشد؛ بر همین اساس غالب مفسران در تفسیر واژه اسیر در آیه ۸ انسان/۷۶ «و یُطعِمونَ الطَّعامَ عَلی حُبِّهِ مِسکینـًا و یَتیمـًا و اسیرا» همه وجوه معنایی فوق را بیان کرده اند؛ اما تفسیر آن به برده، زندانی و اسیر جنگی مقبول تر و مورد اخیر از شهرت بیش تری برخوردار است. اسیر در اصطلاح فقه اسیر در اصطلاح فقه بر مردان کافری اطلاق می شود که در جنگ با مسلمانان دستگیر شوند و درباره کودکان و زنان واژه «سَبْی» به کار می رود. از کلمات عده ای از فقها استفاده می شود که اصطلاح اسیر بر مردان، زنان و اطفال کافر یا مسلمانی که در جنگ یا غیر جنگ به دست مسلمانان یا غیر مسلمانان گرفتار شوند اطلاق می شود؛ گرچه درباره زنان و کودکان واژه «سبی» نیز به کار می رود. واژگان قرآن درباره اسارت ...اسارت (قرآن). اسارت از اسر، به معنای محکم بستن چیزی با بند، راندن، دستگیر شدن، دستگیری و بردگی می باشد. در این مدخل از واژه های «اسیر» و مشتقات آن و همچنین جملاتی از قبیل «فشدوا الوثاق»، «ما ملکت ایمانهم» و «و خذوهم واحصروهم» استفاده شده است. …
منبع: دیکشنری آبادیس
آلِکسا — حقوق، با نگاهِ هوش مصنوعی و الگوریتم