اسلام

معنی و توضیح

معنای اولیه: واژه اسلام مصدر باب افعال از ماده «س- ل- م» ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۶، ص۳۴۵، قم، ادب الحوزه، ۱۴۰۵ق. به معنای صحت و عافیت و دوری از هرگونه عیب و نقص و فساد ابن فارس، احمد بن فارس، معجم المقاییس فی اللغة، ج۳، ص۹۰- ۹۱، تحقیق شهاب الدین ابوعمرو. طبرسی، فضل بن‌ حسن، مجمع‌ البیان فی تفسیر القرآن، ج۲، ص۷۱۵، بیروت، دارالمعرفة، افست، تهران، ناصر خسرو، ۱۴۰۶ق. مصطفوی، حسن، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۵، ص۱۹۱- ۱۹۲، ماده «سلم». و در بابِ افعال به معانی زیر است: انقیاد، ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۱۲، ص۲۹۵. طریحی، فخر الدین بن محمد، مجمع البحرین، ج۲، ص۴۰۷. ابن فارس، احمد بن فارس، معجم المقاییس فی اللغة، ج۳، ص۹۰، ماده «سلم». اطاعت کلی و بی قید و شرط و تسلیم محض بودن، توشیهیکو ا

ایمان — تفاوت اسلام به مفهوم نخست با ایمان ، در آن است که اسلام، گرویدن به آیین حضرت محمد صلّی اللّه علیه و آله در زبان است، لیکن ایمان گرویدن به آن در زبان همراه با اعتقاد قلبی و عمل به احکام و دستورهای آن می‌باشد. البته برای ایمان دو معنای دیگر نیز ذکر شده است؛ یکی عام که هم‌معنای با اسلام است و دیگری خاص که عبارت است از اعتقاد داشتن و پذیرش ولایت و امامت دوازده امام معصوم علیهم‌السّلام. جواهر الکلام، ج۶، ص۵۹. جواهر الکلام، ج۳۳، ص۱۹۷. ۳.۱ - دیدگاه اهل حدیث، شافعیان، معتزله و خوارج ازنظر اهل حدیث ، شاف

آلِکسا — حقوق، با نگاهِ هوش مصنوعی و الگوریتم