اصل اباحه
جستجوی «اصل اباحه» در متنِ قوانین، آرا و نظریات
معنی و توضیح
فقه / سایر: قاعده‌ای است که بر اساس آن، اصل در اشیاء و افعال، مباح بودن و عدم منع شرعی است، مگر آنکه دلیلی بر حرمت یا وجوب آن وجود داشته باشد. این اصل در حقوق عمومی و خصوصی برای تفسیر آزادی‌های فردی کاربرد دارد. مثال: خرید و فروش کالایی که قانون منع خاصی برای آن وضع نکرده است، طبق این اصل جایز است.
نام‌های دیگر
مفاهیمِ مرتبط
تعریف
اِباحه (به عربی: إباحَة) از ریشهٔ «بَوح» و «بُؤوح» به‌معنی اجازه دادن است و به فعلی گفته می‌شود که بر اِتیان و ترک آن، پاداش و کیفری بار نیست. اباحه از مفاهیم پراهمیت در فقه، شریعت، و حقوق اسلامی است. اباحه یعنی اجازهٔ تملک. این اجازه را گاهی مقنِّن مستقیماً می‌دهد؛ مانند اجازهٔ تملک مباحات در مادهٔ ۱۴۷ قانون مدنی، و گاهی شامل قصد و انشای مالک است؛ مثل نثار مال در عروسی یا اذن در نهادن سرِ تیر بر سرِ دیوار که مصداق اباحهٔ تملک منافع است.
منبع: ویکی‌پدیا — اباحه (CC BY-SA 4.0)
آلِکسا — حقوق، با نگاهِ هوش مصنوعی و الگوریتم