اطاعت
جستجوی «اطاعت» در متنِ قوانین، آرا و نظریات
معنی و توضیح
مفهوم
فرمان بردن را اطاعت گویند. در فقه از آن در باب‌هایی نظیر طهارت ، صلات ، صوم ، اعتکاف ، حج ، جهاد و نکاح و مانند آن‌ها سخن رفته است. مطابقت عمل مکلّف با حکم واقعی شرع را اطاعت گویند
گونه‌ها
- تکوینی — معیار: اقسام اطاعت
نام‌های دیگر
زیرمجموعه‌ها و اقسام
اطاعت از اسراف گران · اطاعت از اسرافیل · اطاعت از اسلام · اطاعت از امامان · اطاعت از انبیا · اطاعت از انصار · اطاعت از اهل کتاب · اطاعت از خدا · اطاعت از سلاطین مقتدر · اطاعت از شیطان · اطاعت از طاغوت · اطاعت از غیرخدا · اطاعت از قرآن · اطاعت از مؤمن آل فرعون · اطاعت از محمد · اطاعت از منافقان · اطاعت از هدایت · اطاعت از پدر · اطاعت اسماعیل · اطاعت جنیان · اطاعت متقین · اطاعت منافقان · اطاعت نوح · اطاعت کنندگان از شیطان
مفهومِ کلی‌تر
مفاهیمِ مرتبط
امر آمر قانونی · مسئولیت کیفری · دستور · وظیفه · ضمانت اجرا
معنای لغوی و دانشنامه‌ای
لغت‌نامهٔ دهخدا
اطاعت. [اِ ع َ ] ( ع مص ) مأخوذ از تازی ، فرمانبرداری. ( ناظم الاطباء ). فرمانبرداری کردن. ( ترجمان تهذیب عادل بن علی ص 14 ). فرمان بردن. ( آنندراج ). طاعت. فرمان کردن. فرمانبری. طوع. امتثال. انقیاد. || فروتنی و تواضع و تسلیم شدگی. || تفویض کردگی. || متابعت. || وفاداری. || تعظیم و کرنش و اظهارکوچکی و بندگی. ( ناظم الاطباء ). رجوع به اطاعة و اطاعه شود. || در تداول متدینان ، بجا آوردن امر و ترک مطالب منهیه. اعلی درجه تکالیف بنی نوع بشرنسبت به خدای تعالی اطاعت است. ( قاموس کتاب مقدس ). - اطاعت داری ؛ فرمانبری کردن. فرمانبرداری. فرمان بردن : باز آنک بچند کرت سلطان او را به اطاعت داری خوانده بود. ( جهانگشای جوینی ). رجوع به اطاعت و اطاعة و اطاعه و اطاعت کردن شود. - اطاعت داشتن ؛ فرمان بردن. فرمان برداری. مطیع بودن. فرمانبری کردن. - اطاعت شدن ؛ در تداول عامه : اطاعت می شود؛ بچشم. بر سر و چشم. برضا و رغبت. سمعاً و طاعةً. با کمال میل. از بن دندان. بطیب خاطر. از ته دل. از بن گوش. …
فرهنگ معین
(اِ عَ ) [ ع . اطاعة ] (مص م . ) ۱ - فرمان بردن ، گردن نهادن . ۲ - (اِمص . ) فرمان بری .
فرهنگ عمید
دستور یا خواهش کسی را اطاعت کردن، فرمان برداری کردن، فرمان بردن، فرمان برداری، فرمان بری.
دانشنامهٔ اسلامی (ویکی‌فقه)
فرمان بردن را اطاعت گویند. در فقه از آن در باب هایی نظیر طهارت، صلات، صوم، اعتکاف، حج، جهاد و نکاح و مانند آن ها سخن رفته است. مطابقت عمل مکلّف با حکم واقعی شرع را اطاعت گویند. اطاعت، مقابل عصیان و به معنای موافقت واقعی مکلف با حکم خداوند است که یا از راه قطع یا حجت معتبر به دست آمده باشد، مثل این که انسان به حرمت چیزی - شرب خمر (قطع پیدا کند) و آن را ترک نماید و آن چیز در واقع هم حرام باشد؛ یعنی قطع او مطابق واقع باشد. معانی اطاعت این واژه از ریشه «ط ـ وع» (ضد کَرْه) به معنای فرمان بردن همراه با خضوع و رغبت است. در تفاوت اطاعت با «اِتّباع» و «اجابت» گفته اند: اطاعت فرمانبری از موجودی برتر است، درحالی که اِتّباع، مطلق پیروی با فرمان یا بدون فرمان، و اجابت، پذیرش درخواست موجود زیر دست است. واژه اطاعت در قرآن واژه اطاعت و مشتقات آن ۷۸ بار در قرآن به کار رفته و مضمون آن از برخی آیات نیز که مشتمل بر این واژه و مشتقات آن نیست، استفاده می شود. اقسام اطاعت ...اطاعت (اصول). ...اطاعت (قرآن). اطاعت اغلب در پذیرش فرمان به کار می رود. اطاعت از ماده طوع در مقابل کَرَه به معنای انقیاد است و غالباً در پذیرش فرمان به کار می رود. مقومات اطاعت و اجرای فرمان همراه با رغبت و خضوع از مقومات آن است؛ به گونه ای که در صورت فقدان هر یک از این سه، نقیض آن - که کراهت و ناخوش آیندی است ، صدق خواهد کرد. اقسام اطاعت اطاعت به دو بخش تکوینی و تشریعی تقسیم می شود که مورد نظر در این مدخل هر دو می باشد و از واژه های «اتّخذ»، «اجاب»، «اذعن»، «اذن»، «اقتدا»، «تبع»، «سجد»، «سخّر»، «سلم»، «طوع»، «فعل»، «قنت» و مشتقات آن ها استفاده شده است. عناوین مرتبط ...
منبع: دیکشنری آبادیس
آلِکسا — حقوق، با نگاهِ هوش مصنوعی و الگوریتم