افتا
جستجوی «افتا» در متنِ قوانین، آرا و نظریات
معنی و توضیح
فقه: اظهار نظر فقهی و پاسخ دادن به پرسش‌های دینی و شرعی مردم توسط مجتهد یا فقیه واجد شرایط است. افتا نوعی اخبار از حکم شرعی است نه انشای قانون حکومتی. در فقه اسلامی، جایگاه مفتی بسیار خطیر و حساس است. مثال: استفتا از مراجع عظام تقلید در امور مستحدثه از طریق افتا پاسخ داده می‌شود.
نام‌های دیگر
مفاهیمِ مرتبط
فقه · مجتهد · فتوا · استفتائات · احکام شرعی
تعریف
فتوا به معنای بیان حکم اسلام به وسیلهٔ فقیه یا مفتی یا به عبارت دیگر رای عالم دینی در حکم شرعی است.
منبع: ویکی‌پدیا — فتوا (CC BY-SA 4.0)
معنای لغوی و دانشنامه‌ای
لغت‌نامهٔ دهخدا
افتا. [ اُ ] ( ص ) مأخوذ از افتادن. ساقط افتادن. ( ناظم الاطباء ).
فرهنگ معین
(اُ ) [ ع . ] (مص ل . ) فتوا دادن ، حکم صادر کردن .
فرهنگ عمید
فتوی دادن.
دانشنامهٔ اسلامی (ویکی‌فقه)
استنباط و بیان حکم شرعی بعد از در خواست مقلِّد می باشد. افتا، مصدر باب افعال و به معنای فتوا دادن و بیان رای و نظر است و در اصطلاح ، به معنای عملیاتی است که فقیه جامع الشرایطی که دارای منصب افتا است، بعد از استفتای (طلب فتوا) مقلدها از او، انجام می دهد و در ضمن آن، حکم موضوع یا واقعه مورد سؤال را از منابع اصلی ( مصادر تشریع ) استنباط کرده و آن را برای مقلدها، بیان می نماید. منصب افتا منصب افتا از منصب های فقیه جامع الشرایط است. نکته افتا اخص از اجتهاد بوده و به معنای استنباط حکم در موردی است که از مفتی درباره آن استفتا شده باشد، اما اجتهاد، فراگیرتر و به معنای استنباط حکم است، چه در مورد آن سؤال شده باشد و چه نشده باشد.
دانشنامهٔ آزاد فارسی
رجوع شود به:اتحادیه تجارت آزاد اروپا
منبع: دیکشنری آبادیس
آلِکسا — حقوق، با نگاهِ هوش مصنوعی و الگوریتم