امامزاده
جستجوی «امامزاده» در متنِ قوانین، آرا و نظریات
معنی و توضیح
معنای لغوی و دانشنامه‌ای
لغت‌نامهٔ دهخدا
امام زاده. [ اِ دَ / دِ ] ( ن مف مرکب / ص مرکب ) فرزند یا نواده یکی از امامان دوازدهگانه. ( فرهنگ فارسی معین ). شخصی که بلافاصله یا بوسایط کم از نسل امام باشد. ( فرهنگ نظام ) : این بوسهل مردی امام زاده و محتشم و فاضل و ادیب بود. ( تاریخ بیهقی ). امام زاده ، زکی زاده ، محترم زاده کریم شهر سمرقند و از کرام خجند.سوزنی. || ( اِ مرکب ) مقبره ای که در آن امام زاده مدفون است. ( فرهنگ نظام ). در شهرها و دیههای ایران تعداد بسیاری امام زاده وجود دارد. انتساب همه اینها بجز عده انگشت شماری بخاندان پیغمبر اسلام و امامان دوازدهگانه محقق نیست و تعدادی از این بقعه ها که به امام زاده شهرت یافته اند به پیروان تصوف و اقطاب اهل سلوک تعلق داشته اند. || امام زاده نام عده بسیاری از دهکده های ایران است و اغلب این دهکده ها رابنام امام زاده ای که در آن مدفون است میخوانند مانندامام زاده قاسم. - امام زاده بی معجز ؛ کسی که کاری از دستش ساخته نیست. ( فرهنگ فارسی معین ). - || کوته نظر. ( فرهنگ فارسی معین ). …
فرهنگ معین
(اِ. دِ ) [ ع - فا. ] (ص مر. ) فرزند یا نوادة یکی از امامان دوازدگانه .
فرهنگ عمید
۱. فرزند یا نوۀ یکی از امامان. ۲. (اسم ) [مجاز] مقبرۀ فرزندان یا نوه های امامان. ۳. [قدیمی] فرزند شخصی بزرگ.
دانشنامهٔ اسلامی (ویکی‌فقه)
[ویکی شیعه] امامزاده به فرزند یا نواده امام معصوم و گاهی به مدفن و مزار او گفته می شود. کاربرد این واژه در این اصطلاح، از قرن ششم هجری قمری و حتی قبل از آن وجود داشته ولی از قرن نهم به بعد رایج شده است. ساخت مقبره بر مزار این امامزاگان نیز از قرن اول ثبت شده و در روایات برای سازنده آن اجرهای معنوی در نظر گرفته شده است. بعضی از این امامزاگان شهرت جهانی و بعضی نیز شهرت منطقه ای دارند. بقاع امامزادگان در ایران و کشوهای دیگر اسلامی دیده می شوند. بقاع و امامزاگان مدفون در آنها در فرهنگ مردم تاثیر داشته اند به گونه ای که گاه نام شهر یا روستا برگرفته از نام امامزادگان است. اصطلاح امام زاده برای اشاره به فرزند یکی از امامان دوازده گانه و نیز نوادگان آنان به کار می رود. دهخدا در معنای واژه امامزاده کسی را که بلافاصله یا به فاصله کم از نسل امام باشد، امامزاده دانسته است. به گفته او مقبره و محل دفن امام زاده نیز در فرهنگ عامیانه امام زاده خوانده می شود. بعضی معتقدند که در این اصطلاح، منظور اصلی محلی است که آن شخص در آنجا مدفون است و به اصطلاح، از باب ذکر حال و اراده محل است. گاهی به ساختمان امامزاده «آستانه»، «مقام»، «مقبره»، «بقعه»، «مرقد» و یا «مشهد» می گویند.امام زاده به فرزند بدون واسطه یا با واسطه امام معصوم علیه السلام گفته می شود. از آن به مناسبت در باب های طهارت، حج، وقف و نذر سخن رفته است. زیارت قبر امام زادگانی که در مسیر ولایت و محبت اهل بیت علیهم السلام بوده اند، از آن جهت که تعظیم شعائر دینی و گرامی داشت امامان علیهم السلام به شمار می رود، مستحب، و بی حرمتی، تحقیر و اهانت به آنان، حرام است. …
دانشنامهٔ آزاد فارسی
اِمامزاده در اصطلاح، مدفن و مزار متبرکۀ فرزندان یا فرزندزادگان امامان شیعه (ع). هم اکنون تعداد فراوانی از امامزادگان که در عهد بنی امیه و بنی عباس برای فرار از ظلم و جور آنان به نقاط مختلف ایران مهاجرت کرده بودند، در سرتاسر ایران وجود دارد که شمار آن ها براساس آمار سازمان اوقافتا سال ۱۳۸۹ش بالغ بر ۱۰هزار و ۶۱۵ امامزاده است که در ۸هزار و ۵۱ بقعه دفن شده و دارای شناسنامه هستند. امامزادگان را می توان به چهار گروه تقسیم کرد: ۱. ساداتی که به سبب دشمنی امویان به ویژه حجاج بن یوسف نسبت به خاندان علی (ع) و کشتار بی رحمانه آنان رهسپار ایران شدند. ۲. امامزادگانی که در زمان ولایتعهدی امام رضا (ع) به این خطه آمدند. اینان که از برادران امام رضا (ع) و برادرزادگان و عموزادگان ایشان بودند، چون به ایران رسیدند در راه خبر شهادت امام رضا (ع) را شنیدند و برای این که در امان بمانند به کوهستان های دیلم و طبرستان (مازندران کنونی) و رِی پناه بردند. برخی از آنان به شهادت رسیدند و برخی دیگر به کوهستان طبرستان که زیر نفوذ حکومت شیعۀ زیدی بود، روی آوردند و در آن جا اقامت گزیدند. ۳. …
منبع: دیکشنری آبادیس
آلِکسا — حقوق، با نگاهِ هوش مصنوعی و الگوریتم