ایرانی
جستجوی «ایرانی» در متنِ قوانین، آرا و نظریات
معنی و توضیح
ترمینولوژی حقوق، ص 208: (۱ نسان یا شخصی حقوقی که دارای تابعیت ایران باشد (ماده ۹۷۶ ق- م
در روابطِ واژه‌های دیگر
تابعیت ایرانی (هم‌خانواده)
ترکیب‌های ثبت‌شده
تابعیت ایرانی · تحصیل تابعیت ایرانی
واژهٔ تنها گاهی چند معنا دارد؛ ترکیب است که معنای حقوقی را قطعی می‌کند.
معنای لغوی و دانشنامه‌ای
لغت‌نامهٔ دهخدا
ایرانی.( ص نسبی ، اِ ) هر چیز که وابسته به ایران باشد. اهل ایران. تابع ایران. ( فرهنگ فارسی معین ) : از ایرانیان بد تهم کینه خواه دلیر و ستنبه بهر کینه گاه.فردوسی.هنر نزد ایرانیان است و بس ندارند شیر ژیان را به کس.فردوسی.همه نامداران ایرانیان برفتند گریان کمر بر میان.فردوسی.- زبان ایرانی ؛ شعبه ای از زبانهای هند و ایرانی از ریشه هند و اروپائی که شامل همه زبانهای آریایی رایج در ایران ، ترکستان ( یغنابی )، قفقاز ( آسی )، عراق ( کردی ) و ترکیه و قسمت عمده زبانهای آریایی افغانستان میشود. این زبانها همه باصل واحدی میرسد که ایرانی کهن خوانده میشود. از این زبانها زبانهای اوستائی ، پارسی باستان ، مادی و سایر زبانهای قدیم ایرانی جدا شده اند. ایرانی میانه شامل زبانهای فارسی میانه ( پهلوی )، پارتی ، سغدی ، خوارزمی و ختنی است که از زبانهای قدیمتر ایرانی حاصل شده اند. ایرانی کنونی شامل فارسی و سایر لهجه های آریایی امروزی ایران و کشورهای مجاور ( مانند زبانهای لری ، بلوچی ، پشتو، تاتی و آسی ) است. …
فرهنگ عمید
۱. مربوط به ایران. ۲. از مردم ایران. ۳. تهیه شده در ایران. ۴. (اسم ) مجموعه ای از زبان های هندوایرانی، شامل زبان های اوستایی، فارسی باستان، فارسی میانه، سُغدی، پهلوی، تاجیکی، پشتو، بلوچی، کردی، و فارسی.
منبع: دیکشنری آبادیس
آلِکسا — حقوق، با نگاهِ هوش مصنوعی و الگوریتم