بازارگاه
جستجوی «بازارگاه» در متنِ قوانین، آرا و نظریات
معنی و توضیح
معنای لغوی و دانشنامه‌ای
لغت‌نامهٔ دهخدا
بازارگاه. ( اِ مرکب ) محل بازار. ( ناظم الاطباء ). آنجا که بازار کنند. میدان داد و ستد. آن قدر زمین که بازار در آن واقع شود. ( آنندراج ) : بر پهلوی مکه و طایف چاهیست که آنرا ذوالنخال خوانند آنجا هرسال عرب را بازاری بود و نزدیک بازارگاه دشتی است بزرگ و آنرا وادی حنین گویند. ( ترجمه طبری بلعمی ). وزان پس کجا برگشایند راه بشهری کجا هست بازارگاه.فردوسی.ز دروازه تا پیش درگاه شاه همه بسته آذین ببازارگاه.فردوسی.ببستند آذین بشهر و براه همه برزن و کوی و بازارگاه.فردوسی.هر که را بی صرف کم شد نقد عمر هست مغبون اندرین بازارگاه.خاقانی.چو کارگاه ششتر و بغداد و روم گشت بازارگاه لشکر شاه از سخای تو.امیر معزی ( از آنندراج ).و رجوع به بازارگه شود. || هنگام بازار. ( ناظم الاطباء ). موسم ، وقت بازار. زمان خرید و فروش. || بازارهای موقت چون جمعه بازار، شنبه بازار. و رجوع به سفرنامه استراباد و مازندران رابینو ص 119 شود.
فرهنگ عمید
محل بازار و خرید و فروش.
منبع: دیکشنری آبادیس
آلِکسا — حقوق، با نگاهِ هوش مصنوعی و الگوریتم