بانام

لغت‌نامهٔ دهخدا

بانام. ( ص مرکب ) ( از: با+ نام ) نامدار. مشهور. ( ناظم الاطباء ). شناخته. سرشناس. مقابل بی نام و گمنام. نبیه. نامور. معروف : به گودرز گفت آن زمان پهلوان که ای گرد بانام روشن روان.فردوسی.سرسندیان بود بنداوه نام سواری سرافراز وبانام و کام.فردوسی.چون رکاب عالی به سعادت به بلخ رسد تدبیر گسیل کردن رسولی با نام از بهر عقد و عهد را کرده شود. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 70 ). اثر بزرگ این خاندان بانام مدروس گشتی. ( تاریخ بیهقی ). یا فرزندی محتشم از فرزندان خویش فرستیم یا سالاری بانام. ( تاریخ بیهقی ). و آثارهای خوش وی را ( سوری را ) به طوس هست ، از آن جمله آنکه مشهدعلی بن موسی الرضا علیه السلام که بوبکر شهمرد کدخدای فائق الخادم خاصه آبادان کرده بود صوری در آن زیادتهای بسیار فرموده بود... و به رباط فراوه و نسا نیز چیزهای با نام فرمود و بر جای است. ( تاریخ بیهقی چ فیاض صص 513 - 532 ). - کار بانام یا شغل بانام یا روز بانام ؛ مهم. بزرگ. شاخص مشهور. …