بدعت
جستجوی «بدعت» در متنِ قوانین، آرا و نظریات
معنی و توضیح
ریشه و سیرِ واژه
- معنای اولیه
- بدعت به معنای ایجاد کردن چیزی بدون پیشینه است فراهیدی، خلیل بن احمد، العین، ج۲، ص۵۴. ابن درید، محمد بن حسن، جمهرة اللغه، ج۱، ص۲۹۸. ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۸، ص۶، «بدع». و از ریشه «ب ـ د ـ ع» به معنای ایجاد امر تازه، انقطاع و جدایی است. فراهیدی، خلیل بن احمد، العین، ج۲، ص۵۴. جوهری، ابونصر، الصحاح، ج۳، ص۱۱۸۳، «بدع». فیومی، ابوالعباس، المصباح، ج۱، ص۳۸، «بدع». در آیه ۲۷ سوره حدید : «رَهْبانِیَّةً ابْتَدَعُوها ما کَتَبْناها عَلَیْهِم» حدید/سوره۵۷، آیه۲۷. به رهبانیتی اشاره شده که خداوند آن را پدید نیاورد، بلکه خود مسیحیان وضع نمودند.
گونه‌ها
- اجماع نیست — معیار: تقسیمات بدعت
- سنت — معیار: تقسیمات بدعت
- سنت پیامبر — معیار: تقسیمات بدعت
- قسمی مخالف کتاب — معیار: تقسیمات بدعت
- کلام صحابه — معیار: تقسیمات بدعت
نام‌های دیگر
زیرمجموعه‌ها و اقسام
بدعت در اندیشه شرف الدین · بدعت در جاهلیت · بدعت در فقه اسلامی · بدعت های اهل کتاب · بدعت های بنی اسرائیل · بدعت گذاران
مفهومِ کلی‌تر
مفاهیمِ مرتبط
جرم سیاسی · جرایم تعزیری · شارع · فقه · نظم عمومی
تعریف
بدعت دینی به هر نوع باور یا نظریه‌ای گفته می‌شود که در مغایرت با برخی باورها یا آداب و رسوم بنیادی یک دین باشد. بدعت با ارتداد تفاوت دارد که ترک صریح دین یا باور است و همچنین با کفرگویی که توهین به مقدسات است تفاوت دارد. بدعت دینی معمولاً به معنی تخطی از قوانین مذهبی یا سنتی و قانون‌های آن است، هر چند برخی افراط‌گرایان سیاسی از آن برای خطاب کردن مخالفان خود استفاده می‌کنند. این واژه حامل بار معنایی رفتار یا عقیده‌هایی است که به احتمال زیاد اخلاقیات پذیرفته شده را تضعیف کرده یا باعث شر ملموس، لعنت یا مجازات‌های دیگر می‌شوند. در برخی ادیان، فرد بدعت‌گذار حامی نمادهای شر مثل شیطان و هرج و مرج در نظر گرفته می‌شود. در فرهنگ‌های تاریخی مسیحی و یهودی و برخی دیگر فرهنگ‌ها ایده‌هایی که بدعت تلقی می‌شدند قانوناً قابل مجازات بودند.
منبع: ویکی‌پدیا — بدعت دینی (CC BY-SA 4.0)
آلِکسا — حقوق، با نگاهِ هوش مصنوعی و الگوریتم