برانت اصلیه

ترمینولوژی حقوق، ص 216: گاهی آنرا ((استصحاب برانت)) می گویند. معنی آن درنزد فقهاء فرق می کند و بموارد ذیل اطلاق شده ) :است الف - برانت ذُمه درموارد خاص و جزئی مثلا اگر دعوی طلب علیه حسن اقامه شود. اصل برانت ذمه اواست تا خلافش را مدعی اثبات کند. ب - درموارد کلی که آنهم اقسام دذُیل را دارد: یک - درموارد سکوت قانون تکلیفی وجود ندارد. این را قدماء ((استدلال بطیرق نفی)) وبرائت اصلیه می‌نامیدند برخی آنرا جرء استصحاب دانسته ولی عده ای مانند شیخ ,طوسی آنرا خارج از استصحاب می‌دانند و این درست است.