بریء

کیفری / فقه: پاک‌دامن، بی‌گناه و کسی که از اتهام یا گناهی مبرا باشد. در حقوق کیفری به شخصی اطلاق می‌شود که جرمی به او نسبت داده شده اما ارتکاب آن توسط وی اثبات نشده است. مثال: متهم در دادگاه ادعا کرد که کاملاً بریء است و نقشی در سرقت نداشته است.