تسبیب

معنی و توضیح

تسبیب

تسبیب

هم‌معنی نزدیک: ایجاد سبب زیان
نوعی از: سبب ضمان قهری
فاعل: مسبب
رفتار: فراهم‌کردن مقدمات تلف یا زیان به‌صورت غیرمستقیم
اثر: در صورت احراز رابطهٔ سببیت، الزام به پرداخت مثل، قیمت یا خسارت
مفاهیم نزدیک: سبب، مباشر، رابطهٔ سببیت
مقابل: اتلاف مستقیم
هم‌خانواده: سبب، مسبب، تسبیب. هر کس سبب تلف یا نقص مال دیگری شود، ضامن مثل، قیمت یا نقص ارزش است

عام‌تر / نوعی ازموضوعمفاهیم نزدیکمتمایزهم‌خانوادههم‌معنی نزدیکمقابل

اتلاف (مفاهیم نزدیک) · اتلاف (متمایز از) · ید ضمانی (مفاهیم نزدیک) · رابطهٔ سببیت (مفاهیم نزدیک) · فعل زیان‌بار (مفاهیم نزدیک) · مسئولیت مدنی (مفاهیم نزدیک) · مسئولیت قهری (مفاهیم نزدیک) · سبب اقوی از مباشر (مفاهیم نزدیک) · مباشر (مفاهیم نزدیک) · مسبب (مفاهیم نزدیک) · مسبب (هم‌خانواده) · متلف (مفاهیم نزدیک) · سبب (مفاهیم نزدیک) · سبب در جرم (مفاهیم نزدیک) · سبب در جرم (هم‌خانواده)

معنای اولیه: تسبیب در لغت به معنای ریسمان و آنچه موجب پیوستگی چیزی به چیز دیگر می‌شود، آمده است. ابن منظور. المصباح المنیر فی غریب الشرح الکبیر للرافعی، بیروت: دارالفکر، (بی تا). فخرالدین بن علی طریحی، مجمع البحرین، ذیل «سبب»، چاپ احمد حسینی، تهران ۱۳۶۲ ش.

سبب شدن · مسیولیت غیرمستقیم

این‌ها در جستجو با هم گرفته می‌شوند (بینشان «یا»).

واژهٔ تنها گاهی چند معنا دارد؛ ترکیب است که معنای حقوقی را قطعی می‌کند.

آلِکسا — حقوق، با نگاهِ هوش مصنوعی و الگوریتم