حقیقت عرفیه

ترمینولوژی حقوق، ص 305: بمعنی ماهیت عرفی است (رک. ماهیت عرفی) فقه) هرگاه کلمه ای را مسلمانان) نه شارع اسلام (ازمعنی لغوی يا عرفی خود بدرآورده و در معنی خاصی ) ازنظر بیان مقاصد دینی بکار ببرند آن لغت را نسبت بأن معنی خاص, حقیقت متشرعه (درمقابل حقیقت شرعیه) گویند. اصل) حقیقت) فقه) استعمال لفظ در معنی حقیقی حاجت بقرینه وزحمت اضافی ندارد ولی استعمال آن درمعنی مجازی» ) محتاج بقرینه و دلیل است پس اگر دلیلی بر استعمال مجازی وجود نداشته باشد ناگزیر باید لفظ را مستعمل در معنی حقیقی دانست. ازاین معنی در علم اصول تعبیر به اصل حقیقت و اصالة الحقیقه کرده‌اند.