سرزمین
جستجوی «سرزمین» در متنِ قوانین، آرا و نظریات
معنی و توضیح
بین‌الملل: سرزمین عبارت است از بخش معینی از کره زمین شامل خشکی، آب‌های داخلی، دریای سرزمینی و فضای هوایی فوقانی که یک دولت بر آن حاکمیت انحصاری دارد. قوانین کیفری و مدنی هر کشور اصولاً در محدوده سرزمین آن اجرا می‌شود. صلاحیت سرزمینی از اصول بنیادین اعمال حاکمیت ملی است. مثال: وقوع جرم قتل درون مرزهای ایران مشمول صلاحیت سرزمینی دادگاه‌های ایران است.
در روابطِ واژه‌های دیگر
اصل خاک (هم‌خانواده)
نام‌های دیگر
مفاهیمِ مرتبط
حاکمیت ملی · صلاحیت سرزمینی · آب‌های سرزمینی · فضای هوایی · دولت · تابعیت
تعریف
سرزمین یا خِطه اصطلاحی برای انواع تقسیمات کشوری است و معمولاً منطقه‌ای که زیر نظر حوزه قضایی یک دولت است. در واژه‌شناسی بسیاری از کشورها همچون ایالات متحده و نیجریه این اصطلاح به یک قسمت سازماندهی شده از یک ناحیه که تحت کنترل یک کشور است اما به‌طور رسمی در واحد سیاسی آن کشور در مقایسه با دیگر واحدهای سیاسی چون دیگر ایالت‌ها یا استان‌های آن کشور به‌طور مساوی بسط داده نشده یا شریک نیست. در روابط و سیاست بین‌الملل این اصطلاح به‌طور ویژه برای ناحیه‌ای جغرافیایی و غیر حاکمیتی استفاده می‌شود که یا تحت قدرت کنترل حکومت دیگری است یا اینکه اختیارات حکومت خودگردان که به‌طور معمول به تقسیمات قلمروی دوم داده می‌شود به آن داده نشده‌است یا هر دو.
منبع: ویکی‌پدیا — سرزمین (CC BY-SA 4.0)
آلِکسا — حقوق، با نگاهِ هوش مصنوعی و الگوریتم