ظن

ظن (فقه): تعریف: ظن عبارت است از حالتی نفسانی برای انسان همچون علم و شک.

ترمینولوژی حقوق، ص 543: حالتی است نفسانی بین قطع و ((رشک متساوی الطرفین)) یعنی ازشک بالاتر است و ازیقین و قطع فروتر. ) گاهی ظن بقدری به قطع نزدیک می‌شود که حالت جذب درآن است یعنی وجدان شخص را به اظهار نظر می کشاند (مانند قطع) در اینصورت چنین ظنی را ((ظن غالب)) نامیده‌اند و در بعضی از تعبیرات متنافر آنرا ((ظن متأخم بعلم)) می نامند. قطع واقعی آن است که شخص مطلع و اهل فن» احتمال خلاف آنرا ندهد.