فوریت
معادل‌ها و هستی‌شناسیِ واژه
- تعریف
- وصفِ حکمی که باید بلافاصله و بدون تأخیرِ غیرموجه اجرا شود.
- انگلیسی
- Urgency, Immediacy
- فرانسوی
- Urgence, Immédiateté
- آلمانی
- Dringlichkeit, Unverzüglichkeit
- عربی
- الفوریة
- فقهی
- وجوبِ انجامِ عمل بلافاصله پس از تحققِ سبب یا خطاب.
- مترادف
- تعجیل، آنی بودن
- متضاد
- تراخی
- اعم
- زمانِ اجرا
- اخص
- فوریتِ عرفی، فوریتِ عقلی
- ریشه‌شناسی
- از ریشهٔ عربی «فور» به معنای جوشش و سرعت.
جستجوی «فوریت» در متنِ قوانین، آرا و نظریات
معنی و توضیح
آیین دادرسی / مدنی: لزوم انجام یک عمل حقوقی یا قضایی در کوتاه‌ترین زمان ممکن یا بدون تأخیر غیرموجه. در برخی دعاوی، قانون‌گذار به دلیل حساسیت موضوع، دستور به رسیدگی خارج از نوبت یا اجرای فوری حکم می‌دهد. مثال: دستور موقت برای جلوگیری از تخریب یک ملک در حال ساخت.
در روابطِ واژه‌های دیگر
دستور موقت (هم‌خانواده) · دستور موقت اداری (مفاهیم نزدیک) · حفظ فوری داده (مفاهیم نزدیک) · فوریت حق فسخ (هم‌خانواده) · اخذ به شفعه (مفاهیم نزدیک) · فوریت حق شفعه (هم‌خانواده)
نام‌های دیگر
مفاهیمِ مرتبط
ترکیب‌های ثبت‌شده
فوریت‌عرفی · فوریت حق شفعه · فوریت حق فسخ · فوریت اخذ به شفعه
واژهٔ تنها گاهی چند معنا دارد؛ ترکیب است که معنای حقوقی را قطعی می‌کند.
آلِکسا — حقوق، با نگاهِ هوش مصنوعی و الگوریتم