نظر مشورتی ۷/۳۰۱۸ — ۱۳۸۲/۰۴/۲۹
چنانچه سردفتر اسناد رسمي به وسيله شهود معروف و معتمد هويت متعاملين را معين كرده باشد و با اين وجود معلوم شود هويت طرفين يا يكي از آن ها مجعول بوده است در اين حد مسؤوليتي متوجه سردفتر نيست مگر اين كه محرز شود كه سردفتر، عالم به اين امر بوده و با علم به آن از شهود و معرفين كاذب استفاده كرده است. در هر حال در مورد جعل و احراز واقعيت امر و اين كه مقررات مندرج در ماده (50) قانون ثبت اسناد و املاك مصوب 26 اسفند ماه 1310 دقيقاً رعايت شده يا خير دادگاه رسيدگي كننده به پرونده صالح است.
منبع: «مجموعهٔ تنقیح‌شدهٔ قوانین و مقررات ثبت اسناد و املاک» — سازمان ثبت اسناد و املاک کشور، ۱۴۰۱؛ صفحهٔ ۱۷۰ کتاب. متن از لایهٔ متنیِ PDF خوانده شده؛ ممکن است فاصله‌گذاریِ برخی واژه‌ها نامرتب باشد.