رأی دیوان عدالت اداری ۱۷۲ — ۱۳۸۱/۰۵/۲۱

شده است . نظر به مقرّرات فوق الاشعار و حدو د صلاحیت مصرحات مقرر در بند 2 ماده 9 و مادتین 100 و 101 قانون کمیسیون ماده 5 قانون تأ سیس شورای عالی شهرسازی و شهرداری و قانون ت عیین وضعیت املاک واقع در طرح های دولتی معماری ایران مصوّب 1351 در باب بررسی و تصویب طرح های و شهرداری ها مصوّب 29 / 08 / 1367 و ماده 14 قانون زمین تفصیلی شهری و تغییرات طرح ها و نقشه های تفصیلی با رعایت شهری مصوّب 22 / 06 / 1366 مفید جواز اعمال انواع حقوق مالکانه در اراضی واقع در حریم و حوزه استحفاظی شهرها از قبیل، تفکیک زمین ها و باغات و اراضی کشاورزی و تبدیل کاربری و فروش آنها و الزام شهرداری به صدور پروانه لازم با رعایت قواعد و ضوابط مربوط است . بنا به جهات فوق الذکر وّ عنایت صلاحیت به حدود و اختیارات مقر ر در ماده 2 قانون تأسیس شورای عالی شهرسازی و معماری ایران مصوّب 1351 بندهای 4 و 7 مصوبه مورخ 10 / 08 / 1378 شورای عالی شهرسازی و معماری ایران که تفکیک و واگذاری زمین برای امر مسکن در داخل حریم و محدوده استحفاظی شهرها و همچنین صدور هرگونه مجوز تفکیک و پروانه احداث بنا برای اراضی زراعی و باغات واقع در حاشیه شهرها را تا قبل از رسیدن تراکم جمعیت به حد پیش بینی شده ممنوع کرده است، مغایر قانون و خارج از حدود اختیارات شورای عالی شهرسازی و معماری ایران در وضع مقرّرات دولتی تشخیص داده می شود و مستنداً به قسمت دوم ماده 25 قانون دیوان عدالت اداری ابطال می گرد د . منبع: «مجموعهٔ تنقیح‌شدهٔ قوانین و مقررات ثبت اسناد و املاک» — سازمان ثبت اسناد و املاک کشور، ۱۴۰۱؛ صفحهٔ ۸۵۸ کتاب. متن از لایهٔ متنیِ PDF خوانده شده؛ ممکن است فاصله‌گذاریِ برخی واژه‌ها نامرتب باشد.