نظر مشورتی ۷/۱۳۶۳ — ۱۳۹۸/۰۹/۱۹

1 - اولاً، با توجه به مقرّرات تبصره یک اصلاحی 01 / 02 / 1394 ماده 9 قانون افزایش بهره وری بخش کشاورزی و منابع طبیعی مصوّب 23 / 04 / 1389 و نیز رأی وحدت رویّه شماره 750 مورخ 05 / 05 / 1395 هیأت عمومی دیوان عالی کشور، از آن جا که هیأت موضوع ماده واحده قانون تعیین تکلیف اراضی اختلافی موضوع ماده 56 قانون حفاظت و بهره برداری از جنگل ها و مراتع مصوّب 29 / 06 / 1367 با انقضا ی مدت پنج سال مقرر در تبص ره یاد شده فوق، صلاحیت رسیدگی به اعتراضاتی که بعد از تاریخ یاد شده ( 23 / 04 / 1394 ) در کمیسیون مذکور مطرح شود را ندارد، لذا قاضی کمیسیون با صدور قرار رد درخواست معترض به استناد مقرّرات یاد شده، معترض را جهت طرح دعوای مقتضی به شعب ویژه دادگاه های مراکز استان که به رسیدگی به این اعتراضات اختصاص یافته دلالت می کند . ثانیاً، آرا ی صادره از شعب ویژه موضوع تبصره یک فوق ،االشعار وفق مقرّرات قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی مصوّب 1379 قابل تجدیدنظر است . 2 - اولاً، نظر به این که به موجب تبصره 3 ماده 4 آیین نامه اجرایی تبصره 3 ماده 9 قانون یاد شده مصوّب 07 / 04 / 1394 هیأت وزیران که به موجب آن رسیدگی هیأت های تعیین تکلیف اراضی اختلافی موکول به تصمیم کمیسیون رفع تداخل اجرای قوانین و مقرّرات موازی آیینّنامه در اجرای شده است، قابل تسر ی به رسیدگی دادگاه های دادگس تری اعم از بدوی یا تجدیدنظر نمی باشد . لازم به ذکر است که صلاحیت قانونی هیأت مورد اشاره در تبصره یک ماده 9 قانون افزایش بهره وری بخش کشاورزی و شعب ویژه منبع: «مجموعهٔ تنقیح‌شدهٔ قوانین و مقررات ثبت اسناد و املاک» — سازمان ثبت اسناد و املاک کشور، ۱۴۰۱؛ صفحهٔ ۱۰۳۱ کتاب. متن از لایهٔ متنیِ PDF خوانده شده؛ ممکن است فاصله‌گذاریِ برخی واژه‌ها نامرتب باشد.