نظر مشورتی ۷/۲۶۴۴ — ۱۳۸۰/۰۳/۱۷

اگر وصیّت عادی که از دادگاه تقاضای تنفیذ آن شده است مورد تکذیب افراد ذی نفع ،واقع شود ّبه بیان دیگر همگی صح ت آن را تکذیب کنن د، طبق قسمت اول ماده 291 قانون امور حسبی، وصیّت مزبور قابل پذیرفتن نخواهد ،بود لکن اگر بعضی از ورثه آن را قبول کنند و برخی دیگر تکذیب این وصیّت به لحاظ این که بعضی از اشخاص ذی نفع ّبه صح ت آن اقرار کرده اند، طبق قسمت اوّل ماده 1291 قانون مدنی نسبت به اقرارک نندگان معتبر است و با توجّه به نظریه شماره 2639 مورخ 04 / 08 / 1367 ّفقهای شورای نگهبان چنانچه حج ت برّ شرعی صح ت آن وجود داشته باشد برای سایرین نیز معتبر خواهد بود و لذا میّتواند دادگاه به صح ّت آن رسیدگی کند و چنانچه صح ت آن را احراز و وصیّت نامه را تنفیذ نماید، ،اگر زیاده بر ثلث نباشد ّنسبت به کل یه اشخاص ذی نفع و چنانچه زائد بر ثلث باشد، در قسمت مازاد، فقط نسبت به کسانی که آن را تنفیذ نموده اند نافذ آن را تنفیذ کنند، لذا آن قسمت از وصیّت نامه دادگاهّ که از نظر وصیّت تلقی شود نسبت به ور اثی که آن را تأییدکنند، نافذ و لازم الاجراء ّخواهد بود و در مورد ور اثی که منکر اصالت آن باشند قابل رسیدگی است . در صورتی ّکه صح ت آن به اثبات برسد اگر مورد وصیّت در حد ثلث ماترک باشد تمام آن لازم الاجراء خواهد بود و در صورتی که مازاد بر ثلث باشد، فقط در حد یک سوم ملاک عمل قرار خواهد گرفت . منبع: «مجموعهٔ تنقیح‌شدهٔ قوانین و مقررات ثبت اسناد و املاک» — سازمان ثبت اسناد و املاک کشور، ۱۴۰۱؛ صفحهٔ ۴۵۱ کتاب. متن از لایهٔ متنیِ PDF خوانده شده؛ ممکن است فاصله‌گذاریِ برخی واژه‌ها نامرتب باشد.