بیع منفعت در فقه و حقوق از جمله مباحثی است که همواره محل اختلاف نظر فقها و حقوقدانان بوده است. در تعریف بیع به طور سنتی «عین» به عنوان موضوع معامله مطرح میشود و بسیاری از فقها، با استناد به این تعریف، بیع منفعت را باطل دانسته و آن را در قالب عقودی چون اجاره یا صلح قرار دادهاند. استدلال اصلی مخالفان آن است که بیع فقط در جایی صادق است که عین به دیگری تملیک شود و منفعت به تبع عین منتقل گردد، نه به صورت مستقل. در نتیجه، آنان معتقدند اگر کسی منفعت را به صورت مستقل بفروشد، چنین معاملهای یا اجاره خواهد بود، یا صلح و یا اساساً باطل است.
در مقابل، گروهی دیگر از اندیشمندان حقوقی و فقهی با توجه به نیازهای جدید اجتماعی و تحول در قراردادها، معتقدند که بیع منفعت میتواند صحیح باشد. در حقوق ایران نیز با وجود آنکه ماده ۳۳۸ قانون مدنی بیع را انتقال عین دانسته، در عمل قوانین و رویه قضایی به سمت توسعه مفهوم «عین» حرکت کردهاند. برای نمونه، فروش حق سرقفلی، سهام یا حتی فروش منافع اراضی خراجیه و سکونت در خانه از مصادیق پذیرفتهشده بیع منفعت محسوب شدهاند. بر این اساس، بیع منفعت در نظام حقوقی ایران با پذیرش تدریجی و توسعه مفهومی عین، جایگاه مشخصی یافته و به عنوان یکی از ابزارهای حقوقی برای پاسخ به نیازهای نوین جامعه مورد استفاده قرار گرفته است.
موادِ قانونیِ مستند در این صفحه 1
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
