حکم ظهار: ظهار کننده (مُظاهِر)

در ظهار کننده بلوغ ، عقل ، اختیار و قصد شرط است. بنابر این، ظهار نابالغ، دیوانه ، مُکْرَه (کسی که به اکراه همسرش را ظهار می‌کند) و نیز فاقد قصد، مانند مست و بیهوش صحیح نیست. برخی ظهار از روی غضب را نیز صحیح ندانسته‌اند؛ خواه غضب به حدّی شدید باشد که قصد ظهار کننده را بردارد و وی بدون قصد ظهار کند یا به این حد نرسد. البته در صورت نخست شکی در عدم صحّت ظهار نیست. آیا اگر مُظاهر به قصد زیان و آزار رساندن، همسرش را ظهار کند، ظهار واقع می‌شود یا نه؟ مسئله محل اختلاف است. بسیاری قائل به قول دوم شده‌اند؛ بلکه این قول به مشهور نسبت داده شده است؛ لیکن برخی در عدم وقوع ظهار در فرض یاد شده اشکال کرده‌اند. در اینکه در مُظاهر اسلام شرط است یا نه، اختلاف م. ب.. اکثر فقها اسلام را شرط ندانسته‌اند. بنابر این، ظهار از کافر صحیح خواهد بود. ظهار از برده نیز صحیح است. منبع: جواهر الکلام، ج۳۳، ص۱۱۸ · کفایة الاحکام، ج۲، ص۳۹۵ · جواهر الکلام، ج۳۳، ص۱۱۸- ۱۲۰ · النهایة، ص۵۲۶ · شرائع الاسلام، ج۳، ص۶۲۵ · جواهر الکلام، ج۳۳، ص۱۲۱ · جواهر الکلام، ج۳۳، ص۱۲۲