شهادت (آیین دادرسی کیفری): مفهوم

شهادت در لغت به معنای گواهی دادن م. ب.. در اصطلاح عبارت است از انتقال حقیقت امری از ناحیه‌ فردی واجد شرایط که آن‌را دیده و شنیده به قاضی محکمه، به ضرر یکی از اصحاب دعوا به نفع دیگری، با ادای سوگند و التزام به راست‌گویی. به بیان دیگر، شهادت یعنی فردی، مرجع قضایی را از دیده‌ها یا شنیده‌ها یا دیگر آگاهی‌هایی که در خصوص موضوع دعوا پیدا کرده است در جریان بگذارد. ۱. ۱ - وظیفه فردی در مقابل جرم ب. ت. ب. این‌که جرم نظم جامعه را به هم می‌ریزد، وظیفه‌ هر فردی است که هنگام اطلاع از وقوع آن، اطلاعات خود را در اختیار مقامات قانونی قرار دهد. اهمیت شهادت به خصوص بیشتر از آن جهت است که معمولا متهم ، ارتکاب عمل مجرمانه را انکار کرده و به آن اقرار نمی‌کند. ۱. ۲ - ضرورت ادای شهادت در اسلام در حقوق اسلامی نیز بر ضرورت ادای شهادت تاکید شده است. خداوند در سوره بقره می‌فرماید: ( و لا تکتموا الشهادة و من یکتمها فانّه آثمٌ قلبه ) «و زنهار! نباید گواهان را کتمان کنید و یا این‌که دیده‌اید بگویید ندیده‌ام، که هر کس شهادت را کتمان کند دلش گنه‌کار است.» شهادت در سایر نظام‌های کیفری از جمله، اتهامی ، تفتیشی و مختلط نیز از ادله ثبوت جرم م. ب.. منبع: لغتنامه دهخدا، تهران، دانشگاه تهران، ۱۳۷۷، چ دوم · آیین دادرسی کیفری سه استاد، اراک، نوای دانش، ۱۳۸۴، ص۲۵۹ · آیین دادرسی کیفری، تهران، سمت، ۱۳۸۸، چ دوم، ص۴۱۴