ماده ۱۳۲ قانون تجارت: توضیح واژگان

ضرر : به وارد نمودن نقص بر مال، آسیب بر جان و وهن در کلام دیگری، ضرر گویند. همچنین، اینطور بیان شده است که: «ضرر عبارت است از فوت آنچه انسان واجد آن است، خواه نفس باشد یا مال یا جوارح». شایان ذکر است که منظور از ضرر یا خسارت این است که در اموال شخص نقصی ایجاد شود یا اینکه منافع مسلم او از دست برود یا سلامت جسمی و روحی یا حیثیت وی یا به‌طور کلی سرمایه‌های مادی و معنوی وی خدشه‌دار شود. سهم الشرکه : نصیب و بهره هر کدام از شرکاء شرکت است. سهم الشرکه : نصیب و بهره هر کدام از شرکای شرکت است. تادیه : یعنی انجام دادن، به جا آوردن و ادای دین . تأدیه در لغت، به معنای پرداخت کردن، ادا کردن و رسانیدن به کار رفته است و در اصطلاح به پرداخت حق غیری که بر ذمه متعهد است؛ گفته می‌شود. منفعت : به فایده و ثمره ای که به تدریج از عین مال به دست آمده و به نحو محسوس از عین آن مال نمی کاهد؛ منفعت گویند. به عبارت دیگر منفعت، مالی است که اگر چه استقلال نداشته و به تدریج از مال دیگری حاصل می‌شود، اما موجود است. شریک : عضو شرکت مدنی یا تجاری را گویند. منبع: مبسوط در ترمینولوژی حقوق (جلد سوم)، گنج دانش، 1388 · مسئولیت مدنی قاضی در حقوق ایران، جنگل، 1390 · شرح اصطلاحات فقهی-حقوقی، نگاه معاصر، 1390 · اندیشه‌های حقوقی (جلد دوم) (حقوق مدنی و کیفری)، مجمع علمی و فرهنگی مجد، 1387 · دانشنامه حقوق خصوصی (جلد اول)، محراب فکر، 1386 · حقوق مدنی (قسمت دوم) (حقوق اموال و مالکیت)، مجد، 1391 · «مطالعه تطبیقی روش ارزیابی عدم‌النفع با تاکید بر رویه قضایی ایران»