ضمانت اجرای طرح همزمان دعوای ممانعت از حق و مزاحمت — افرادی مانع فروش ملک می شوند

پرسش یکی از ساکنین آپارتمان به منظور بالا بردن ایمنی ساختمان با هزینه شخصی خود و بدون اطلاع سایر ساکنین اقدام به نصب دوربین در قسمتهای مشاع آپارتمان از قبیل آسانسور پارکینگ و راه پله می نماید لیکن پس از نصب، یکی از ساکنین به این موضوع معترض شده و از نصب کننده درخواست میکند که دوربین ها را جمع نماید که با پاسخ مثبت رو به رو نمیشود و با مراجعه به دادگاه اقدام به طرح شکایت مزاحمت ملکی مینماید و تقاضای رفع تصرف را مطرح میکند آیا این موضوع مزاحمت ملکی محسوب می شود؟ صرف نصب دوربین در قسمت مشاعات در صورتی که حریم خصوصی اشخاص را نقض نکند از مصادیق مزاحمت محسوب نمی شود. بدیهی است در صورت مخالفت همسایگان می توانند تقاضای جمع آوری دوربین ها را به نحو قانونی مطرح نمایند، بنابراین بر صحت نظریه اکثریت اعلام عقیده می شود. بویژه اینکه در فرض سوال عنصر روانی جرم مزاحمت نیز مفقود صرف نظر از آنکه نصب دوربین باید بر اساس مصوبه هیئت مدیره مجتمع و تصویب اکثریت صورت گیرد و نصب آن به صورت مخفی و پنهانی نباشد و با نصب تابلوهایی وجود دوربین به ساکنان و سایرین اطلاع رسانی شود و مکان نصب دوربین ها هم با توافق جمعی تعیین شود و به گونه ای نباشد که حریم خصوصی ساکنان یا همسایگان را نقض کند اما نصب دوربین در مشاعات یک مجتمع مسکونی در راستای حفظ مشاعات و استفاده بهینه از آن م. ب. و از مقولات مربوط به اداره ساختمان م. ب. و وظیفه نصب کننده اعلام قبلی نصب دوربین م. ب.. زیرا آنان مجازند از تکنولوژی روز برای حفظ و نگهداری و بالابردن ایمنی مشاعات استفاده بهینه داشته باشند ضمن آنکه در فرض سوال هدف نصب کننده دوربین به مصلحت کل ساختمان بوده و با حسن نیت جهت بالا بردن ایمنی ساختمان اقدام به نصب دوربین در قسمت مشاع نموده که عنصر معنوی بزه فوق الذکر در جهت انتساب به متهم مفقود م. ب. و چنانچه شخص یا اشخاصی به این موضوع معترض بوده صرفا مطرح نماید. در خصوص موضوع نص قانونی وجود ندارد و اصل بر براثت اشخاص م. ب. و مزاحمتی برای ساکنین ایجاد نمی کند و هر کدام از ساکنین می توانند در مشاعات به نحو احسن تصرف داشته باشند و منافاتی با حقوق آنان ندارد لذا عنصر مادی بزه مزاحمت ملکی نیز فراهم نمی باشد لذا ب. ت. ب. اصل برائت رفتار ارتکابی جرم محسوب نمی گردد و نمی تواند بزه مزاحمت ملکی را تحقق بخشد. با نصب دوربین در قسمت مشاعات آپارتمان، تردد مالکین و مهمانان و مراجعان به واحدها کاملاً تحت نظر هستند و تمامی صور و چهره های آنان ثبت و ضبط و قابل انتشار و استمداد بازبینی مکرر دارد و همچنین تمامی حرکات ساکنین و مهمانان آنها در قسمت مشاعات ضبط می گردد که این امر خود دلالت بر آن دارد که مالکین نمی توانند از قسمت مشاعات آپارتمان به نحو احسن استفاده نمایند و تصرف مالکانه کامل داشته باشند بنابراین امکان وقوع مزاحمت ملکی وجود دارد و از طرفی این جرم در اموال مشاع نیز قابل تحقق است، زیرا کل مال مشاع به یک نفر تعلق ندارد و تصرف در این مال حتی از طرف یکی از شرکاء بدون اجازه سایر مالکین تصرف در مال دیگری است. سوء نیت متهم نیز مفروض م. ب. زیرا یکی از ساکنین به وی در خصوص جمع آوری دوربین تذکر داده بود و نارضایتی خویش را اعلام کرده بود و نصب دوربین نیز در آپارتمانها باید با تصویب اکثریت ساکنین باشد. از این رو بزه تصرف عدوانی در فرض سوال قابلیت تحقق دارد. قابلیت تحقق دارد. افرادی مانع فروش ملک می شوند. حال این سوال مطرح می شود که آیا ممانعت از فروش ملک از مصادیق مزاحمت ملکی میشود یا خیر؟ در این خصوص به نظریه مشورتی به شرح ذیل اشاره شماره پرونده: ۹۸-۱۸۶/۲-۱۳۲ ک استعلام: ۱- آیا صرف حضور فرد در محل و مصداق ماده ۶۹۰ قانون تعزیرات مصوب ۱۳۷۵ م. ب. یا خیر؟ به عبارت دیگر آیا عناوین مجرمانه سه گانه تصرف عدوانی مزاحمت ملکی و ممانعت از حق موضوع ماده ۶۹۰ قانون صورت گرفته که آثار عینی و مشهود در محل دارند می گردد یا ب. ت. ب. قید هر گونه تجاوز... شاکی گردد می شود؟ ۲- آیا مالکیت شاکی شرط لازم برای رسیدگی در پرونده های موضوع گنجینه دعاوی حقوقی ماده ۶۹۰ قانون تعزیرات مصوب ۱۳۷۵ م. ب. یا خیر؟ بر فرض لزوم احراز مالکیت چنانچه متهم مالک مشاعی ملک باشد آیا شکایت سایر مالکین مشاع علیه وی وارد و متهم با احراز ارکان قابل تعقیب م. ب. یا خیر؟ - غیر از مساله سوء نیت و رکن معنوی چه تفاوتی میان وجه کیفری با وجه حقوقی موارد مذکور م. ب. یا اینکه تفاوتی وجود نداشته و فرد مختار است که از طریق حقوقی یا کیفری یا حتی به طور همزمان از هر دو طریق اقدام نماید؟ ۱- از عبارت نسبت به متصرفات او مزاحم است ، در ماده ۱۶۰ قانون آیین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب در امور مدنی مصوب ۱۳۷۹ که در مقام تعریف دعوای مزاحمت است و نیز از حکم مقرر در ماده ۶۹۰ قانون مجازات اسلامی تعزیرات) مصوب ۱۳۷۵ دائر بر تکلیف دادگاه به رفع مزاحمت و اعاده به وضع سابق استنباط می شود که بزه مزاحمت با انجام تصرفات مادی فیزیکی محقق می شود و لذا صرف حضور فرد در محل و سعی در منصرف نمودن مشتری از خرید ملک که در واقع ایجاد اختلال در تصرفات معنوی است، مزاحمت موضوع ماده ۶۹۰ قانون پیش گفته محسوب نمی شود. اقتضای اصل تفسیر مضیق نصوص کیفری نیز همین نظر است. ۲ برای احراز جرم تصرف عدوانی موضوع ماده ۶۹۰ قانون مجازات اسلامی تعزیرات مصوب ۱۳۷۵ احراز مالکیت شاکی و عدوانی بودن تصرفات مشتکی عنه ضرورت دارد. در صورت حدوث اختلاف در مالکیت ملک موضوع دعوا، طبق ماده ۲۱ قانون آیین دادرسی کیفری مصوب ۱۳۹۲ قرار اناطه صادر می شود. همچنین مالکیت مشاعی متصرف عدوانی تأثیری در تحقق بزه مذکور ندارد و چنانچه متهم مالک مشاعی ملک باشد، شکایت سایر مالکین مشاع علیه وی ممکن است و متهم با احراز ارکان جرم قابل تعقیب م. ب.. ۳ رسیدگی و اتخاذ تصمیم نسبت به دعوای کیفری بزه (۱۳۷۵ موکول به احراز مالکیت شاکی و عدوانی بودن تصرف متهم بوده و دادگاه به دلایل مالکیت شاکی و بدون مجوز بودن تصرفات متهم توجه نموده و حکم مقتضی صادر می نماید، اما در خصوص تصرف عدوانی موضوع برای تحقق تصرف عدوانی سه شرط لازم است: اولا سبق تصرف خواهان دوم لحوق تصرف خوانده سوم عدوانی بودن تصرف خوانده. نتیجه این که بین بزه تصرف عدوانی در قانون مجازات اسلامی تعزیرات و این تفاوت موجود است که در ماده ۶۹۰ قانون مجازات اسلامی تعزیرات احراز مالکیت ضرورت دارد در حالی که در قانون آیین دادرسی