آیین‌نامه مربوط به تبصره 2 ماده 6 قانون کار

کارگران زیر مشمول مقررات این آئین نامه خواهند بود.

کار متناوب از لحاظ این آئین نامه کاری است که نوعا درساعات متوالی انجام نگرفته و در ساعات معینی از شبانه روز صورت میگیرد.

در مورد کارگرانی که کار آنها متناوب است ساعات کار نباید از ساعت شروع کار تا خاتمه آن یا درنظر گرفتن فواصل تناوب و کار اضافی از 14 ساعت بیشتر باشد.

کار اضافی با رعایت <a class="artref" href="/ماده/ماده-12-a_raw080610253339">ماده 12 قانون کار</a> مجاز خواهد بود.

استفاده از تعطیلات هفتگی و تعطیلات رسمی و مرخصی های سالانه طبق مواد 14 و 15 قانون کار خواهد بود.

مزد روزهای تعطیل و مرخصی کارگران که کلیه یا قسمتی از مزد آنها توسط مشتریان و یا مراجعین تامین میشود مزد ثابت موضوع ماده 9 این آئین نامه خواهد بود.

مزد یا حقوق کارگران مشمول این آئین نامه تابع مقررات فصل پنجم قانون کار میباشد.

در کارگاههائی که درآمد کارگران از مشتریان یا مراجعین بوسیله کارفرما جمع آوری میشود تقسیم آن براساس توافق کتبی بین کارفرما و نماینده کارگران کارگاه خواهد بود. در صورتیکه کارگاه فاقد نماینده کارگران باشد توافق در این مورد بین کارفرما و کارگران کارگاه بعمل خواهد آمد در هر صورت درآمد این کارگران نباید از میزان مزد ثابت موضوع ماده 9 این آئین نامه کمتر باشد.

کارفرمایان مکلفند برای کارگرانی که کلیه یا قسمتی از مزد آنها توسط مشتریان یا مراجعین تامین میشود مزد ثابتی با توجه بعرف براساس توافق کتبی با نماینده کارگران کارگاه و یا بموجب انعقاد پیمان دسته جمعی با سندیکای کارگران کارگاه یا حرفه مربوطه تعیین نموده و یک نسخه از موافقتنامه منعقده را ظرف یکماه از تاریخ انعقاد آن باداره کار و امور اجتماعی محل ارسال دارند.

اجرای این آئین نامه هیچگونه خللی بحقوق مکتسب کارگران وارد نخواهد ساخت.

این آئین نامه از اول تیر ماه 1349 لازم الاجرا خواهد بود.