دعوای از رای دادگاه حقوقی ، اصل عدم تبرع

راهنمای دعوای از رای دادگاه حقوقی ، اصل عدم تبرع

تعریف

اصل عدم تبرع یک قاعده فقهی و حقوقی است که بر اساس آن، هرگاه کسی مالی را به دیگری بدهد یا برای او کاری انجام دهد، اصل بر این است که قصد مجانی (تبرع) نداشته و مستحق دریافت عوض و اجرت است، مگر خلاف آن ثابت شود. این قاعده در دعاوی حقوقی مربوط به مطالبه وجه، اجرت‌المثل خدمات یا اموال استفاده‌شده کاربرد فراوانی دارد. اثبات تبرعی بودن به عهده مدعی آن است.

خواهان و خوانده

خواهان: ارائه‌دهنده مال یا خدمات / خوانده: دریافت‌کننده مال یا خدمات.

ماهیت

مالی؛ ترافعی.

مرجع صالح

دادگاه حقوقی محل اقامت خوانده یا محل انجام تعهد.

مستندات قانونی

قواعد فقهی و مواد قانونی مرتبط با معاملات و ضمان قهری (نامطمئن در شماره ماده دقیق).

مدارک لازم

مستندات انتقال وجه، فاکتور، قرارداد (در صورت وجود)، شهادت شهود، نظریه کارشناس برای تعیین ارزش خدمات یا مال.

مهلت‌ها

مهلت مرور زمان خاصی ندارد، اما در صورت وجود سند تجاری تابع مقررات خاص خود است. مهلت تجدیدنظرخواهی ۲۰ روز از ابلاغ رأی است.

هزینه

بر اساس ارزش خواسته (مالی) محاسبه می‌شود.

مراحل

۱. تنظیم دادخواست مطالبه وجه یا اجرت‌المثل ۲. ثبت در دفاتر خدمات الکترونیک قضایی ۳. ارجاع به دادگاه حقوقی ۴. جلسه دادرسی و استناد به قاعده عدم تبرع در صورت ادعای خوانده مبنی بر هدیه یا مجانی بودن ۵. ارجاع به کارشناس در صورت نیاز ۶. صدور حکم و اجرای آن.

نکات و اشتباهات رایج

۱. بار اثبات تبرع بر عهده خوانده است، نه خواهان. ۲. دادگاه صرفِ خویشاوندی را دلیل بر تبرع قطعی نمی‌گیرد مگر قرائن قوی وجود داشته باشد. ۳. عدم تفکیک بین هدیه و خدمات کاری.

نمونهٔ خواسته

مطالبه اجرت‌المثل خدمات/مخارج انجام‌شده به انضمام خسارت دادرسی با استناد به اصل عدم تبرع.

پرسش‌های متداول

این متن با کمکِ هوش مصنوعی و گاه با کنترلِ کارشناس، به زبانِ ساده تهیه شده؛ برای پروندهٔ خودتان با وکیل مشورت کنید. گاه عبارت‌ها در هر پرونده معنای خاصِ خود را دارند و ممکن است خطا داشته باشد.