احتساب تسهیلات رفاهی در محاسبه پاداش پایان خدمت

رأی شعبه دیوان عدالت اداری در خصوص دعوای آقای (س.م.ک.) به طرفیت (ش.) به خواسته فوق الذکر [الزام به پرداخت پاداش پایان خدمت فوق العاده های حق مسکن و یارانه ایاب و ذهاب] نظر به این که از فوق العاده مذکور حق بیمه کسر گردیده و وفق ماده 7 قانون اصلاح پاره ای از مقررات مربوط به بازنشستگی کارکنان دولت، این گونه فوق العاده مشمول کسور حق بیمه م. ب. و با عنایت به ماده واحده قانون الحاق یک تبصره به ماده 106 قانون مدیریت خدمات کشوری مصوب 6/7/89 مجلس شورای اسلامی که آن دسته از کارکنانی را که از مزایای غیرمستمر آنان کسور بازنشستگی کسر شده و مشمول قانون تأمین اجتماعی می باشند می بایست این گونه مزایا در پاداش پایان خدمت لحاظ گردد، لذا مستنداً به رأی وحدت رویه 500ـ478ـ27/9/84 هیأت عمومی دیوان عدالت اداری، حکم به ورود دعوای مطروحه صادر و اعلام می گردد. این رأی قطعی است. رئیس شعبه 21 دیوان عدالت اداری ـ مستشار شعبه امینی ـ میرحسینی رودبارکی فهرست شعبه دیوان عدالت اداری نقد رأی احتساب تسهیلات رفاهی در محاسبه پاداش پایان خدمت در تاریخ 14 اردیبهشت 1392، شعبه دیوان عدالت اداری به بررسی شکایت مرتبط با احتساب فوق‌العاده اضافه‌کار و کمک‌هزینه‌های رفاهی در پاداش پایان خدمت پرداخت. شاکی درخواست احتساب فوق‌العاده اضافه‌کار در پاداش پایان خدمت خود را مطرح نمود که بر اساس ماده 59 قانون برنامه پنجم توسعه جمهوری اسلامی ایران، این درخواست مورد تایید قرار گرفت. اما در خصوص درخواست دوم شاکی، مربوط به احتساب کمک‌هزینه‌های رفاهی، دیوان با استناد به ماده 107 قانون مدیریت خدمات کشوری و تبصره ذیل ماده 76 آن، اعلام کرد که احتساب کمک‌هزینه‌های رفاهی در پاداش پایان خدمت فاقد مجوز قانونی است. دلیل این امر این است که این کمک‌هزینه‌ها مبنای کسر کسورات بازنشستگی نبوده و بر اساس ماده 127 قانون مدیریت خدمات کشوری، کلیه قوانین مغایر لغو شده‌اند. بنابراین، دیوان حکم به رد این بخش از شکایت صادر نمود. رای صادره قطعی و غیرقابل تجدیدنظر است. تاریخ دادنامه قطعی: 1392/02/14 شماره دادنامه قطعی: --- پیام: کمک هزینه تسهیلات رفاهی اعم از کمک هزینه مسکن و ایاب و ذهاب، از مزایای غیر مستمر بوده و مشمول کسر کسور بازنشستگی نمی شود و در محاسبه میزان مستمری بازنشستگی و پاداش پایان خدمت تاثیری ندارد. رای شعبه دیوان عدالت اداری با ملاحظه اوراق پرونده و لایحه دفاعیه اداره طرف شکایت نظر به این که ماده 59 قانون برنامه پنجم توسعه جمهوری اسلامی ایران مقرر داشته: «... کسانی که تا قبل از اجرای قانون مدیریت خدمات کشوری ( 1/1/88 ) از فوق العاده اضافه کاری آنان کسور بازنشستگی کسر شده است، متناسب با مبلغ کسر شده در پاداش پایان خدمت و حقوق بازنشستگی آنان محاسبه می‌گردد»; لذا با شرایط موصوف خواسته اول شاکی دائر بر احتساب فوق العاده اضافه کار در پاداش پایان خدمت وارد تشخیص و حکم به ورود آن صادر می‌گردد. اما در خصوص خواسته دوم شاکی، دائر بر احتساب کمک هزینه های رفاهی در پاداش پایان خدمت، شاکی در تاریخ 25/12/90 با حاکمیت قانون مدیریت خدمات کشوری به افتخار بازنشستگی رسیده است. نظر به این که به استناد ماده 107 قانون مزبور، به کارمندان مشمول این قانون که بازنشسته می‌شوند پاداش پایان خدمت به ازای هر سال خدمت یک ماه حقوق و مزایای مستمر «تا سی سال»; پرداخت خواهد شد و طبق تبصره ذیل ماده 76 قانون مذکور، فوق العاده های بندهای 2 ، 3 و 5 ماده 68 قانون یاد شده فوق العاده های مستمر تلقی می گردند و ب. ت. ب. این که به موجب ماده 127 قانون مدیریت خدمات کشوری، کلیه قوانین و مقررات عام و خاص... مغایر با این قانون از تاریخ لازم الاجرا شدن این قانون لغو می‌گردد، لذا احتساب فوق العاده ها در محاسبه پاداش پایان خدمت مستخدمین بازنشسته غیر از فوق العاده های مقرر در بندهای 2 ، 3 و 5 ماده 68 قانون فوق الذکر فاقد مجوز قانونی م. ب.. ماده واحده قانون الحاق یک تبصره به ماده 106 قانون مدیریت خدمات کشوری مصوب 1386 که در تاریخ 6/7/89 به تصویب مجلس شورای اسلامی رسیده است و ماده 59 قانون برنامه پنج ساله پنجم جمهوری اسلامی ایران هیچ حکمی بابت احتساب کمک هزینه های رفاهی شامل حق مسکن، کمک هزینه ایاب و ذهاب و کمک هزینه غذا در پاداش پایان خدمت ندارد، مضافا به این که کمک هزینه های رفاهی مزبور مبنای کسر کسورات بازنشستگی نبوده، بر همین اساس از آنان کسوراتی کسر نشده است که بر فرض کسر کسورات بازنشستگی از آنان با وصف بازنشستگی شاکی در زمان حاکمیت قانون مدیریت خدمات کشوری ( 1/1/88 )، احتساب کمک هزینه های یاد شده در پاداش پایان خدمت فاقد مجوز قانونی است، در نتیجه این قسمت از شکایت شاکی غیر وارد تشخیص و حکم به رد آن صادر و اعلام می‌گردد. رای صادره قطعی است. رئیس شعبه --- دیوان عدالت اداری - مستشار شعبه در تاریخ 28 اردیبهشت 1392، شعبه دیوان عدالت اداری به دعوای مطروحه در خصوص الزام به پرداخت پاداش پایان خدمت، شامل فوق‌العاده‌های حق مسکن و یارانه ایاب و ذهاب رسیدگی نمود. در این خصوص، خواهان ادعا کرد که از فوق‌العاده‌های مذکور حق بیمه کسر شده و بر اساس ماده 7 قانون اصلاح پاره‌ای از مقررات مربوط به بازنشستگی کارکنان دولت، این فوق‌العاده‌ها مشمول کسور حق بیمه می‌باشند. همچنین، با استناد به ماده واحده قانون الحاق یک تبصره به ماده 106 قانون مدیریت خدمات کشوری مصوب 6 مهر 1389، خواهان تصریح کرد که مزایای غیرمستمر باید در پاداش پایان خدمت لحاظ گردد. دیوان با استناد به رای وحدت رویه 500 - 478 - 27 شهریور 1384 هیات عمومی دیوان عدالت اداری، حکم به ورود دعوا صادر و خواسته خواهان را تایید نمود. این رای قطعی و لازم‌الاجرا است. تاریخ دادنامه قطعی: 1392/02/28 پیام: مستخدمینی که تابع قانون تامین اجتماعی اند و از مزایای غیر مستمر آنان از جمله فوق العاده مسکن و ایاب و ذهاب، کسور بازنشستگی کسر شده باشد، مستحق احتساب این مزایا در پاداش پایان خدمت اند. در خصوص دعوای آقای (س.م.ک.) به طرفیت (ش.) به خواسته فوق الذکر [الزام به پرداخت پاداش پایان خدمت فوق العاده های حق مسکن و یارانه ایاب و ذهاب] نظر به این که از فوق العاده مذکور حق بیمه کسر گردیده و وفق ماده 7 قانون اصلاح پاره ای از مقررات مربوط به بازنشستگی کارکنان دولت، این گونه فوق العاده مشمول کسور حق بیمه م. ب. و با عنایت به ماده واحده قانون الحاق یک تبصره به ماده 106 قانون مدیریت خدمات کشوری مصوب 6/7/89 مجلس شورای اسلامی که آن دسته از کارکنانی را که از مزایای غیرمستمر آنان کسور بازنشستگی کسر شده و مشمول قانون تامین اجتماعی می‌باشند می‌بایست این گونه مزایا در پاداش پایان خدمت لحاظ گردد، لذا مستندا به رای وحدت رویه 500 - 478 - 27/9/84 هیات عمومی دیوان عدالت اداری، حکم به ورود دعوای مطروحه صادر و اعلام می‌گردد. این رای قطعی است. امینی - میرحسینی رودبارکی