رأی: مسکونی مقید در قباله نکاحیه را به عنوان آدرس خود اعلام نموده است که مراتب مذکور مؤید آن است که ف. خ. علی‌رغم اجاره‌نامه فوق‌الذکر کماکان در شهر ت

مسکونی مقید در قباله نکاحیه را به عنوان آدرس خود اعلام نموده است که مراتب مذکور مؤید آن است که ف. خ. علی‌رغم اجاره‌نامه فوق‌الذکر کماکان در شهر ت و در همان آدرس مقید در قباله نکاحیه سکونت و اقامت داشته است و اگر حقیقتاً اقامتگاه وی بعد از ازدواج با زوجه فرجام‌خوانده از ت به الف تغییر یافته بود می‌بایستی در دعوی اعسار و نیز در برگه انتقال اتومبیل خود همان آدرس آپارتمان موضوع اجاره نامه استنادی خ. ر. ب. عنوان محل اقامت و سکونت خود اعلام می‌کرده است و به این ترتیب اجاره‌نامه مذکور و هم‌چنین اعلام آدرس آپارتمان مورد اجاره در دعوی تمکین نمی‌تواند دلیل قاطع بر تغییر اقامت ف. خ. از ت به الف قبل از تقدیم دادخواست زوجه فرجام‌خوانده بوده باشد. رابعاً: زوجه ف. خ. د. دادخواست تقدیمی خود همان آدرس مقید در قباله نکاحیه را به عنوان اقامتگاه ز. ف. خ. اعلام داشته و علت عدم شناسائی این آدرس از طرف مأمور ابلاغ صرفاً ناشی از اشتباه شماره پلاک ساختمان قید شده در اخطاریه ف. خ. بوده که به جای شماره یک شماره 92 قید گردیده است که قطعاً اگر شماره صحیح پلاک ساختمان در اخطاریه زوج قید می‌شده آدرس مقید در دادخواست قابل شناسائی از طرف مأمور ابلاغ بوده و ابلاغ اخطاریه به ز. ف. خ. در آن نشانی اعلام شده ممکن و میسر می‌شده و ضرورتی به اعلام آدرس دیگری برای ف. خ. نبوده است بنابراین از مجموع مراتب اشعاری مستفاد می‌گردد که محل اقامت ز. ف. خ. در تاریخ تقدیم دادخواست از طرف زوجه فرجام‌خوانده همان آدرس اعلامی در دادخواست و در حوزه قضائی ت بوده که به اعتبار آن رسیدگی به دعوی مطروحه در صلاحیت دادگاه خانواده ت بوده و به فرض تغییر آن بعد از تقدیم دادخواست از حیث صلاحیت دادگاه، مؤثر در مقام نخواهد بود بناء علی‌هذا ایراد وکیل ف. خ. د. خصوص مورد فاقد وجاهت قانونی بوده و از حیث صلاحیت ایراد و اشکالی بر دادنامه فرجام‌خواسته وارد نمی‌باشد. ثانیاً: در ماهیت دعوی مطروحه محتویات پرونده حاکیست که زوجه فرجام‌خوانده و وکیل ایشان با دعای تحقق شروط ضمن‌العقد و عسر و حرج ناشی از مفارقت جسمانی فی‌مابین متجاوز از دو سال و سوءرفتار و سوءمعاشرت ز. ن. ب. زوجه و عدم پرداخت نفقه و اخراج زوجه از منزل و ارسال وسایل شخصی و جهیزیه وی به منزل پدرش و مخفی نمودن خود از زوجه و کراهت زوجه از زوج درخواست صدور گواهی عدم امکان سازش جهت اجرای صیغه طلاق نموده و دادگاه بدوی پس از رسیدگی طی دادنامه شماره 1543- 18/10/90 با احراز عسر و حرج زوجه ف. خ. د. تداوم زوجیت گواهی عدم امکان سازش و الزام ز. ف. خ. به مطلقه نمودن زوجه صادر نموده و زوج به توسط وکیل خ. ن. ب. رأی مرقوم تجدیدنظرخواهی نموده که شعبه 45 دادگاه تجدیدنظر استان ت به موضوع رسیدگی و طی دادنامه فرجام‌خواسته به شماره مسبوق‌الذکر دادنامه بدوی را تأیید نموده است. هم ‌اکنون وکیل ز. ن. ب. دادنامه اخیرالذکر فرجام‌خواهی نموده که دادنامه فرجام‌خواسته به جهات ذیل واجد نقص تحقیقاتی بوده و در خور نقض است. 1- محتویات پرونده مبین آن است که رابطه زوجیت در تاریخ 13/5/87 برقرار گردیده و زوجین پس از برگزاری جشن عروسی در مرداد سال 88 عملاً زندگی مشترک خود را آغاز کرده‌اند و چند ماهی دارای زندگی مشترک بوده‌اند ولی در پرونده امر معلوم نیست که زندگی مشترک آنان در شهر ت بوده یا در الف و چون زوجه ادعا نموده که زوج نامبرده را از زندگی مشترک اخراج و متعاقباً وسایل شخصی و نیز جهیزیه وی را به منزل پدرش در شهر ت ارسال نموده لذا ضرورت داشته که دادگاه بدواً در مورد محل زندگی مشترک زوجین در مدتی که دارای زندگی مشترک بوده‌اند با اخذ توضیح از زوجین و وکلای آنان تحقیق و بررسی لازم معمول و سپس با اختیار حاصله از ماده 199 قانون آیین دادرسی مدنی از طریق واحد مددکاری دادگستری در محل زندگی مشترک زوجین از اطرافیان و بستگان و همسایگان و مطلعین و معتمدین محل در خصوص مدت زندگی مشترک زوجین و علت و منشاء اختلاف آنان و اینکه آیا زوج، زوجه را از منزل مشترک اخراج و متعاقباً وسایل شخصی و جهیزیه وی را به منزل پدرش ارسال نموده است یا خیر و در صورت مثبت بودن پاسخ ارسال جهیزیه به منزل پدر زوجه چگونه و توسط چه شخصی انجام شده است تحقیق و عندالاقتضا چنانچه از ناحیه زوجه گواهانی تعرفه شوند از گواهان در خصوص موارد مذکور استماع گواهی و تحقیق به عمل آید. 2-زوجه فرجام‌خوانده با موافقت