رای شماره 327 مورخ 1394/08/30 هیات تخصصی اقتصادی، مالی و اصناف دیوان عدالت اداری
خ. م.:
در پرونده ه- ع/93/442، شاکی درخواست ابطال دو بخشنامه سازمان امور مالیاتی به شمارههای 38410/230/د و 23648/200/ص که به تاریخهای 6/12/91 و 24/12/92 صادر شدهاند، ارائه کرده است. وی ادعا میکند که این بخشنامهها با مواد مختلف قانون مالیاتهای مستقیم، از جمله مواد 211، 242 و 100، مغایرت دارند. شاکی استدلال میکند که این بخشنامهها اجازه تهاتر بدهی مالیاتی با طلب مودی از سازمان را ممنوع کرده و این امر خلاف قوانین و رویههای قبلی است. در مقابل، سازمان امور مالیاتی در دفاعیات خود به اصول حقوق عمومی و مالیاتی اشاره کرده و ممنوعیت تهاتر در حقوق عمومی را به عنوان یکی از اصول مسلم مطرح میسازد. همچنین، سازمان استدلال میکند که تهاتر میتواند منجر به تبعیض مالیاتی و نقض اصول بودجه و مالیه عمومی شود. در نهایت، هیات تخصصی دیوان عدالت اداری با استناد به مواد قانونی مختلف و عدم مغایرت بخشنامهها با قانون، به رد شکایت شاکی رای داده و اعلام کرد که این بخشنامهها خلاف قانون و خارج از حدود اختیارات نیستند. رای صادره ظرف بیست روز قابل اعتراض م. ب..
بسمه تعالی
کلاسه پرونده:
ه- ع/93/442 دادنامه 327 تاریخ صدور 30/8/94 91/اق/97
مرجع رسیدگی: هیات تخصصی اقتصادی، مالی و اصناف
موضوع خواسته: ابطال بخشنامه های شماره 38410/230/د مورخه 6/12/91 و شماره 23648/200/ص مورخه 24/12/92 سازمان امور مالیاتی
شاکی: عباس نجفی کوپائی
طرف شکایت: سازمان امور مالیاتی
گردش کار:
خلاصه دادخواست شاکی با ذکر دلیل مغایرت مصوبه با قانون یا شرع: شاکی طی دادخواست تقدیمی به دیوان عدالت اداری خواستار ابطال بخشنامه های فوق سازمان امور مالیاتی شده و در بخش اول چنین توضیح داده است " مقررات مورد شکایت با مواد 211، 35، 186، 190، 212، 242، 159، 164، 166، 176، 189 و100 قانون مالیات های مستقیم در تعارض آشکار است زیرا بخشنامه های مورد شکایت تهاتر بدهی مالیات بابت یک منبع را با طلب مودی از سازمان بابت منابع دیگر ممنوع کرده است و در توجیه شکایت خویش مستنداتی به شرح آتی ذکر کرده است.
1- رای شماره 62 مورخه 18/2/1379 هیات عمومی دیوان عدالت اداری: به صراحت قسمت اخیرماده 53 قانون مالیات های مستقیم مصوب 1366 رهن تصرف در اموال غیرمنقول تابع حکم قانونگذار در باب شمول مالیات نسبت به درآمد اجاره املاک شناخته شده است، بنابراین عدم احتساب مالیات مربوط به رهن تصرف در اجرای تهاتر موضوع ماده 55 قانون مزبور موافق حکم صریح قانونگذار به شرح ماده 53 قانون نیست. به این جهت مصوبه شماره 3350-4/30 مورخ 7/4/1374 هیات عمومی شورای عالی مالیاتی به لحاظ مغایرت با ماده اخیر الذکر مستنداًبه قسمت دوم ماده 25 قانون دیوان عدالت اداری ابطال میگردد.
2- بخشنامه های شماره 987/297/203 مورخه 20/1/85 و شماره 10881/200/ص مورخه 8/5/90 و شماره 5682/05/30 مورخه 16/10/1380 سازمان امور مالیاتی که انجام تهاتر بدهی و طلب سازمان با یکدیگر را مجاز دانسته است.
3- مصوبه شماره 216715/45650 ه- مورخ 4/11/1391 که مقررکرده مطالبات آزادگان توسط شرکت های دولتی پرداخت و سازمان امور مالیاتی مبالغ پرداختی با بدهی های مالیاتی شرکت ها تهاتر نماید.
4- موافقت های منعقده میان دولت جمهوری اسلامی ایران با سایر کشورها با موضوع اجتناب از اخذ مالیات مضاف
5- مغایرت بخشنامه با ماده 211 قانون مالیاتهای مستقیم که در آن یکی از طرق وصول مالیات توقیف مطالبات مودی است که یکی از آنها میتواند طلب وی از خود سازمان باشد.
6- مغایرت با ماده 242 قانون مالیاتهای مستقیم که مقرر داشته استرداد وجوه پرداختی از وصولی جاری سازمان از هر منبعی است باید انجام شود که یکی از مصادیق آن طلب مودی از سازمان است.
7- سازمان امور مالیاتی، دارای یک شخصیت حقوقی است و هرگونه دریافتی آن پرداخت به شخص واحد تلقی میگردد و تفاوت منشاء مطالبات سازمان در امکان تهاتر موثر نیست.
بخش دوم شکایت شاکی: بند 3 بخشنامه رئیس سازمان امور مالیاتی است که مقرر داشته جهت احتساب خسارت دیر کرد به نفع مودی تاریخ اضافه پرداختی مودی باید احراز گردد که این موضوع با متن ماده 242 قانون مالیاتهای مستقیم مغایر است زیرا زمان احتساب زیان دیرکرد استرداد وجوه تاریخ دریافت یا همان موعد واریز به حساب سازمان است و قید احراز زمان در بخشنامه مورد شکایت مفهومی ندارد.
بخش سوم شکایت شاکی: بند 4 بخشنامه مورد شکایت که اصلاح قبوض اشتباه صادره وصول مالیات را ممنوع دانسته و بر وصول وجه قبض اشتباه وسپس عودت اضافه وجه دریافتی تاکید کرده است در مغایرت با ماده 242 قانون مالیات های مستقیم است زیرا ماده مزبور سازمان را مجاز به وصول وجهی که من غیر حق بودن آن محرز است نکرده است و اشتباه محاسباتی قبل از واریز وجه به حساب سازمان خارج از موارد مورد نظر مقنن در ماده 242 قانون فوق است.
خلاصه مدافعات مشتکی عنه: سازمان امور مالیاتی در لایحه تقدیمی شماره 93/ اقتصادی /97 مورخه 2/12/1393 مطالب ذیل را بیان کرده است:
1- منع تهاتر مالیاتی یکی از اصول مسلم حقوق عمومی (مالیاتی) است.
تهاتر طبق بند 5 ماده 264 قانون مدنی یکی از طرق سقوط تعهدات به شمار می رود و در بیان قاعده آن ماده 292 قانون مذکور مقرر می دارد: «وقتی دو نفر در مقابل یکدیگر مدیون باشند بین دیون آنها به یکدیگر...تهاتر حاصل میشود. به موجب ماده 295 قانون مذکور تهاتر قهری است و بدون اینکه طرفین در این موضوع تراضی نمایند حاصل میشود. به همین دلیل به تهاتر به معنای اخص، تهاتر قهری گفته میشود. (شهیدی، 1380، ص 130) اما در حقوق عمومی و از جمله حقوق مالی و مالیاتی تهاتر پذیرفته نشده و در اصل ممنوع است. مودی که مکلف به پرداخت نقدی بدهی مالیاتی خود م. ب. نمی تواند از تهاتر استفاده کند و اگر طلبی از دولت داشته باشد با توسل به تهاتر و پا به پا کردن بدهی مالیاتی با طلب خود از دولت، از پرداخت مالیات خودداری کند.
ممنوعیت تهاتر در حقوق عمومی دلایلی دارد. دلیل اول واجد جنبه مالی است و آن اینکه خزانه دولت به پول مالیات احتیاج دارد و تهاتر پول نقد در اختیار خزانه نمی گذارد. دلیل دوم ماهیت بودجه ای دارد و آن مغایرت تهاتر با اصل کاملیت یا جامعیت بودجه است. به موجب این اصل که در اصل 53 قانون اساسی آمده است کلیه دریافت های دولت در حساب های خزانه داری کل متمرکز میشود و همه پرداخت ها در حدود اعتبارات مصوب به موجب قانون انجام میشود. دلیل سوم مغایرت تهاتر با یکی از اصول اساسی و مهم حقوق عمومی یعنی اصل منع اعمال قدرت علیه دولت است.زیرا وقتی که طلبکار دولت، بدهی مالیاتی خود را نپردازد و اعلام تهاتر کند در واقع نوعی اعمال قدرت علیه دولت است که انحصاراً قدرت عمومی را در اختیار دارد و حاکمیت برتر محسوب میشود و قابل قبول نیست که اشخاص علیه این قدرت برتر، اعمال قدرت و گردنکشی کنند.
2- اصل عدم تبعیض مالیاتی: عدم جواز تهاتر در قانون مالیاتهای مستقیم و قوانین بودجه سالانه کشور و قانون محاسبات عمومی مورخه 1/6/1366 در نتیجه جواز تهاتر بدهی مالیاتی نسبت به برخی از مودیان مالیاتی تبعیض ناروا و غیر قانونی د. ح. سایر مودیان است.
3- اصل حاکمیت قانون: جهت تهاتر بدهی مالیاتی مودی بابت ناشی از یک منبع با طلب وی بابت منبع دیگر ب. ت. ب. تفاوت منشاء دیون مودی مجوز قانونی وجود ندارد.
4- نقض اصل اقتدار مالیاتی دولت: مغایرت تهاتر با یکی از اصول اساسی و مهم حقوق عمومی یعنی اصل منع اعمال قدرت علیه دولت است. زیرا وقتی که طلبکار دولت ،بدهی مالیاتی خود را نپردازد و اعلام تهاتر کند در واقع نوعی اعمال قدرت علیه دولت است که انحصاراً قدرت عمومی را در اختیار دارد و حاکمیت برتر محسوب میشود و قابل قبول نیست که اشخاص علیه این قدرت برتر، اعمال قدرت و گردنکشی کنند.
5- اصل عدم صلاحیت: در حقوق عمومی، اداره مجاز به انجام هیچ فعل یا ترک فعلی نیست مگر در حدود نصوص قانونی
6- نقض اصول بودجه و مالیه عمومی: این امر ماهیت بودجه ای دارد و آن مغایرت تهاتر با اصل کاملیت یا جامعیت بودجه است. به موجب این اصل که در اصل 53 قانون اساسی آمده است کلیه دریافت های دولت در حساب های خزانه داری کل متمرکز میشود و همه پرداخت ها در حدود اعتبارات مصوب به موجب قانون انجام میشود.
7- مخالف ادعای شاکی با ماده 104 قانون مالیات های مستقیم: همان گونه که مقنن به صراحت مقرر داشته است در مورد مصادیق ماده 104، مودی صرفاً واسطه اخذ مالیات از دیگر مودیان است و نمی توان پرداختی وی را به عنوان پرداختی مودی احتساب کرد زیرا بدهی شخص دیگری است.
8- ماده 210 قانون مالیا تهای مستقیم در مقام بیان امکان پرداخت اقساطی مالیات است و به هیچ عنوان متضمن امکان تهاتر مورد نظر شاکی نیست.
9- ماده 242 همان قانون در مقام بیان نحوه روش استرداد اضافه پرداختی مودی است و دلالتی بر جواز تهاتر ندارد.
10- ماده 212 قانون مزبور در مقام بیان مستثنیات دین است و دلالتی بر جواز تهاتر ندارد.
11- شکایت شاکی با اصول 52 و53 قانون اساسی مغایرت دارد.
12- بند ب دادخواست شاکی در راستای ماده 87 قانون مالیات های مستقیم وضع شده و حفظ منافع عمومی است.
13- به علت صدور مکانیزه قبوض مالیاتی امکان اصلاح آن وجود ندارد و بند مورد شکایت به سبب رفع مشکل صادر شده است.
نظریه تهیه کننده گزارش:
1- مفهوم مخالف بخشنامه های معترض عنه نشانگر انجام تهاتر در سال های قبل از آن است.
2- رای شماره 62 مورخه 18/2/1379 هیات عمومی دیوان عدالت اداری تهاتر در قانون مالیات های مستقیم را پذیرفته است.
3- مصوبه هیات وزیران در خصوص نحوه پرداخت مطالبات آزادگان نیز امکان تهاتر در حوزه مالیات را پیش بینی کرده است.
4- ماده 211 قانون مالیاتهای مستقیم مطالبات مودی از هر شخص حقیقی یا حقوقی ازجمله خود سازمان امور مالیاتی منبع وصول مالیات تشخیص داده است و تهاتر با طلب وی از سازمان ممکن بوده و فاقد منع قانونی است.
5- مهم ترین دلیل مخالفت مشتکی عنه باتهاتر دین مودی با مطالبات سازمان در مواردی که منابع مالیاتی متفاوت است متفاوت بودن مودی مالیاتی است به عبارت اخری پرداخت مودی بابت ماده 104 قانون مورد بحث به نمایندگی از مودی دیگری است و نمی توان دریافت مالیات تکلیفی دریافتی را به نام شخص واریز کننده ثبت کرد هر چند این موضوع دیدگاهی درست و منطبق با اصول حقوقی و قانونی است اما امکان تفکیک مبالغ پرداختی در فرض تهاتر نیز میسر است وسازمان میتواند با صدور بخشنامه ای تهاتر صورت گرفته در این فقره را به عنوان پرداختی مودی اصلی و نه نماینده وی لحاظ نماید و در این صورت اشکال صحیح موجود به این نوع تهاتر مرتفع میگردد.بنابرمراتب فوق، بخشنامه های مورد شکایت به سبب مغایرت با مواد متعددی از قانون مالیات های مستقیم و مقررات متفرقه و در نتیجه ایجاد محدودیت های فرا قانونی در ا عمال حقوق مالیاتی شهروندان قابل ابطال به نظر میرسد.
6- قسمتی از بخشنامه که در مورد احراز زمان پرداخت مالیات اضافه پرداختی مودی توسط میزان است خارج از حدود اختیارات مقام اداری بوده ومحکوم به بطلان است.
7- آن قسمت از بخشنامه که متضمن عدم امکان اصلاح قبوض تشخیص صادر وضرورت پرداخت آن توسط مودی و سپس استرداد مبلغ مازاد دریافتی به سبب توسیع مصادیق ماده 242 قانون فوق خارج از حدود اختیارات بوده محکوم به بطلان به نظر میرسد. تهیه کننده گزارش: ذبیح اله واحدی
موضوع در جلسه مورخ 9/8/94 هیات تخصصی اقتصادی، مالی و اصناف دیوان عدالت اداری مطرح، نظریه هیات به شرح آتی اعلام میگردد.
رای هیات تخصصی
در خصوص شکایت آقای … فرزند محمد علی به طرفیت وزارت امور اقتصادی و دارایی و سازمان امور مالیاتی کشور به خواسته ابطال بخشنامه 38410/230/د مورخ 6/12/91 و شماره 23648/200 مورخ 24/12/92 صادره از مرجع مذکور ،بخشنامه های مورد شکایت با در نظرگرفتن مواد 212، 264، 292، 294، 295، 296 و 301 قانون مدنی و اصول 3، 19، 20، 44، 52 و 53 قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و ماده 8 قانون مدیریت خدمات کشوری و مواد 9، 30، 39 و 48 قانون محاسبات عمومی کشور در راستای مواد 52، 55، 87، 104، 159، 210، 211، 212، 213، 214، 215، 216، 218، 242، 243 و 273 قانون مالیات های مستقیم و در تبیین حکم مقنن و شیوه های اجرایی آن بوده و ماده 190 قانون مالیات های مستقیم مطابق ماده 33 قانون مالیات بر ارزش افزوده در مالیات بر ارزش افزوده قابل اعمال نمیباشد، بنابراین خلاف قانون وخارج از حدود اختیارات نبوده به استناد بند (ب) ماده 84 قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مصوب 1392 رای به رد شکایت صادرو اعلام می کند، رای صادره ظرف مدت بیست روز از تاریخ صدور از سوی ریاست ارزشمند دیوان و یا ده نفر از قضات گرانقدر دیوان قابل اعتراض است.
زین العابدین تقوی -رئیس هیات تخصصی اقتصادی مالی و اصناف دیوان عدالت اداری
موادِ قانونیِ مستند در این صفحه 9
- ماده 53 قانون مالیات های مستقیم
- ماده 211 قانون مالیاتهای مستقیم که در آن یکی از طرق وصول مالیات توقیف مطالبات مودی است
- ماده 242 قانون مالیاتهای مستقیم که مقرر داشته استرداد وجوه پرداختی از وصولی جاری سازمان از هر
- ماده 242 قانون مالیات های مستقیم است زیرا
- ماده 264 قانون مدنی یکی از طرق سقوط تعهدات به شمار می رود
- ماده 104 قانون مالیات های مستقیم
- ماده 87 قانون مالیات های مستقیم وضع شده
- ماده 190 قانون مالیات های مستقیم مطابق
- ماده 33 قانون مالیات بر ارزش افزوده در مالیات بر ارزش افزوده قابل اعمال نمیباشد
موارد مرتبط 49
آرای مرتبط 40
-
رأی
هماستناد
رای شماره 730 مورخ 1399/04/28 هیات تخصصی مالیاتی، بانکی دیوان عدالت اداری
ماده 33 قانون مالیات بر ارزش افزوده
-
رأی
هماستناد
رای شماره 325 مورخ 1394/08/30 هیات تخصصی اقتصادی، مالی و اصناف دیوان عدالت اداری
ماده 33 قانون مالیات بر ارزش افزوده
-
رأی
هماستناد
رای شماره 390 مورخ 1401/06/21 هیات تخصصی مالیاتی، بانکی دیوان عدالت اداری
ماده 33 قانون مالیات بر ارزش افزوده
-
رأی
هماستناد
رای شماره 59949 مورخ 1402/03/09 هیات تخصصی مالیاتی، بانکی دیوان عدالت اداری
مواد 30 و 33 قانون مالیات بر ارزش افزوده
-
رأی
هماستناد
رای شماره 1966 تا 1972 مورخ 1397/10/25 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
ماده 33 قانون مالیات بر ارزش افزوده
-
رأی
هماستناد
رای شماره 200 مورخ 1396/09/14 هیات تخصصی اقتصادی و مالی دیوان عدالت اداری
ماده 33 قانون مالیات بر ارزش افزوده
-
رأی
هماستناد
رای شماره 69 مورخ 1373/06/26 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
ماده 25 قانون دیوان عدالت اداری
-
رأی
هماستناد
رای شماره 381 مورخ 1382/09/23 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
ماده 25 قانون دیوان عدالت اداری
-
رأی
هماستناد
رای شماره 259 مورخ 1378/06/20 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
ماده 25 قانون دیوان عدالت اداری
-
رأی
هماستناد
رای شماره 176 مورخ 1371/08/16 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
ماده 25 قانون دیوان عدالت اداری
-
رأی
هماستناد
رای شماره 113 مورخ 1379/03/22 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
ماده 25 قانون دیوان عدالت اداری
-
رأی
هماستناد
رای شماره 776 مورخ 1392/11/07 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
مواد 15 و 19 و 25 قانون دیوان عدالت اداری
-
رأی
هماستناد
رای شماره 183 مورخ 1372/10/18 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
ماده 25 قانون دیوان عدالت اداری
-
رأی
هماستناد
رای شماره 23 مورخ 1374/02/30 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
ماده 25 قانون دیوان عدالت اداری
-
رأی
هماستناد
رای شماره 684 مورخ 1385/09/26 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
ماده 25 قانون دیوان عدالت اداری
-
رأی
هماستناد
رای شماره 7 مورخ 1373/02/03 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
ماده 25 قانون دیوان عدالت اداری
-
رأی
هماستناد
رای شماره 45 مورخ 1373/05/01 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
ماده 25 قانون دیوان عدالت اداری
-
رأی
هماستناد
رای شماره 79 مورخ 1378/03/08 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
ماده 25 قانون دیوان عدالت اداری
-
رأی
هماستناد
رای شماره 75 مورخ 1377/04/27 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
ماده 25 قانون دیوان عدالت اداری
-
رأی
هماستناد
رای شماره 74 مورخ 1377/03/27 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
ماده 25 قانون دیوان عدالت اداری
-
رأی
هماستناد
رای شماره 505 مورخ 1384/10/04 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
ماده 25 قانون دیوان عدالت اداری
-
رأی
هماستناد
رای شماره 452 مورخ 1383/09/22 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
ماده 25 قانون دیوان عدالت اداری
-
رأی
هماستناد
رای شماره 1006 مورخ 1392/12/12 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
مواد 15 و 25 قانون دیوان عدالت اداری
-
رأی
هماستناد
رای شماره 53 مورخ 1374/04/03 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
ماده 25 قانون دیوان عدالت اداری
-
رأی
هماستناد
رای شماره 340 و 341 مورخ 1395/05/19 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
مواد 15 و 25 قانون دیوان عدالت اداری
-
رأی
هماستناد
رای شماره 748 مورخ 1384/11/030 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
ماده 25 قانون دیوان عدالت اداری
-
رأی
هماستناد
رای شماره 187 مورخ 1372/11/02 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
ماده 25 قانون دیوان عدالت اداری
-
رأی
هماستناد
رای شماره 177 مورخ 1375/08/12 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
ماده 25 قانون دیوان عدالت اداری
-
رأی
هماستناد
رای شماره 89 مورخ 1373/08/07 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
ماده 25 قانون دیوان عدالت اداری
-
رأی
هماستناد
رای شماره 406 مورخ 1378/12/22 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
ماده 25 قانون دیوان عدالت اداری
-
رأی
هماستناد
رای شماره 20 مورخ 1374/02/09 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
ماده 25 قانون دیوان عدالت اداری
-
رأی
هماستناد
رای شماره 154 مورخ 1369/07/02 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
ماده 25 قانون دیوان عدالت اداری
-
رأی
هماستناد
رای شماره 73 و 74 مورخ 1370/06/26 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
ماده 25 قانون دیوان عدالت اداری
-
رأی
هماستناد
رای شماره 1032 مورخ 1396/10/12 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
مواد 11 و 25 قانون دیوان عدالت اداری
-
رأی
هماستناد
رای شماره 189 مورخ 1372/11/02 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
مواد 21 و 25 قانون دیوان عدالت اداری
-
رأی
هماستناد
رای شماره 390 مورخ 1389/09/29 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
ماده 25 قانون دیوان عدالت اداری
-
رأی
هماستناد
رای شماره 323 مورخ 1382/08/18 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
مواد 20 و 25 قانون دیوان عدالت اداری
-
رأی
هماستناد
رای شماره 93 تا 96 مورخ 1378/04/05 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
ماده 25 قانون دیوان عدالت اداری
-
رأی
هماستناد
رای شماره 628 مورخ 1396/07/04 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
ماده 25 قانون دیوان عدالت اداری
-
رأی
هماستناد
رای شماره 186 مورخ 1372/11/02 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
ماده 25 قانون دیوان عدالت اداری
مواد مرتبط 9
-
استناد
از این صفحه
ماده 8 — قانون مدیریت خدمات کشوری (مصوب ۱۳۸۶/۰۷/۰۸)
ماده 8 قانون مدیریت خدمات کشوری
-
استناد
از این صفحه
ماده 33 — قانون مالیات بر ارزش افزوده
ماده 33 قانون مالیات بر ارزش افزوده
-
اعمال
از این صفحه
ماده 53 — آییننامه اجرایی موضوع ماده 218 قانون مالیاتهای مستقیم مصوب 1366/12/03 با آخرین اصلاحات مصوب 1404/01/27
ماده 53 قانون مالیات های مستقیم مصوب 1366 رهن تصرف در اموال غیرمنقول تابع
-
اعمال
از این صفحه
ماده 211 — قانون مالیاتهای مستقیم مصوب 1366/12/03
ماده 211 قانون مالیاتهای مستقیم مطالبات مودی از هر شخص حقیقی یا حقوقی ازجم
-
استناد
از این صفحه
ماده 84 — قانون دیوان عدالت اداری (مصوب ۱۳۸۵/۰۳/۰۹)
ماده 84 قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مصوب 1392 رای به رد
-
اعمال
از این صفحه
ماده 264 — قانون مدنی
ماده 264 قانون مدنی یکی از طرق سقوط تعهدات به شمار می رود و در بیان قاعده
-
اعمال
از این صفحه
ماده 212 — قانون مدنی
مواد 212، 264، 292، 294، 295، 296 و 301 قانون مدنی و اصول 3
-
استناد
از این صفحه
ماده 25 — قانون دیوان عدالت اداری (مصوب ۱۳۸۵/۰۳/۰۹)
ماده 25 قانون دیوان عدالت اداری ابطال می گردد
-
استناد
از این صفحه
ماده 242 — قانون مالیاتهای مستقیم مصوب 1366/12/03
ماده 242 قانون مالیاتهای مستقیم که مقرر داشته استرداد وجوه پرداختی از وصول
فقط پیوندهایی که متنشان در بانک است، با شاهد از خودِ متن — نه شباهتِ آماری. عنوانِ بدونِ متن ساخته نمیشود.
