بسم الله الرحمن الرحیم
شماره دادنامه: ۴۱۱
تاریخ دادنامه: ۱۳۹۶/۵/۳
کلاسه پرونده: ۹۴/۵۹
مرجع
رسیدگی: هیات عمومی
دیوان عدالت اداری
شاکی: بانک پارسیان با وکالت آقای … شکایت و خواسته: ابطال بند الف مصوبه شماره ۴۱۶۱/۱۱۰/۲۸-۱۳۸۵/۱۱/۸ و ۲۹۹۹/۹۲/۲۸-۱۳۹۲/۱۱/۲
شورای اسلامی شهر اصفهان در خصوص اخذ عوارض و
بهای خدمات از شعب بانک ها
گردش کار : آقای … به وکالت از بانک پارسیان به موجب دادخواستی ابطال بند الف مصوبه شماره ۴۱۶۱/۱۱۰/۲۸-۱۳۸۵/۱۱/۸ و ۲۹۹۹/۹۲/۲۸-۱۳۹۲/۱۱/۲ شورای اسلامی شهر اصفهان در خصوص اخذ عوارض و بهای خدمات از شعب بانک ها را خواستار شده و در جهت تبیین خواسته اعلام کرده است که :
"با سلام احتراماً به وکالت از سوی بانک پارسیان (شاکی) به استحضار می رساند :
۱)
شهرداری شهر اصفهان در سال ۱۳۹۳ برای شعبه چهار باغ خواجوی بانک پارسیان (موکل) مبلغ ۹۰۰/۸۶۲/۶۱ ریال را به عنوان عوارض بهای خدمات از تاریخ ۱۳۹۰/۱/۲۵ لغایت ۱۳۹۲/۱۲/۲۹ و مبلغ ۰۰۰/۵۱۱/۲۵ ریال را به عنوان عوارض سالیانه سال ۱۳۹۳ تعیین و مشخص نموده اند. اختلاف حاصل در تعیین عوارض و غیر قانونی بودن وضع این گونه عوارض از سوی شهرداری اصفهان به کمیسیون ماده ۷۷ قانون شهرداریها ارجاع و رسیدگی شد لیکن حسب دادنامه ۷۷/ک/۴۰ مورخ ۱۳۹۳/۱۰/۲۰، این کمیسیون با استناد صرف به مدارک موجود در پرونده و بدون ارایه و مشخص نمودن شماره و تاریخ این مصوبات و بدون اینکه مشخصات و موضوع مصوبه ای مشخص گردد، موکل را موظف به
پرداخت عوارض بهای خدمات د. ح. شهرداری نمود. لیکن موکل برای جلوگیری از اقدامات و
عملیات اجرایی شهرداری، به اجبار مبلغ
محکومیت را طی فیشهای شماره ۶۳-۹۳۰۳۱۸۸۰۹۰ و ۱۲۵۶ در مورخ ۲۵/۱۲/۹۳ جمعاً به میزان ۹۰۰/۳۷۳/۸۷ ریال به حسابهای اعلامی واریز نمودند.
دفاعیات در رد دادنامه معترض عنه و در جهت ابطال
مصوبه شورای اسلامی شهر اصفهان:
۱) ن. ب. ا. مستنبط از ماده ۵ قانون اصلاح موادی از
قانون برنامه سوم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی
جمهوری اسلامی ایران و چگونگی برقراری و وصول عوارض و سایر وجوه از تولیدکنندگان کالا، ارایه دهندگان خدمات و کالاهای وارداتی مصوب ۱۳۸۱/۱۰/۲۲، برقراری عوارض به درآمدهای ماخذ محاسبه
مالیات و سود سهام شرکتها ممنوع م. ب. و ب. ت. ب. اینکه بانکها براساس بند (الف) ماده ۳۱ قانون پولی و بانکی کشور مصوب ۱۳۵۱/۴/۱۸، به صورت شرکتهای سهامی فعالیت می نمایند و از بابت درآمد حاصل از خدماتی که ارایه می دهند، مالیات پرداخت می نمایند، لذا بانکها با وصف پرداخت مالیات بردرآمد، به شرح ماده قانونی صدرالذکر تکلیفی برای پرداخت عوارض دیگری ندارند، از این رو وضع عوارض برای بانکها توسط شورای اسلامی شهر اصفهان غیر قانونی م. ب..
۲)
ماده ۵۰ قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب ۱۳۸۷/۲/۱۷ کمیسیون اقتصادی مجلس شورای اسلامی که پس از موافقت مجلس با اجرای آزمایشی آن به مدت ۵ سال در ۱۳۸۷/۳/۲ به تایید شورای نگهبان رسیده است، بـرقراری هرگونه عـوارضی را بـرای بانکها توسط شوراهای اسلامی و سـایر مـراجع ممنوع کرده است. این ماده مقرر می دارد: « برقراری هرگونه عوارض ... همچنین برقراری عوارض به درآمدهای ماخذ محاسبه مالیات، سود سهام شرکتها، سود اوراق مشارکت، سود سپردهگذاری و سایر عملیات مالی اشخاص نزد بانکها و موسسات اعتباری غیر بانکی مجاز، توسط شوراهای اسلامی و سایر مراجع ممنوع است».
۳) ماده ۵۲ قانون یاد شده نیز دلیل دیگری بر عدم
صلاحیت شورای اسلامی شهر در تصویب عوارض بر بانکها است. ماده مذکور مقرر می دارد: «برقراری و دریافت هر گونه مالیات غیرمستقیم و عوارض دیگر از تولیدکنندگان کالاها و ارایه دهندگان خدمات ممنوع م. ب.».
۴) بند ب ماده ۳۰ قانون وصول برخی از درآمدهای دولت و مصرف آن در موارد معین مصوب سال ۱۳۷۳ اشعار می دارد: وضع هر گونه عوارض دیگر، غیر از موارد پیش بینی شده در قانون مذکور برای بانکها منوط به تصویب شورای اقتصاد است نه مرجع دیگری.
ب. ت. ب. ماده یاد شده، تصویب عوارض برای بانکها از صلاحیت شورای شهر خارج است و بانکها صرفاً عوارض خود را با استناد به مصوبات شورای اقتصاد و ریاست جمهوری پرداخت می کنند.
۵) حسب دادنامه های صادره متعدد و استدلالهای هماهنگ و مکرر در هیات عمومی دیوان عدالت اداری «حکم مقرر در تبصره
ماده ۵۰ قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب ۱۳۸۷/۲/۱۷، مبنی بر این که شوراهای اسلامی شهر و بخش برای وضع هر یک از
عوارض محلی جدید که تکلیف آنها در این قانون مشخص نشده باشد، موظفند موارد را حداکثر تا پانزدهم بهمن ماه هر سال برای اجرا در سال بعد تصویب و اعلام دارند، دلالت بر این معنی دارد که شوراهای اسلامی شهر برای تصویب عوارض محلی صلاحیت دارند، صلاحیت تعیین و تصویب عوارض کشوری و ملی را ندارند و به تبع آن ب. ت. ب. اینکه حوزه فعالیت بانکها غیر محلی و کشوری است شوراهای اسلامی شهر صلاحیت تعیین عـوارض را بـرای بانکها ندارد.»
لـذا شورای اسلامی شهر اصفهان مـرجع تعیین و وضع عوارض بهای خدمات و عوارض سالانه برای بانکها نمی باشد و تعیین عوارض از سوی آن شورا برای بانکها تخلف واضح وآشکار از متن قانون م. ب..
۶) وحـدت مـلاک آراء شمـاره ۲۱۹ - ۱۴۹۱/۴/۲۶ و ۱۶۸۱ الـی ۱۷۳۵ - ۱۳۹۳/۱۰/۸ و ۷۲۴ – ۷۵۹ -۱۳۹۱/۱۰/۱۱ و تعداد کثیری رای صادره از هیات عمومی دیوان عدالت اداری که از نظر موضوع و محتوی با موضوع مورد بحث کاملاً مطابقت دارد و بر اساس آراء مذکور مصوبات مشابه صادر شده از سوی سایر شهرها مغایر با قانون تشخیص و ابطال شده است را باید مد نظر قرار داد چنانچه استدلالهای مضبوط در این دادنامه ها موجبات
ابطال مصوبه های شورای اسلامی شهر اصفهان با موضوع وضع عوارض بهای خدمات برای تاریخ ۱۳۹۰/۱/۲۵ لغایت ۱۳۹۲/۱۲/۲۹ و مصوبه عوارض سالانه سال ۱۳۹۳ را نیز فراهم آورده است.
لیکن به دلایل نامعلوم و برخلاف قانون مجدداً شورای اسلامی شهر اصفهان نیز اولاً: مصوباتی را با همان موضوع عوارض محلی و به همان شکل تصویب نموده است و ثانیاً: در رای کمیسیون ماده ۷۷ قانون شهرداریهای شهر اصفهان نیز به صورت مبهم و کلی و بدون اعلام دلیل و با استناد صرف به مدارک موجود در پرونده و بدون ارایه و مشخص نمودن شماره و تاریخ این مصوبات و بدون اینکه مشخصات و موضوع مصوبه ای مشخص گردد، موکل را محکوم به اخذ عوارض کرده اند.
علی ایحال ب. ت. ب. مطالب ابرازی فوق و ب. ت. ب. دلایل و استدلال قانونی آورده شده من جمله آرای متعدد هیات عمومی دیوان عدالت اداری که همگی موید محلی نبودن فعالیت بانکها و کشوری و به صورت ملی بودن فعالیت آنها م. ب. و بانکها را مشمول پرداخت عوارض محلی نیز ندانسته اند، مستند به مواد ۱۰، ۱۱، ۱۲ و ۱۳ قانون تشکیلات و
آیین دادرسی دیوان عدالت اداری تقاضای رسیدگی و صدور حکم شایسته در جهت:
اولاً: ابتداً طرح پرونده در هیات عمومی دیوان عدالت اداری با موضوع ابطال مصوبه های شورای اسلامی شهر اصفهان با موضوع وضع عوارض بهای خدمات برای تاریخ ۱۳۹۰/۱/۲۵ لغایت ۱۳۹۲/۱۲/۲۹ و مصوبه عوارض سالانه سال ۱۳۹۳ مستند به ماده ۱۲ قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری.
ثانیاً: عطف اثر ابطال مصوبه به زمان تصویب مصوبه در جهت بازگرداندن حقوق تضیبع شده موکل مستند به ماده ۱۳
قانون دیوان عدالت اداری.
ثالثا: صدور حکم از سوی شعب بدوی دیوان عدالت اداری مبنی نقض و ابطال تصمیم اتخاذ شده از سوی کمیسیون موضوع ماده ۷۷ قانون شهرداریها مستقر در شهرداری شهر اصفهان (رای شماره ۷۷/ک/۴۰-۱۳۹۳/۱۰/۲۰) و اعاده وضع و بازگرداندن حقوق تضیبع شده موکل (عوارض پرداخت شده) و اعلام تاثیر رای به ماسبق مستند به ماده ۱۱ قانون دیوان عدالت اداری تحت تمنی م. ب..
در ضمن بدین وسیله ب. ت. ب. توضیحات فوق و ب. ت. ب. پرداخت عوارض از سوی موکل تقاضای اعاده وضع و بازگرداندن حقوق تضیبع شده موکل تحت تمنی م. ب.. "
متن مصوبات مورد
اعتراض به قرار زیر است:
بند الف مصوبه شماره ۴۱۶۱/۱۱۰/۲۸-۱۳۸۵/۱۱/۸ شورای اسلامی شهر اصفهان:
" جناب اقای دکتر … محترم اصفهان
با سلام
لایحه شماره ۷۵۵۱۱/۱-۱۳۸۵/۱۱/۷ در اعلام خدمات دایمی و پیوسته شهرداری در عرصه های گوناگون از قبیل توسعه روزافزون شبکه های معابر شهری، اصلاح ساختار شهری، احداث بزرگراهها و خیابانهای جدید، ایجاد پارکینگهای عمومی، ارتقاء شاخصه های عمـده و اصلی موثر در مقوله تـوسعه پایدار و گسترش خدمات مـورد نیاز در هسته مرکزی شهر که عموماً نقش بسیار موثر و تعیین کننده ای را در شکوفایی و رونق فعالیتها و داد و ستدهای اقتصادی و مالی در جامعه ایفاء می نمایند و در نتیجه اشخاص حقیقی و حقوقی از ثمرات و عواید و زمینه های مساعد رشد اقتصادی آن منتفع می شوند حاکی از پیشنهاد واصله در دریافت بهای خدمات از موسسات و مراکزی که پیوسته از خدمات شهرداری استفاده می نمایند، با قید دو فوریت در جلسه علنی مورخ ۱۳۸۵/۱۱/۷ مورد بررسی قرار گرفت و پیشنهادات واصله عیناً به شرح ذیل به تصویب رسید و مقرر شد بهای خدمات مصوب این شورا از ابتدای سال ۱۳۸۶ به حیطه وصول درآید:
الف: بانکها
۱- سرپرستی هر یک از بانکها و شعبه مرکزی ماهیانه ۰۰۰/۵۰۰/۲ ریال
۲- شعب بانکها (هر شعبه) ماهیانه ۰۰۰/۲۰۰/۱ ریال "
مصوبه شماره ۲۹۹۹/۹۲/۲۸-۱۳۹۲/۱۱/۲ شورای اسلامی شهر اصفهان:
" جناب آقای … محترم اصفهان
با اهداء سلام وتحیات
شهردار اصفهان به شرح لایحه شماره ۹۸۵۸۴/۹۲/س-۱۳۹۲/۹/۲ پیشنهاد تغییرات عوارض واحدهای کسبی ( به علت عدم تغییر عوارض از سالهای ۱۳۸۸ تاکنون) و نیز اعمال پارامترهای مساحت هر واحد و قیمت منطقه بندی موضوع ماده ۶۴ و قانون مالیاتهای مستقیم ( که به جایگزینی درجه بندی این واحدها بین ۱ تا ۳ که مورد تاکید شورای اسلامی شهر بوده) به شرح فرمول ذیل نموده اند.
A= عوارض سالیانه
P= قیمت منطقه بندی
S= متراژ زیربنا
T= مبلغ عوارض سال قبل (سال ۱۳۹۲)
شهردار همچنین خواستار تسری عوارض سالانه به کلیه ارایه دهندگان کالاها و خدمات اعم از حقیقی و حقوقی که در چارچوب
قوانین مصوب از جمله قانون نظام صنفی، قانون تجارت، قانون نظام پزشکی، قانون نظام مهندسی و ... فعالیت می نمایند، شده اند.
لایحه مذکور در جلسات متعدد کمیسیونهای امور اقتصادی، حقوقی و گردشگری و تلفیق، منتهی به جلسات علنی مورخ ۱۳۹۲/۱۰/۱۴ و ۱۳۹۲/۱۰/۲۸ مورد بررسی قرار گرفت و از مجموعه موارد پیشنهادی فرمول ارایه شده با قید و تصریح اینکه این عوارض صرفاً برای ۱۳۹۳ مورد عمل قرار گیرد و در صورتی که بر اثر محاسبات انجام شده بهای خدماتی که به عوارض تبدیل می شود یا عوارض هر واحد، کمتر از مبلغ سال ۱۳۹۲ باشد همان مبلغ سا ل۱۳۹۲ دریافت گردد و اگر بیشتر از سال ۱۳۹۲ بشود حداکثر تا ۵۰% بیشتر قابلیت وصول خواهد داشت به تصویب رسید. ضمناً مقرر شد شهرداری اصفهان ضمن بررسیهای کارشناسی همه جانبه حداکثر تا پایان شهریور ماه ۱۳۹۳ لایحه جامع تری با لحاظ داشتن ملاحظات دیگر ( از جمله نوع کسب یا فعالیت، تاثیرات ناشی از معضلات ترافیکی ایجاد شده در اثر فعالیت هر واحد، رعایت حال واحدهای فعال در مناطق محروم شهر و ...) به شورای اسلامی شهر پیشنهاد نمایند.
جدول شماره ۱ ذیل مربوط به حرف و مشاغلی است که یا تاکنون به جای عوارض مشمول پرداخت بهای خدمات سالانه بـوده اند و یـا در دفترچـه تعرفـه سال ۱۳۸۸ فاقد تعرفه بوده اند با قید و تصریح اینکه عوارض پیشنهاد شده نبایستی بیشتر از ۵۰% بهای خدمات یا عوارض سال ۱۳۹۲ باشد به تصویب رسید.
نام حرفه
تعرفه پیشنهادی – ریال
-
-
شعبه بانکها
۰۰۰/۸۰۰/۲
-
-
-
-
سرپرستی بانکها و شعبه مرکزی
۰۰۰/۸۰۰/۲
-
-
-
-
در پاسخ به شکایت مذکور، رییس شورای اسلامی شهر اصفهان به موجب لایحه شماره ۴۴۷۷/۹۴/۲۸-۱۳۹۴/۱۱/۸ توضیح داده است که:
" هیات محترم عمومی دیوان عدالت اداری
با سلام و احترام
در خصوص شکایت آقای … به وکالت از بانک پارسیان علیه شهرداری اصفهان و شورای اسلامی شهر اصفهان در پرونده کلاسه ۹۴/۵۹ به شماره ۹۴۰۹۹۸۰۹۰۰۰۰۰۰۳۰ به خواسته ابطال مصوبه شورای اسلامی شهر اصفهان به استحضار می رساند:
شاکی ضمن دادخواست تقدیمی ابتدا تقاضای ابطال مصوبه شورای اسلامی شهر اصفهان در خصوص بهای خدمات سالهای ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۲ و نیز مصوبه مربوط به عوارض سالانه سال ۱۳۹۳ را نموده و سپس تقاضای تسری ابطال آن به زمان تصویب و نقض رای مورخ ۱۳۹۳/۱۰/۲۱ کمیسیون ماده ۷۷ که به استناد مصوبات فوق الذکر صادر گردیده را کرده است با این مقدمه در دفاع بیان می دارد:
الف) به استناد نامه مورخ ۱۳۹۴/۳/۱۹ استانداری اصفهان به رییس شورای اسلامی شهر، مصوبات شورای اسلامی شهر اصفهان در خصوص عوارض استقرار شعب بانکها و موسسات مالی مجاز، به دستور وزیر کشور و بر اساس اختیارات منـدرج در مـاده ۷۷ قـانون تشکیلات شـوراهای اسلامی از تـاریخ فوق لغو گردیده لـذا تقاضای ابطال این مصوبه به خودی خود تحصیل حاصل بوده و فاقد موضوعیت است.
ب) مستنداً به نظریه تفسیری شورای نگهبان به شماره ۱۲۷۹/۲۱/۸۰- ۱۳۸۰/۲/۱۸ در خصوص اصل ۱۷۰ قانون اساسی که راجع به اثر ابطال مصوبات به گذشته صادر گردیده است، این شورا صرفاً زمان اثر گذاری ابطال در مصوبات خلاف شرع را زمان تصویب مصوبه
دانسته و زمان اثر گذاری ابطال به جهات دیگر (خلاف قانون بودن، خارج از اختیارات بودن مصوبه) را زمان صدور رای ابطال توسط هیات عمومی اعلام نموده است. لذا بر فرض صحت ادعای شاکی مبنی بر خلاف قانون بودن مصوبه مورد اعتراض، این ابطال تاثیری نسبت به وجوهی که در گذشته در اجرای این مصوبات اخذ شده است نخواهد داشت. که این امر در ماده ۱۳ قانون دیوان عدالت اداری نیز تصریح گردیده است.
ج) تعرفه عوارض شهرداری اصفهان در اجرای بند ۲۶
ماده ۵۵ قانون شهرداری وماده ۳۰ آیین نامه مالی شهرداریها، ماده ۸۰ قانون شوراها و بند ۱۶ ماده ۷۱ و ماده ۷۷ قانون تشکیلات شوراهای اسلامی و تبصره ۱ ماده ۵ قانون تجمیع عوارض و متعاقب آن تبصره ۱
ماده ۵۰ قانون مالیات بر ارزش افزوده پس از طی تمامی مراحل قانونی، تصویب و اعلام عمومی گشته و به تایید استاندار اصفهان نیز رسیده است لذا کمیسیون ماده ۷۷ در اجرای مصوبه قانونی فوق و به استناد قوانین مذکور و پس از استماع نظریات طرفین (شهرداری و بانک) نسبت به صدور رای اقدام نموده است. در پاسخ به اظهارات شاکی اعلام می دارد:
اولاً: استناد شاکی در عدم شمولیت به پرداخت عوارض مورد مطالبه شهرداری به قسمت اخیر ماده ۵ قانون موسوم به تجمیع عوارض و
ماده ۵۰ قانون مالیات بر ارزش افزوده است که بیان داشته « برقراری عوارض به درآمدهای ماخذ محاسبه مالیات، سود سهام شرکتها، سود اوراق مشارکت، سود سپرده گذاری و سایر عملیات مالی اشخاص نزد بانکها و مـوسسات اعتباری غیر بانکی مجاز، توسط شورای اسلامی و سایر مـراجع ممنوع م. ب..» بلاوجه است زیرا در مصوبات مورد اعتراض شاکی به هیچ وجه عوارضی بر عملیات مالی اشخاص نزد بانک و یا درآمدهای ماخذ محاسبه مالیات سود سهام بانک، وضع نشده است و تنها بر مکان و محل فعالیت بانکها، با در نظر گرفتن مساحت بانک و ارزش منطقه ای هر محل و به ازای خدماتی که به بانکها ارایه می گردد وضع و تصویب شده است.
ثانیاً: ب. ت. ب. غیر انتفاعی و خودکفا بودن شهرداریها و جهت تامین هزینه های مربوط به اجرای وظایف محوله به آنها که در ماده ۵۵ قانون شهرداریها به تفصیل ذکر شده است، در تبصره ۱ ماده ۵ قانون موسوم به تجمیع عوارض و تبصره ۱
ماده ۵۰ قانون مالیات بر ارزش افزوده، اجازه وضع عوارض محلی را توسط شوراهای اسلامی شهر و بخش مطرح کرده است.
ثالثا: شاکی با استناد به بند (ب) ماده ۳۰ قانون وصول برخی از درآمدهای دولت و مصرف آن در موارد معین مصوب ۱۳۷۳ وضع عوارض بر بانکها را مستلزم تصویب شورای اقتصاد دانسته است حال آن که:
اولاً: بند (ب) ماده مذکور به صراحت صرفاً در خصوص وزارتخانه ها، نهادها، موسسات و شرکتهای دولتی م. ب. که شاکی ( بانک پارسیان) مشمول هیچ یک از عناوین ذکر شده نیست.
ثانیاً: با وجود قسمت اخیر ماده۱ قانون موسوم به تجمیع عوارض و
ماده ۵۲ قانون مالیات بر ارزش افزوده که دریافت هرگونه عوارض را صرفاً به موجب این قانون امکان پذیر دانسته استناد به قانون وصول برخی درآمدهای دولت در بخش دریافت عوارض وجهی ندارد.
رابعاً: شاکی با استناد به این موضوع که فعالیت های مالی بانک ها به صورت کشوری بوده، تصویب عوارض محلی برای شعب بانکها را غیر قانونی دانسته است. حال آن که همان طور که در بندهای پیشین ذکر گردید هیچ گونه عوارضی بر عملیات مالی بانکها وضع نگردیده است بلکه عوارض صرفاً بر محل استقرار بانک بوده و شعب بانکها، بابت خدماتی که از شهرداریها محل استقرار خود دریافت می کنند مشمول پرداخت عوارض بـه همان شهرداریها بوده کـه به هیچ وجه ارتباطی با عملیات مالی بانکها که به صورت کشوری می باشد، ندارد. لذا عوارض مورد اعتراض کاملاً محلی بوده و از شمول آرای دیوان عدالت اداری در خصوص ممنوعیت وضع عوارض ملی برای بانکها خارج است.
بنابراین ب. ت. ب. موارد فوق الذکر و با عنایت به لغو مصوبات مورد اعتراض به دستور وزیر کشور، ابطال مصوبه عملاً منتفی بوده و اثری بر آن مترتب نخواهد بود که بدین لحاظ تقاضای رد شکایت مطروحه را می نماید. "
هیات عمومی دیوان عدالت اداری در تاریخ ۱۳۹۶/۵/۳ با حضور رییس و معاونین دیوان عدالت اداری و روسا و مستشاران و دادرسان شعب دیوان تشکیل شد و پس از بحث و بررسی با اکثریت آراء به شرح زیر به صدور رای مبادرت کرده است.
رای هیات عمومی
اولاً:
۱- مطابق بندهای ۱۶ و ۲۶ ماده ۷۱ قانون تشکیلات، وظایف و
انتخابات شوراهای اسلامی کشور و انتخاب شهرداران مصوب سال ۱۳۷۵، تصویب لوایح برقراری یا لغو عوارض شهر و همچنین تغییر نوع و میزان آن و نرخ خدمات ارایه شده توسط شهرداری و سازمان های وابسته ب. ر. م. مربوط از جمله وظایف شوراهای اسلامی شهر م. ب..
۲- مطابق تبصره ۱
ماده ۵۰ قانون مالیات بر ارزش افزوده که از ابتدای سال ۱۳۸۸ لازم الاجرا شده شوراهای اسلامی شهر موظفند جهت وضع عوارض محلی جدید که تکلیف آنها در این قانون مشخص نشده حداکثر تا ۱۵ بهمن هر سال برای اجرا در سال بعد تصویب و اعلام نمایند.
۳- به موجب
ماده ۱ قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب سال ۱۳۸۷، عرضه کالا و ارایه خدمات در آن و همچنین
واردات و صادرات آنها از تاریخ لازم الاجرا شدن قانون از ابتدای سال ۱۳۸۸ مشمول مقررات این قانون قرار گرفته است و به موجب ماده ۵۲ همان قانون مقرر شده است «از تاریخ لازم الاجرا شدن این قانون، قانون اصلاح موادی از قانون برنامه سوم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران و چگونگی برقراری و وصول عوارض و سایر وجوه از تولیدکنندگان کالا، ارایه دهندگان خدمات و کالاهای وارداتی و اصلاحیه های بعدی آن و سایر قوانین و مقررات خاص و عام مغایر مربوط به دریافت هرگونه مالیات غیر مستقیم و عوارض بر واردات و تولید کالاها و ارایه خدمات لغو گردیده و برقراری و دریافت هرگونه مالیات غیر مستقیم و عوارض دیگر از تولیدکنندگان و واردکنندگان کالاها و ارایه دهندگان خدمات ممنوع م. ب..»
ثانیاً: شعب بانکها که در سراسر کشور مستقرند دارای شخصیت حقوقی واحدی بوده و ملی تلقی شده و غیر محلی می باشند و اختیارات شوراهای اسلامی شهر در وضع عوارض موضوع بندهای ۱۶ و ۲۶ ماده ۷۱ و ماده ۷۷ اصلاحی قانون تشکیلات، وظایف و انتخابات شوراهای اسلامی کشور و انتخاب شهرداران مقید به وضع عوارض محلی جدید با رعایت ممنوعیت های مذکور در مواد ۵۰ و ۵۲
قانون مالیات بر ارزش افزوده م. ب. و در آراء متعدد هیات عمومی ب. غ. محلی بودن آنها تاکید شده است، بنابراین بند الف مصوبه شماره ۴۱۶۱/۱۱۰/۲۸- ۱۳۸۵/۱۱/۸ و مصوبه شماره ۲۹۹۹/۹۲/۲۸-۱۳۹۲/۱۱/۲ در قسمتی که برای بانک ها عوارض و بهای خدمات تعیین شده است، خلاف قانون و خارج از
حدود اختیارات شورای اسلامی شهر اصفهان تشخیص می شود و به استناد بند ۱ ماده ۱۲ و مواد ۱۳ و ۸۸ قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مصوب سال ۱۳۹۲ از تاریخ تصویب ابطال می شود.
محمدکاظم بهرامی - رییس هیات عمومی دیوان عدالت اداری
text = matn.replace(regex, '$1');
$('#Div_1').html(text);
if (parseInt(navigator.appVersion)
$("a[name=copy_pre]").click(function () {
range.selectNodeContents(el);
sel.removeAllRanges();
sel.addRange(range);
showNotification1();
}.box.comment-form .form-group {
}fieldset {
}.btncss{
رای شماره 411 مورخ 1396/05/03 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
در پرونده با کلاسه 94/59، موضوع شکایت ابطال بند الف مصوبههای شماره 4161/110/28-1385/11/08 و 2999/92/28-1392/11/02 شورای اسلامی شهر اصفهان در خصوص اخذ عوارض و بهای خدمات از شعب بانکها مطرح شد. شاکی که وکیل بانک پارسیان بود، ادعا کرد که وضع این عوارض خلاف قوانین است، از جمله ماده 5 قانون اصلاح موادی از قانون برنامه سوم توسعه اقتصادی و اجتماعی (مصوب 1381) و
ماده 50 قانون مالیات بر ارزش افزوده (مصوب 1387)، و شورای اسلامی شهر اصفهان صلاحیت وضع چنین عوارضی را ندارد. در مقابل، شورای اسلامی شهر اصفهان با استناد به اختیارات قانونی خود و لغو مصوبات به دستور وزیر کشور، دفاعیات خود را ارائه داد و بیان کرد که عوارض تنها بر اساس مکان و خدمات ارائه شده به بانکها وضع شده است. در نهایت، هیات عمومی دیوان عدالت اداری با استناد به بندهای 16 و 26 ماده 71 قانون تشکیلات، وظایف و انتخابات شوراهای اسلامی و همچنین مواد 50 و 52
قانون مالیات بر ارزش افزوده، مصوبات شورای اسلامی شهر اصفهان را در خصوص تعیین عوارض برای بانکها غیرقانونی و خارج از حدود اختیارات شورا تشخیص داده و آنها را از تاریخ تصویب ابطال کرد.
تاریخ دادنامه: 3/5/1396
شاکی: بانک پارسیان با وکالت آقای … شکایت و خواسته: ابطال بند الف مصوبه شماره 4161/110/28-8/11/1385 و 2999/92/28-2/11/1392 شورای اسلامی شهر اصفهان در خصوص اخذ عوارض و بهای خدمات از شعب بانک ها
گردش کار: آقای … به وکالت از بانک پارسیان به موجب دادخواستی ابطال بند الف مصوبه شماره 4161/110/28-8/11/1385 و 2999/92/28-2/11/1392 شورای اسلامی شهر اصفهان در خصوص اخذ عوارض و بهای خدمات از شعب بانک ها را خواستار شده و در جهت تبیین خواسته اعلام کرده است که:
1) شهرداری شهر اصفهان در سال 1393 برای شعبه چهار باغ خواجوی بانک پارسیان (موکل) مبلغ 900/862/61 ریال را به عنوان عوارض بهای خدمات از تاریخ 25/1/1390 لغایت 29/12/1392 و مبلغ 000/511/25 ریال را به عنوان عوارض سالیانه سال 1393 تعیین و مشخص نموده اند. اختلاف حاصل در تعیین عوارض و غیر قانونی بودن وضع این گونه عوارض از سوی شهرداری اصفهان به کمیسیون ماده 77 قانون شهرداریها ارجاع و رسیدگی شد لیکن حسب دادنامه 77/ک/40 مورخ 20/10/1393، این کمیسیون با استناد صرف به مدارک موجود در پرونده و بدون ارائه و مشخص نمودن شماره و تاریخ این مصوبات و بدون اینکه مشخصات و موضوع مصوبه ای مشخص گردد، موکل را موظف به پرداخت عوارض بهای خدمات د. ح. شهرداری نمود. لیکن موکل برای جلوگیری از اقدامات و عملیات اجرایی شهرداری، به اجبار مبلغ محکومیت را طی فیشهای شماره 63-9303188090 و 1256 در مورخ 25/12/93 جمعاً به میزان 900/373/87 ریال به حسابهای اعلامی واریز نمودند.
1) ن. ب. ا. مستنبط از ماده 5 قانون اصلاح موادی از قانون برنامه سوم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران و چگونگی برقراری و وصول عوارض و سایر وجوه از تولیدکنندگان کالا، ارائه دهندگان خدمات و کالاهای وارداتی مصوب 22/10/1381، برقراری عوارض به درآمدهای ماخذ محاسبه مالیات و سود سهام شرکتها ممنوع م. ب. و ب. ت. ب. اینکه بانکها براساس بند (الف) ماده 31 قانون پولی و بانکی کشور مصوب 18/4/1351، به صورت شرکتهای سهامی فعالیت می نمایند و از بابت درآمد حاصل از خدماتی که ارائه می دهند، مالیات پرداخت می نمایند، لذا بانکها با وصف پرداخت مالیات بردرآمد، به شرح ماده قانونی صدرالذکر تکلیفی برای پرداخت عوارض دیگری ندارند، از این رو وضع عوارض برای بانکها توسط شورای اسلامی شهر اصفهان غیر قانونی م. ب..
2)
ماده 50 قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب 17/2/1387 کمیسیون اقتصادی مجلس شورای اسلامی که پس از موافقت مجلس با اجرای آزمایشی آن به مدت 5 سال در 2/3/1387 به تایید شورای نگهبان رسیده است، برقراری هرگونه عوارضی را برای بانکها توسط شوراهای اسلامی و سایر مراجع ممنوع کرده است. این ماده مقرر می دارد: « برقراری هرگونه عوارض... همچنین برقراری عوارض به درآمدهای ماخذ محاسبه مالیات، سود سهام شرکتها، سود اوراق مشارکت، سود سپردهگذاری و سایر عملیات مالی اشخاص نزد بانکها و موسسات اعتباری غیر بانکی مجاز، توسط شوراهای اسلامی و سایر مراجع ممنوع است».
3) ماده 52 قانون یاد شده نیز دلیل دیگری بر عدم صلاحیت شورای اسلامی شهر در تصویب عوارض بر بانکها است. ماده مذکور مقرر می دارد: «برقراری و دریافت هر گونه مالیات غیرمستقیم و عوارض دیگر از تولیدکنندگان کالاها و ارائه دهندگان خدمات ممنوع م. ب.».
5) حسب دادنامه های صادره متعدد و استدلالهای هماهنگ و مکرر در هیات عمومی دیوان عدالت اداری «حکم مقرر در تبصره
ماده 50 قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب 17/2/1387، مبنی بر این که شوراهای اسلامی شهر و بخش برای وضع هر یک از عوارض محلی جدید که تکلیف آنها در این قانون مشخص نشده باشد، موظفند موارد را حداکثر تا پانزدهم بهمن ماه هر سال برای اجرا در سال بعد تصویب و اعلام دارند، دلالت بر این معنی دارد که شوراهای اسلامی شهر برای تصویب عوارض محلی صلاحیت دارند، صلاحیت تعیین و تصویب عوارض کشوری و ملی را ندارند و به تبع آن ب. ت. ب. اینکه حوزه فعالیت بانکها غیر محلی و کشوری است شوراهای اسلامی شهر صلاحیت تعیین عوارض را برای بانکها ندارد.» لذا شورای اسلامی شهر اصفهان مرجع تعیین و وضع عوارض بهای خدمات و عوارض سالانه برای بانکها نمیباشد و تعیین عوارض از سوی آن شورا برای بانکها تخلف واضح وآشکار از متن قانون م. ب..
6) وحدت ملاک آراء شماره 219 - 26/4/1491 و 1681 الی 1735 - 8/10/1393 و 724 - 759 -11/10/1391 و تعداد کثیری رای صادره از هیات عمومی دیوان عدالت اداری که از نظر موضوع و محتوی با موضوع مورد بحث کاملاً مطابقت دارد و بر اساس آراء مذکور مصوبات مشابه صادر شده از سوی سایر شهرها مغایر با قانون تشخیص و ابطال شده است را باید مد نظر قرار داد چنانچه استدلالهای مضبوط در این دادنامه ها موجبات ابطال مصوبه های شورای اسلامی شهر اصفهان با موضوع وضع عوارض بهای خدمات برای تاریخ 25/1/1390 لغایت 29/12/1392 و مصوبه عوارض سالانه سال 1393 را نیز فراهم آورده است.
لیکن به دلایل نامعلوم و برخلاف قانون مجدداً شورای اسلامی شهر اصفهان نیز اولاً: مصوباتی را با همان موضوع عوارض محلی و به همان شکل تصویب نموده است و ثانیاً: در رای کمیسیون ماده 77 قانون شهرداریهای شهر اصفهان نیز به صورت مبهم و کلی و بدون اعلام دلیل و با استناد صرف به مدارک موجود در پرونده و بدون ارائه و مشخص نمودن شماره و تاریخ این مصوبات و بدون اینکه مشخصات و موضوع مصوبه ای مشخص گردد، موکل را محکوم به اخذ عوارض کرده اند.
اولاً: ابتداً طرح پرونده در هیات عمومی دیوان عدالت اداری با موضوع ابطال مصوبه های شورای اسلامی شهر اصفهان با موضوع وضع عوارض بهای خدمات برای تاریخ 25/1/1390 لغایت 29/12/1392 و مصوبه عوارض سالانه سال 1393 مستند به ماده 12 قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری.
ثالثاً: صدور حکم از سوی شعب بدوی دیوان عدالت اداری مبنی نقض و ابطال تصمیم اتخاذ شده از سوی کمیسیون موضوع ماده 77 قانون شهرداریها مستقر در شهرداری شهر اصفهان (رای شماره 77/ک/40-20/10/1393) و اعاده وضع و بازگرداندن حقوق تضیبع شده موکل (عوارض پرداخت شده) و اعلام تاثیر رای به ماسبق مستند به ماده 11 قانون دیوان عدالت اداری تحت تمنی م. ب..
بند الف مصوبه شماره 4161/110/28-8/11/1385 شورای اسلامی شهر اصفهان:
لایحه شماره 75511/1-7/11/1385 در اعلام خدمات دائمی و پیوسته شهرداری در عرصه های گوناگون از قبیل توسعه روزافزون شبکه های معابر شهری، اصلاح ساختار شهری، احداث بزرگراهها و خیابانهای جدید، ایجاد پارکینگهای عمومی، ارتقاء شاخصه های عمده و اصلی موثر در مقوله توسعه پایدار و گسترش خدمات مورد نیاز در هسته مرکزی شهر که عموماً نقش بسیار موثر و تعیین کننده ای را در شکوفایی و رونق فعالیتها و داد و ستدهای اقتصادی و مالی در جامعه ایفاء می نمایند و در نتیجه اشخاص حقیقی و حقوقی از ثمرات و عواید و زمینه های مساعد رشد اقتصادی آن منتفع میشوند حاکی از پیشنهاد واصله در دریافت بهای خدمات از موسسات و مراکزی که پیوسته از خدمات شهرداری استفاده می نمایند، با قید دو فوریت در جلسه علنی مورخ 7/11/1385 مورد بررسی قرار گرفت و پیشنهادات واصله عیناً به شرح ذیل به تصویب رسید و مقرر شد بهای خدمات مصوب این شورا از ابتدای سال 1386 به حیطه وصول درآید:
مصوبه شماره 2999/92/28-2/11/1392 شورای اسلامی شهر اصفهان:
شهردار اصفهان به شرح لایحه شماره 98584/92/س-2/9/1392 پیشنهاد تغییرات عوارض واحدهای کسبی (به علت عدم تغییر عوارض از سالهای 1388 تاکنون) و نیز اعمال پارامترهای مساحت هر واحد و قیمت منطقه بندی موضوع ماده 64 و قانون مالیاتهای مستقیم (که به جایگزینی درجه بندی این واحدها بین 1 تا 3 که مورد تاکید شورای اسلامی شهر بوده) به شرح فرمول ذیل نموده اند.
شهردار همچنین خواستار تسری عوارض سالانه به کلیه ارائه دهندگان کالاها و خدمات اعم از حقیقی و حقوقی که در چارچوب قوانین مصوب از جمله قانون نظام صنفی، قانون تجارت، قانون نظام پزشکی، قانون نظام مهندسی و... فعالیت می نمایند، شده اند.
لایحه مذکور در جلسات متعدد کمیسیونهای امور اقتصادی، حقوقی و گردشگری و تلفیق، منتهی به جلسات علنی مورخ 14/10/1392 و 28/10/1392 مورد بررسی قرار گرفت و از مجموعه موارد پیشنهادی فرمول ارائه شده با قید و تصریح اینکه این عوارض صرفاً برای 1393 مورد عمل قرار گیرد و در صورتی که بر اثر محاسبات انجام شده بهای خدماتی که به عوارض تبدیل میشود یا عوارض هر واحد، کمتر از مبلغ سال 1392 باشد همان مبلغ سا ل1392 دریافت گردد و اگر بیشتر از سال 1392 بشود حداکثر تا 50% بیشتر قابلیت وصول خواهد داشت به تصویب رسید. ضمناً مقرر شد شهرداری اصفهان ضمن بررسیهای کارشناسی همه جانبه حداکثر تا پایان شهریور ماه 1393 لایحه جامع تری با لحاظ داشتن ملاحظات دیگر (از جمله نوع کسب یا فعالیت، تاثیرات ناشی از معضلات ترافیکی ایجاد شده در اثر فعالیت هر واحد، رعایت حال واحدهای فعال در مناطق محروم شهر و...) به شورای اسلامی شهر پیشنهاد نمایند.
جدول شماره 1 ذیل مربوط به حرف و مشاغلی است که یا تاکنون به جای عوارض مشمول پرداخت بهای خدمات سالانه بوده اند و یا در دفترچه تعرفه سال 1388 فاقد تعرفه بوده اند با قید و تصریح اینکه عوارض پیشنهاد شده نبایستی بیشتر از 50% بهای خدمات یا عوارض سال 1392 باشد به تصویب رسید.
در پاسخ به شکایت مذکور، رئیس شورای اسلامی شهر اصفهان به موجب لایحه شماره 4477/94/28-8/11/1394 توضیح داده است که:
شاکی ضمن دادخواست تقدیمی ابتدا تقاضای ابطال مصوبه شورای اسلامی شهر اصفهان در خصوص بهای خدمات سالهای 1390 تا 1392 و نیز مصوبه مربوط به عوارض سالانه سال 1393 را نموده و سپس تقاضای تسری ابطال آن به زمان تصویب و نقض رای مورخ 21/10/1393 کمیسیون ماده 77 که به استناد مصوبات فوق الذکر صادر گردیده را کرده است با این مقدمه در دفاع بیان می دارد:
الف) به استناد نامه مورخ 19/3/1394 استانداری اصفهان به رئیس شورای اسلامی شهر، مصوبات شورای اسلامی شهر اصفهان در خصوص عوارض استقرار شعب بانکها و موسسات مالی مجاز، به دستور وزیر کشور و بر اساس اختیارات مندرج در ماده 77 قانون تشکیلات شوراهای اسلامی از تاریخ فوق لغو گردیده لذا تقاضای ابطال این مصوبه به خودی خود تحصیل حاصل بوده و فاقد موضوعیت است.
ب) مستنداً به نظریه تفسیری شورای نگهبان به شماره 1279/21/80- 18/2/1380 در خصوص اصل 170 قانون اساسی که راجع به اثر ابطال مصوبات به گذشته صادر گردیده است، این شورا صرفاً زمان اثر گذاری ابطال در مصوبات خلاف شرع را زمان تصویب مصوبه دانسته و زمان اثر گذاری ابطال به جهات دیگر (خلاف قانون بودن، خارج از اختیارات بودن مصوبه) را زمان صدور رای ابطال توسط هیات عمومی اعلام نموده است. لذا بر فرض صحت ادعای شاکی مبنی بر خلاف قانون بودن مصوبه مورد اعتراض، این ابطال تاثیری نسبت به وجوهی که در گذشته در اجرای این مصوبات اخذ شده است نخواهد داشت. که این امر در ماده 13 قانون دیوان عدالت اداری نیز تصریح گردیده است.
اولاً: استناد شاکی در عدم شمولیت به پرداخت عوارض مورد مطالبه شهرداری به قسمت اخیر ماده 5 قانون موسوم به تجمیع عوارض و
ماده 50 قانون مالیات بر ارزش افزوده است که بیان داشته « برقراری عوارض به درآمدهای ماخذ محاسبه مالیات، سود سهام شرکتها، سود اوراق مشارکت، سود سپرده گذاری و سایر عملیات مالی اشخاص نزد بانکها و موسسات اعتباری غیر بانکی مجاز، توسط شورای اسلامی و سایر مراجع ممنوع م. ب..» بلاوجه است زیرا در مصوبات مورد اعتراض شاکی به هیچ وجه عوارضی بر عملیات مالی اشخاص نزد بانک و یا درآمدهای ماخذ محاسبه مالیات سود سهام بانک، وضع نشده است و تنها بر مکان و محل فعالیت بانکها، با در نظر گرفتن مساحت بانک و ارزش منطقه ای هر محل و به ازای خدماتی که به بانکها ارائه میگردد وضع و تصویب شده است.
رابعاً: شاکی با استناد به این موضوع که فعالیت های مالی بانک ها به صورت کشوری بوده، تصویب عوارض محلی برای شعب بانکها را غیر قانونی دانسته است. حال آن که همان طور که در بندهای پیشین ذکر گردید هیچ گونه عوارضی بر عملیات مالی بانکها وضع نگردیده است بلکه عوارض صرفاً بر محل استقرار بانک بوده و شعب بانکها، بابت خدماتی که از شهرداریها محل استقرار خود دریافت می کنند مشمول پرداخت عوارض به همان شهرداریها بوده که به هیچ وجه ارتباطی با عملیات مالی بانکها که به صورت کشوری میباشد، ندارد. لذا عوارض مورد اعتراض کاملاً محلی بوده و از شمول آرای دیوان عدالت اداری در خصوص ممنوعیت وضع عوارض ملی برای بانکها خارج است.
هیات عمومی دیوان عدالت اداری در تاریخ 3/5/1396 با حضور رئیس و معاونین دیوان عدالت اداری و روسا و مستشاران و دادرسان شعب دیوان تشکیل شد و پس از بحث و بررسی با اکثریت آراء به شرح زیر به صدور رای مبادرت کرده است.
اولاً:
1- مطابق بندهای 16 و 26 ماده 71 قانون تشکیلات، وظایف و انتخابات شوراهای اسلامی کشور و انتخاب شهرداران مصوب سال 1375، تصویب لوایح برقراری یا لغو عوارض شهر و همچنین تغییر نوع و میزان آن و نرخ خدمات ارائه شده توسط شهرداری و سازمان های وابسته ب. ر. م. مربوط از جمله وظایف شوراهای اسلامی شهر م. ب..
2- مطابق تبصره 1
ماده 50 قانون مالیات بر ارزش افزوده که از ابتدای سال 1388 لازم الاجرا شده شوراهای اسلامی شهر موظفند جهت وضع عوارض محلی جدید که تکلیف آنها در این قانون مشخص نشده حداکثر تا 15 بهمن هر سال برای اجرا در سال بعد تصویب و اعلام نمایند.
3- به موجب
ماده 1 قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب سال 1387، عرضه کالا و
ارائه خدمات در آن و همچنین واردات و صادرات آنها از تاریخ لازم الاجرا شدن قانون از ابتدای سال 1388 مشمول مقررات این قانون قرار گرفته است و به موجب ماده 52 همان قانون مقرر شده است «از تاریخ لازم الاجرا شدن این قانون، قانون اصلاح موادی از قانون برنامه سوم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران و چگونگی برقراری و وصول عوارض و سایر وجوه از تولیدکنندگان کالا، ارائه دهندگان خدمات و کالاهای وارداتی و اصلاحیه های بعدی آن و سایر قوانین و مقررات خاص و عام مغایر مربوط به دریافت هرگونه مالیات غیر مستقیم و عوارض بر واردات و تولید کالاها و ارائه خدمات لغو گردیده و برقراری و دریافت هرگونه مالیات غیر مستقیم و عوارض دیگر از تولیدکنندگان و واردکنندگان کالاها و ارائه دهندگان خدمات ممنوع م. ب..»
ثانیاً: شعب بانکها که در سراسر کشور مستقرند دارای شخصیت حقوقی واحدی بوده و ملی تلقی شده و غیر محلی میباشند و اختیارات شوراهای اسلامی شهر در وضع عوارض موضوع بندهای 16 و 26 ماده 71 و ماده 77 اصلاحی قانون تشکیلات، وظایف و انتخابات شوراهای اسلامی کشور و انتخاب شهرداران مقید به وضع عوارض محلی جدید با رعایت ممنوعیت های مذکور در مواد 50 و 52 قانون مالیات بر ارزش افزوده م. ب. و در آراء متعدد هیات عمومی ب. غ. محلی بودن آنها تاکید شده است، بنابراین بند الف مصوبه شماره 4161/110/28- 8/11/1385 و مصوبه شماره 2999/92/28-2/11/1392 در قسمتی که برای بانک ها عوارض و بهای خدمات تعیین شده است، خلاف قانون و خارج از حدود اختیارات شورای اسلامی شهر اصفهان تشخیص میشود و به استناد بند 1 ماده 12 و مواد 13 و 88 قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مصوب سال 1392 از تاریخ تصویب ابطال میشود.
محمدکاظم بهرامی - رئیس هیات عمومی دیوان عدالت اداری