رای شماره 652 مورخ 1386/08/06 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
خ. م.:
در پروندهای با کلاسه 627/85، شاکی درخواست ابطال تبصره 2 ماده 5، تبصره ماده 6 و ماده 11 آییننامه اجرایی تبصره 2 ماده واحده قانون چگونگی پرداخت حقوق پرسنل وظیفه نیروهای مسلح مصوب 15/6/83 را مطرح کرد. وی استدلال نمود که قانونگذار در تبصره 2 ماده واحده، نیروهای مسلح را موظف به تامین امکانات زیستی و هزینه ایاب و ذهاب برای تمامی پرسنل وظیفه کرده است و محدودیتهای تعیینشده در آییننامه، مغایر با قانون و خارج از صلاحیت قوه مجریه به شمار میآید. در پاسخ به این ادعا، معاون دفتر امور حقوقی دولت و وزارت دفاع توضیح دادند که ارائه خدمات به پرسنل خارج از محل سکونت به دلیل محدودیتهای اعتباری و اولویتبندی هزینهها صورت میگیرد و همچنین تنظیم ضوابط اجرایی آییننامه به ستاد کل نیروهای مسلح واگذار شده است. هیات عمومی دیوان عدالت اداری پس از بررسی موضوع، با اکثریت آراء اعلام کرد که محدودیتهای مذکور در آییننامه به دلیل وجود اعتبار و با اجازه مقنن تنظیم شده و بنابراین با قانون مغایرت ندارد و در نتیجه، خواسته شاکی را رد کرد.
کلاسه پرونده: 627/85
شاکی:آقای …:ابطال تبصره 2 ماده 5 و تبصره ماده 6 و ماده 11 آییننامه اجرایی تبصره 2 ماده واحده قانون چگونگی پرداخت حقوق پرسنل وظیفه نیروهای مسلح مصوب 15/6/83
تاریخ رای:یکشنبه 6 آبان 1386
شماره دادنامه: 652
مقدمه: شاکی ب. ش. د. تقدیمی اعلام داشتهاست، قانونگذار طی تبصره 2 ذیل ماده واحده قانون چگونگی پرداخت حقوق پرسنل وظیفه نیروهای مسلح مصوب 7/5/75، نیرهای مسلح و سازمانهای وابسته به نیروهای مسلح را که پرسنل وظیفه در اختیار دارند، مکلف نموده است ب. ت. ب. اعتبارات مصوب، امکانات زیست، پوشاک، خوراک مناسب در محل خدمت و همچنین وسیله ایاب و ذهاب ایشان یا هزینه آن را هنگام اعزام پرسنل وظیفه به مرخصی استحقاقی برای ایشان فراهم نمایند و سپس قانونگذار، وزارت دفاع را مامور تهیه آییننامه اجرایی تبصره مذکور نموده که پس از تایید ستاد کل نیروهای مسلح به تصویب هیات دولت برسد. ولی در تبصره 2 ماده 5 آییننامه مقرر شده است که هزینه مذکور به پرسنلی تعلق میگیرد که در خارج از محل سکونت خود خدمت مینمایند و همچنین در تبصره ماده 6 آییننامه مذکور آمده است که حداقل مسافت جهت میزان پرداخت هزینه سفر، 35 کیلومتر فاصله محل خدمت تا محل اعزام م. ب.. همچنین بر طبق ماده 11 آییننامه مذکور تدوین و تصویب کنندگان آییننامه، ستاد کل نیروهای مسلح و وزارت دفاع را ملزم به تهیه ضوابط اجرایی آییننامه نموده است. در ضمن تبصره 2 ماده واحده قانون چگونگی پرداخت حقوق پرسنل وظیفه نیروهای مسلح شامل کلیه پرسنل وظیفه میگردد و استثنائی ندارد و همچنین در قانون فوقالذکر، اختیار تدوین آییننامه کلاً به عهده مراجع قانونی مندرج در تبصره 2 ماده واحده قرار داده است و اینکه هیات وزیران و وزیر دفاع، وظیفه تدوین ضوابط اجرایی آییننامه و قانون را مستقیماً به ستاد کل نیروهای مسلح واگذار نمایند، خارج از مفاد ماده واحده و خارج از صلاحیت قوه مجریه م. ب.. لذا ابطال تبصره 2 ماده 5 و تبصره ماده 6 و ماده 11 آییننامه اجرایی قانون چگونگی پرداخت حقوق پرسنل وظیفه را خواستارم. معاون دفتر امور حقوقی دولت درپاسخ به شکایت فوق طی نامه شماره143604/66 مورخ 2/12/85 مبادرت به ارسال تصویر نظریه شماره 139-02/111-24105 مورخ 4/11/85 وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح نموده است. در این نامه آمده است، 1- ارائه خدمات مقرر در تبصره 2 ماده واحده قانون چگونگی پرداخت حقوق پرسنل وظیفه نیروهای مسلح (مصوب 7/5/75)، با عنایت به اعتبارات مصوب مورد نظر مقنن صورت میگیرد. ناکافی بودن اعتبارات و کمبود آن ایجاب مینماید تا با رعایت اولویت بندی هزینه زیست و اسکان، به افرادی که خارج از محل سکونت خود خدمت مینمایند، پرداخت شود، که نسبت به افراد ساکن در محل خدمت از استحقاق بیشتری برخوردارند و یا در پرداخت هزینه سفر به هنگام مرخصی، با تقسیم مسافرتها به برون شهری و درون شهری، سفرهای برون شهری در اولویت قرار گرفته و در طی مسافت نیز حداقلی در نظر گرفته شود که 35 کیلومتر بوده است.
2- مسئولیت سیاستگذاری، هماهنگی و نظارت بر هزینه اعتبارات اختصاص داده شده به نیروهای مسلح در همه بخشها، در حال حاضر به عهده ستاد کل نیروهای مسلح میباشد، و هیات وزیران با وقوف به این مسئله و در جهت تسهیل و تسریع در اجرای مفاد آییننامه اجرایی مذکور، تهیه و تصویب ضوابط اجرایی آن را در ضمن ماده 11 این آییننامه اجرایی به ستاد کل نیروهای مسلح و ریاست آن واگذار کرده است. بنابراین مفاد ماده 11 آییننامه اجرایی قانون فوق الاشاره با مغایرت قانونی مواجه نمیباشد. هیات عمومی دیوان عدالت اداری در تاریخ فوق با حضور روسا و مستشاران و دادرسان علیالبدل شعب دیوان تشکیل و پس از بحث و بررسی و انجام مشاوره با اکثریت آراء به شرح آتی مبادرت به صدور رای مینماید.
رای هیات عمومی
به حکم تبصره 2 ماده واحده قانون چگونگی پرداخت حقوق پرسنل وظیفه نیروهای مسلح مصوب 1375، تدارک امکانات زیست، پوشاک و خوراک مناسب در محل خدمت و همچنین وسیله ایاب و ذهاب یا هزینه آن در هنگام اعزام پرسنل وظیفه به مرخصی استحقاقی ب. ت. ب. اعتبارات مصوب و بر اساس مقررات آییننامه اجرایی قانون است که توسط وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح تهیه و پس از تایید ستاد کل نیروهای مسلح به تصویب هیات وزیران رسیده است و برابر ماده 11 آییننامه اجرایی فوقالذکر تهیه ضوابط اجرایی آییننامه مزبور در جهت تخصیص و چگونگی واگذاری استحقاقی به سازمانها و کارکنان وظیفه نیروهای مسلح به ستاد کل و وزارت دفاع وتصویب آن به رئیس ستاد کل نیروهای مسلح محول شده است. ن. ب. ا.
تبصره 2 ماده 5 و تبصره ماده 6 آییننامه مزبور موضوع اختصاص هزینه فوقالذکر به افرادی که خارج از محل سکونت خود خدمت میکنند و برای پرداخت هزینه سفر نیز حداقل مسافت بین محل خدمت تا محل اعزام باید 35 کیلومتر باشد، ب. ت. ب. محدودیت اعتبار موجود منظور شده و تهیه و تصویب ضوابط مقرر در ماده 11 نیز متکی به اذن مقنن بوده است، بنابراین موارد اعتراض شاکی مغایرتی با قانون ندارد و خارج از حدود اختیارات قانونی نیز نمیباشد.
معاون قضایی دیوان عدالت اداریمقدسیفرد
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
