صدور قرار منع تعقیب به جای حکم برائت در مرحله رسیدگی

رأی خلاصه جریان پرونده حسب اعلام و ادعا و شکایت خانم ف.ج. فرزند ش.م. 18 ساله خانه دار مبنی بر اینکه در مورخه 21/10/1390 متهم آقای م.ج. معروف به م. فرزند م.ع. 23 ساله مجرد و دارای نامزد به عنف به منزل وی وارد شده و بدون رضایت وی به وی تجاوز کرده است. پدر شاکیه حسب ادعای وی زندگی را ترک و در شهرستان ع با انتخاب زنی دیگر زندگی می کند و مادرش نیز به لحاظ اتهام مواد مخدر زندان م. ب. و شاکیه به اتفاق دو برادرش در روستای ج. سکونت دارد و پزشکی قانونی در تاریخ 28/10/90 پرده بکارت شاکیه را حلقوی و دارای پارگی جدید که از زمان وقوع آن یک هفته می گذرد گواهی کرده است. پرونده در شعبه پنجم دادگاه کیفری چ مورد رسیدگی قرار گرفته است که با تحقیق از شاکیه و مطلعین امر و متهم و استماع دفاعیات وی ختـــم رسیـــدگی را اعــلام و طــی دادنـــامه شماره 9109973814500217 مورخه10 /3/91 به اتفاق آراء و استناداً به اعلام رضایت شاکیه و اذعان و. م. ب. اینکه با ایراد تهمت و افترا به متهم به شرح فوق قصد وادار نمودن وی به ازدواج با شاکیه را داشته است (هر چند که بعداً از رضایت عدول کرده است) و فقدان دلایل اثباتی و استناداً به بند الف ماده 177 قانون آیین دادرسی کیفری قرار منع تعقیب متهم را صادر کرده است. شاکیه با انتخاب وکیل و تقدیم لایحه از رأی مذکور تقاضای تجدیدنظر کرده است که پرونده از این حیث به دیوان عالی کشور ارسال و حسب الارجاع تحت نظر قرار دارد. رأی شعبه دیوان عالی کشور هر چند که ادعای شاکیه فاقد دلایل شرعی و قانونی اثباتی است و رضایت نامه شرعی با آن محتوای معهود مؤید مطلب است، لیکن ب. ت. ب. متن تنسیقی ماده استنادی دادنامه که به صورت لف و نشر مرتب م. ب. و تردیدی در اینکه اصل عنوان اتهامی، دارای وصف بزه است (اگر چه در این پرونده به اثبات هم نرسیده است) جای صدور حکم برائت م. ب. و نه قرار منع تعقیب، چه در موارد فقدان وصف مذکور، قابلیت استناد و اقدامات دارد. فلذا و از این حیث، دادنامه صادره غیر قابل ابرام تشخیص و ضمن نقض آن و استناداً به بند دوم از شق ب به ماده 265 آن آیین دادرسی کیفری، پرونده به همان دادگاه محترم بدوی ارجاع می گردد. رییس شعبه 31 دیوان عالی کشور ـ مستشار جعفری ـ درویش فهرست خلاصه جریان پرونده شعبه دیوان عالی کشور نقد رأی صدور قرار منع تعقیب به جای حکم برائت در مرحله رسیدگی در تاریخ 1 بهمن 1391، دادنامه‌ای در خصوص شکایتی به اتهام تجاوز به عنف صادر شد. شاکی ادعا کرده بود که متهم در تاریخ 21 دی 1390 بدون رضایت به منزل وی وارد شده و به او تجاوز کرده است. گزارش پزشکی قانونی نیز وجود پارگی جدید در پرده بکارت شاکی را تایید کرده بود. با این حال، دادگاه کیفری در تاریخ 10 خرداد 1391 به استناد رضایت شاکی، مبنی بر اینکه به منظور وادار کردن متهم به ازدواج با خود اقدام به ایراد تهمت کرده است و همچنین به دلیل فقدان دلایل اثباتی، قرار منع تعقیب متهم را صادر کرد. شاکی به این رای اعتراض کرد و پرونده به دیوان عالی کشور ارسال شد. دیوان عالی کشور در بررسی پرونده، با اذعان به عدم وجود دلایل شرعی و قانونی کافی برای اثبات ادعای شاکی و ب. ت. ب. وصف بزه بودن اتهام، رای صادره از دادگاه بدوی را غیر قابل ابرام تشخیص داده و آن را نقض نمود. بر اساس بند دوم از شق ب ماده 265 قانون آیین دادرسی کیفری، پرونده به دادگاه بدوی ارجاع شد تا مجدداً مورد رسیدگی قرار گیرد. تاریخ دادنامه قطعی: 1391/11/01 شماره دادنامه قطعی: --- پیام: صدور قرار منع تعقیب به جای رای برائت در مرحله رسیدگی، از موجبات نقض حکم است. رای خلاصه جریان پرونده حسب اعلام و ادعا و شکایت خانم ف.ج. فرزند ش.م. 18 ساله خانه دار مبنی بر اینکه در مورخه 1390/10/21 متهم آقای م.ج. معروف به م. فرزند م.ع. 23 ساله مجرد و دارای نامزد به عنف به منزل وی وارد شده و بدون رضایت وی به وی تجاوز کرده است. پدر شاکیه حسب ادعای وی زندگی را ترک و در شهرستان ع با انتخاب زنی دیگر زندگی می کند و مادرش نیز به لحاظ اتهام مواد مخدر زندان م. ب. و شاکیه به اتفاق دو برادرش در روستای ج. سکونت دارد و پزشکی قانونی در تاریخ 28/10/90 پرده بکارت شاکیه را حلقوی و دارای پارگی جدید که از زمان وقوع آن یک هفته می گذرد گواهی کرده است. پرونده در شعبه پنجم دادگاه کیفری چ مورد رسیدگی قرار گرفته است که با تحقیق از شاکیه و مطلعین امر و متهم و استماع دفاعیات وی ختم رسیدگی را اعلام و طی دادنامه شماره --- مورخه 10 / 3/91 به اتفاق آراء و استنادا به اعلام رضایت شاکیه و اذعان و. م. ب. اینکه با ایراد تهمت و افترا به متهم به شرح فوق قصد وادار نمودن وی به ازدواج با شاکیه را داشته است (هر چند که بعدا از رضایت عدول کرده است) و فقدان دلایل اثباتی و استنادا به بند الف ماده 177 قانون آیین دادرسی کیفری قرار منع تعقیب متهم را صادر کرده است. شاکیه با انتخاب وکیل و تقدیم لایحه از رای مذکور تقاضای تجدیدنظر کرده است که پرونده از این حیث به دیوان عالی کشور ارسال و حسب الارجاع تحت نظر قرار دارد. رای شعبه دیوان عالی کشور هر چند که ادعای شاکیه فاقد دلایل شرعی و قانونی اثباتی است و رضایت نامه شرعی با آن محتوای معهود موید مطلب است، لیکن ب. ت. ب. متن تنسیقی ماده استنادی دادنامه که به صورت لف و نشر مرتب م. ب. و تردیدی در اینکه اصل عنوان اتهامی، دارای وصف بزه است (اگر چه در این پرونده به اثبات هم نرسیده است) جای صدور حکم برائت م. ب. و نه قرار منع تعقیب، چه در موارد فقدان وصف مذکور، قابلیت استناد و اقدامات دارد. فلذا و از این حیث، دادنامه صادره غیر قابل ابرام تشخیص و ضمن نقض آن و استنادا به بند دوم از شق ب به ماده 265 آن آیین دادرسی کیفری، پرونده به همان دادگاه محترم بدوی ارجاع می‌گردد. رییس شعبه --- دیوان عالی کشور - مستشار در تاریخ 15 بهمن 1391، دادنامه‌ای صادر شد که به پرونده‌ای مرتبط با اتهامات تجاوز به عنف، تهدید و مزاحمت مربوط می‌شود. شاکی ادعا کرده بود که در تاریخ 1 اردیبهشت 1389 به صورت غیرقانونی مورد تجاوز قرار گرفته و در تاریخ 10 تیر 1391 نیز تهدید و مضروب شده است. پزشکی قانونی وجود ضایعات را تایید کرده، اما شاکی هیچ دلیلی برای اثبات ادعای تجاوز ارائه نکرده است. به همین دلیل، دادسرای مربوطه قرار منع تعقیب صادر کرده و پرونده را به دادگاه کیفری استان ارسال کرد. <br>دادگاه با احضار شاکی، عدم حضور وی را مد نظر قرار داد و در تاریخ 13 اردیبهشت 1391، با استناد به بند الف ماده 177 قانون آیین دادرسی کیفری، قرار منع تعقیب صادر کرد. شاکی به این رای اعتراض نمود و پرونده به دیوان عالی کشور ارسال شد. دیوان عالی کشور در بررسی تجدیدنظرخواهی، بر عدم ارائه دلیل و بینه کافی از سوی شاکی تاکید کرد و با استناد به بند دوم از شق ب ماده 265 قانون آیین دادرسی کیفری، رای صادره را غیرموجه تشخیص داده و ضمن نقض دادنامه، پرونده را به دادگاه جهت رسیدگی مجدد و صدور رای برائت احتمالی اعاده کرد. تاریخ دادنامه قطعی: 1391/11/15 پیام: چنانچه متهم در دادگاه از اتهام انتسابی برائت حاصل نماید صدور قرار منع تعقیب ب. ت. ب. قاعده لف و نشر مرتب ادبی غیرموجه است و به استناده بند دوم از شق ب ماده 265 قانون آیین دادرسی کیفری از موجبات نقض حکم توسط دیوان عالی کشور است. خانم پ.گ. فرزند م. 36 ساله با تقدیم شکوائیه ای ادعا دارد که متهم آقای م.م. فرزند ح در تاریخ 1389/02/01 به عنف به وی تجاوز کرده و در تاریخ 10 / 4/91 نامبرده را مورد تهدید و مزاحمت قرارداده است و او را مضروب و مجروح کرده است که پزشکی قانونی مواردی از ضایعات موجود در بدن شاکیه را تایید و گواهی کرده است و شاکیه در خصوص تجاوز به عنف هیچ گونه دلیلی ارائه نداده است. دادسرای ش در خصوص اتهامات تهدید و غیره به لحاظ فقدان دلیل قرار منع تعقیب صادر و پرونده را از حیث اتهام تجاوز به عنف ادعایی با قرار عدم صلاحیت به دادگاه کیفری استان ارسال داشته است (ص 7 ) دادگاه محترم فوق الذکر ضرورت اخذ توضیح و ارائه دلیل از شاکیه را احساس و نامبرده را احضار کرده است و ابلاغیه در تاریخ 8/12/90 شخصا به وی ابلاغ شده است (ص 11 ) ولی ایشان در دادگاه حاضر نشده است. دادگاه مالا در تاریخ 13/2/91 ختم رسیدگی را اعلام و طی دادنامه شماره --- - 17/2/91 با استناد به اینکه از ناحیه شاکیه دلیلی جهت اثبات ادعای خود اقامه و ارائه نگردیده است و شاکیه علی رغم اعزام به پزشکی قانونی نسبت به اخذ نظریه پزشکی قانونی اقدام ننموده است و علی رغم اخطار در جهت اخذ توضیح در دادگاه حاضر نگردیده است، استنادا به بند الف ماده 177 قانون آیین دادرسی کیفری و قاعده درا قرار منع تعقیب صادر کرده است. شاکیه با تقدیم لایحه و بدون ذکر هیچ دلیلی به رای صادره اعتراض کرده است که پرونده از این حیث به دیوان عالی کشور ارسال گردیده و تحت نظر قرار دارد. تقاضای تجدیدنظرخواهی خانم پ.گ. از دادنامه فوق الاشعار متکی به دلیل و بینه نمی‌باشد و جهات قانونی تجدیدنظرخواهی در آن لحاظ نشده است. النهایه ب. ت. ب. متن ماده 177 قانون آیین دادرسی کیفری و قاعده لف و نشر مرتب ادبی، و همچنین قاعده درا استنادی در رای معترضٌ عنه، صدور قرار منع تعقیب از دادگاه محترم در پرونده حاضر غیرموجه است، فلذا رای صادره غیر قابل ابرام تشخیص و استنادا به بند دوم از شق ب ماده 265 قانون آیین دادرسی کیفری ضمن نقض دادنامه تجدیدنظرخواسته، پرونده در جهت اتهام مقتضی و صدور رای (برائت) احتمالی به همان دادگاه محترم اعاده می‌گردد. رییس شعبه --- دیوان عالی کشور - عضو معاون