عدم امکان جمع تخفیف و تشدید مجازات

رأی خلاصه جریان پرونده حسب محتویات پرونده آقایان ص.م.، س.الف.، س.ج.، س.ج.، ن.ج.، م.م.، دایر بر ردیف اول و دوم مشارکت در آدم ربایی با استفاده از وسیله نقلیه، همراه با ایراد ضررهای حیثیتی و جسمی، ردیف های سوم و چهارم و پنجم و ششم مبنی بر معاونت در آدم ربایی با استفاده از وسیله نقلیه و متهمان ردیف سوم و چهارم و پنجم مبنی بر مشارکت در ایراد ضرب و جرح عمدی، موضوع شکایت آقای ….ر. و آقای پ.ر. با وکالت آقای ت.خ. در شعبه 2 دادگاه تجدیدنظر استان چهار محال و بختیاری، تحت پیگرد قرار گرفته اند و در تاریخ 9/8/90 مبادرت به صدور دادنامه شماره 90099738142001182 نموده، ب. ت. ب. کیفرخواست و شکایت آقای ….ر. با وکالت آقای ت.خ. وکیل پ. ی. د. و تحقیقات انجام شده و اظهارات متهمان وگواهی های پزشکی قانونی، اتهام مشارکت در آدم ربایی، منتسب به متهمان ردیف اول و دوم و مشارکت در ایراد ضرب و جرح عمدی منتسب به سایر متهمان را محرز دانسته و با استناد به تبصره های دوم از ماده 269 قانون مجازات اسلامی و مواد 480 و 481 و 484 و 621 قانون مزبور، متهمان ردیف اول و دوم را به هر یک 15 سال حبس و سایر متهمان را به هر یک چهار ماه حبس به ترتیب برای اتهامات مشارکت در آدم ربایی و جنبه عمومی بزه ضرب و جرح عمدی، و س.ج. را به پرداخت یک و نیم دینار و یک درصد دیه، بابت ارش جراحت مقعد د. ح. شاکی، و ن. و س.ج. را بالسویه به پرداخت دو درصد دیه ی کامل، بابت چهار مورد حارصه در زانوی راست و چپ و ران راست د. ح. شاکی محکوم می نماید.و دادگاه با رعایت ماده 22 قانون مجازات اسلامی، 15 سال حبس متهمان به هر یک 25 میلیون ریال و حبس سایر متهمان به هر یک 7 میلیون ریال جزای نقدی تبدیل و تخفیف می یابد و در مورد اتهام ردیف های سوم و چهارم و پنجم و ششم، ن. ب. ا. وحدت قصد آن متهمان با متهمان ردیف های اول و دوم، شرکای بزه آدم ربایی، حسب محتویات پرونده محرز نیست، بنابراین با استناد به اصل برائت و ماده 177 قانون آیین دادرسی کیفری حکم برائت آنان صادر می شود.پس از ابلاغ رأی، شاکی آقای ….ر. و پ.ر. پدر مجنی علیه، طی لایحه ای که در پرونده پیوست گردیده، درخواست تجدیدنظرخواهی نموده که پرونده به دیوان عالی کشور ارسال و به این شعبه ارجاع می شود. رأی شعبه دیوان عالی کشور اعتراض به حکم صادره در مورد آدم ربایی یا مخفی کردن، همراه با آسیب بدنی مجنی علیه و با وسیله نقلیه وارد است. زیرا ب. ت. ب. تحقیقات انجام شده و اظهارات متهمان و گواهی های پزشکی قانونی، اتهام مشارکت در آدم ربایی متهمان آقایان 1- ص.م. فرزند ف. 2- س.الف. فرزند ک. و مشارکت در ایراد ضرب و جرح عمدی نسبت به سایر متهمین، از ناحیه دادگاه بزه انتسابی محرز و مسلم بوده و دادگاه هر دو م. ر. ا. و دوم را به پانزده سال حبس و نسبت به سایر متهمین چهار ماه حبس و راجع به بزه ضرب و جرح عمدی به دیه و ارش جراحت مقعد محکوم می کند و سپس مجازات حبس را با استناد به بند پنجم از ماده 22 قانون مجازات اسلامی، به جزای نقدی تبدیل و تخفیف می نماید که اقدام دادگاه با مفهوم و منطوق ذیل ماده 621 قانون مجازات اسلامی تطابق نداشته؛ زیرا که حداقل و حداکثر مجازات ربایش 5 تا پانزده سال منظور گردیده و بیان شده در صورتی که سن مجنی علیه کمتر ار 15 سال تمام باشد، یا ربودن توسط وسایل نقلیه انجام پذیرد یا به مجنی علیه آسیب جسمی یا حیثیتی وارد شود، مرتکب به حداکثر مجازات تعیین شده محکوم خواهد شد و ملاک با ماده مذکور استناد دادگاه به ماده 22 قانون مجازات اسلامی، وجاهت قانونی نداشته است. علی هذا رأی صادره دراین قسمت طبق موازین قانونی صادر نگشته، نقض و پرونده به دادگاه هم عرض ارسال می گردد تا متهمین مجدداً محاکمه و حکم قانونی صادر گردد. رئیس شعبه 29 دیوان عالی کشور ـ مستشار راجی ـ حاتمی فهرست خلاصه جریان پرونده شعبه دیوان عالی کشور نقد رأی عدم امکان جمع تخفیف و تشدید مجازات در تاریخ 3 بهمن 1391، رایی در خصوص اتهام مشارکت در آدم‌ربایی و ایراد ضرب و جرح عمدی صادر گردید. شاکیان به اتهام مشارکت در آدم‌ربایی و معاونت در آن شکایت کردند. دادگاه تجدیدنظر، با استناد به کیفرخواست و مدارک پزشکی قانونی، اتهام مشارکت در آدم‌ربایی را برای متهمان محرز دانست و آنان را به 15 سال حبس محکوم کرد. سایر متهمان نیز به 4 ماه حبس محکوم شدند و دیه و ارش جراحت برای برخی از آنان تعیین شد. با این حال، دادگاه مجازات حبس را به جزای نقدی تبدیل و تخفیف داد. شاکیان سپس درخواست تجدیدنظر کردند و پرونده به دیوان عالی کشور ارجاع شد. دیوان عالی کشور، پس از بررسی مستندات و اظهارات، حکم صادره را نقض کرد و اعلام نمود که استناد دادگاه به ماده 22 قانون مجازات اسلامی وجاهت قانونی نداشته و پرونده را به دادگاه هم‌عرض ارسال کرد تا متهمان مجدداً محاکمه شوند. تاریخ دادنامه قطعی: 1391/11/03 شماره دادنامه قطعی: --- پیام: چنانچه مرتکبین آدم ربایی به دلیل استفاده از خودرو یا زیر 15 سال بودن بزه دیده، مستحق حداکثر مجازات قانونی باشند، دادگاه نمی تواند اقدام به اعمال تخفیف نماید. رای خلاصه جریان پرونده حسب محتویات پرونده آقایان ص.م.، س.الف.، س.ج.، س.ج.، ن.ج.، م.م.، دایر بر ردیف اول و دوم مشارکت در آدم ربایی با استفاده از وسیله نقلیه، همراه با ایراد ضررهای حیثیتی و جسمی، ردیف های سوم و چهارم و پنجم و ششم مبنی بر معاونت در آدم ربایی با استفاده از وسیله نقلیه و متهمان ردیف سوم و چهارم و پنجم مبنی بر مشارکت در ایراد ضرب و جرح عمدی، موضوع شکایت آقای ….ر. و آقای پ.ر. با وکالت آقای ت.خ. در شعبه --- دادگاه تجدیدنظر استان چهار محال و بختیاری، تحت پیگرد قرار گرفته اند و در تاریخ 9/8/90 مبادرت به صدور دادنامه شماره --- نموده، ب. ت. ب. کیفرخواست و شکایت آقای ….ر. با وکالت آقای ت.خ. وکیل پ. ی. د. و تحقیقات انجام شده و اظهارات متهمان وگواهی های پزشکی قانونی، اتهام مشارکت در آدم ربایی، منتسب به متهمان ردیف اول و دوم و مشارکت در ایراد ضرب و جرح عمدی منتسب به سایر متهمان را محرز دانسته و با استناد به تبصره های دوم از ماده 269 قانون مجازات اسلامی و مواد 480 و 481 و 484 و 621 قانون مزبور، متهمان ردیف اول و دوم را به هر یک 15 سال حبس و سایر متهمان را به هر یک چهار ماه حبس به ترتیب برای اتهامات مشارکت در آدم ربایی و جنبه عمومی بزه ضرب و جرح عمدی، و س.ج. را به پرداخت یک و نیم دینار و یک درصد دیه، بابت ارش جراحت مقعد د. ح. شاکی، و ن. و س.ج. را بالسویه به پرداخت دو درصد دیه ی کامل، بابت چهار مورد حارصه در زانوی راست و چپ و ران راست د. ح. شاکی محکوم می‌نماید.و دادگاه با رعایت ماده 22 قانون مجازات اسلامی، 15 سال حبس متهمان به هر یک 25 میلیون ریال و حبس سایر متهمان به هر یک 7 میلیون ریال جزای نقدی تبدیل و تخفیف می یابد و در مورد اتهام ردیف های سوم و چهارم و پنجم و ششم، ن. ب. ا. وحدت قصد آن متهمان با متهمان ردیف های اول و دوم، شرکای بزه آدم ربایی، حسب محتویات پرونده محرز نیست، بنابراین با استناد به اصل برائت و ماده 177 قانون آیین دادرسی کیفری حکم برائت آنان صادر می‌شود.پس از ابلاغ رای، شاکی آقای ….ر. و پ.ر. پدر مجنی علیه، طی لایحه ای که در پرونده پیوست گردیده، درخواست تجدیدنظرخواهی نموده که پرونده به دیوان عالی کشور ارسال و به این شعبه ارجاع می‌شود. رای شعبه دیوان عالی کشور اعتراض به حکم صادره در مورد آدم ربایی یا مخفی کردن، همراه با آسیب بدنی مجنی علیه و با وسیله نقلیه وارد است. زیرا ب. ت. ب. تحقیقات انجام شده و اظهارات متهمان و گواهی های پزشکی قانونی، اتهام مشارکت در آدم ربایی متهمان آقایان 1 - ص.م. فرزند ف. 2 - س.الف. فرزند ک. و مشارکت در ایراد ضرب و جرح عمدی نسبت به سایر متهمین، از ناحیه دادگاه بزه انتسابی محرز و مسلم بوده و دادگاه هر دو م. ر. ا. و دوم را به پانزده سال حبس و نسبت به سایر متهمین چهار ماه حبس و راجع به بزه ضرب و جرح عمدی به دیه و ارش جراحت مقعد محکوم می کند و سپس مجازات حبس را با استناد به بند پنجم از ماده 22 قانون مجازات اسلامی، به جزای نقدی تبدیل و تخفیف می‌نماید که اقدام دادگاه با مفهوم و منطوق ذیل ماده 621 قانون مجازات اسلامی تطابق نداشته؛ زیرا که حداقل و حداکثر مجازات ربایش 5 تا پانزده سال منظور گردیده و بیان شده در صورتی که سن مجنی علیه کمتر ار 15 سال تمام باشد، یا ربودن توسط وسایل نقلیه انجام پذیرد یا به مجنی علیه آسیب جسمی یا حیثیتی وارد شود، مرتکب به حداکثر مجازات تعیین شده محکوم خواهد شد و ملاک با ماده مذکور استناد دادگاه به ماده 22 قانون مجازات اسلامی، وجاهت قانونی نداشته است. علی هذا رای صادره دراین قسمت طبق موازین قانونی صادر نگشته، نقض و پرونده به دادگاه هم عرض ارسال می‌گردد تا متهمین مجددا محاکمه و حکم قانونی صادر گردد. رئیس شعبه --- دیوان عالی کشور - مستشار