فرجامخواهی توسط وکیل پایه دو

فرجامخواهی توسط وکیل پایه دو خ. م.: موضوع این پرونده به فرجامخواهی از دادنامه‌ای مربوط می‌شود که توسط شعبه دادگاه عمومی مشهد صادر گردیده و به دلیل نقص در سمت وکیل فرجامخواه، در تاریخ 29 مرداد 1393 صادر شده است. وکیل ف. خ. دارای پروانه پایه دو وکالت بوده و بر اساس ماده 25 آیین‌نامه اجرایی ماده 187 قانون برنامه سوم توسعه، صرفاً صلاحیت وکالت در دعاوی با خواسته‌ای کمتر از پانصد میلیون ریال را داشته و حق نمایندگی در دیوان عالی کشور را نداشته است. پس از انجام استعلام از کانون مشاوران حقوقی، مشخص گردید که وکیل مذکور در تاریخ 19 اسفند 1392 پروانه پ. ی. وکالت را دریافت کرده، اما در زمان فرجامخواهی که در تاریخ 11 اردیبهشت 1392 صورت گرفته، تنها دارای پروانه پایه دو بوده و به همین دلیل، صلاحیت وکالت در دیوان عالی کشور را نداشته است. در نتیجه، هیات شعبه دیوان عالی کشور با استناد به ماده یک قانون وکالت و بند 5 ماده 84 و ماده 89 قانون آیین دادرسی مدنی، قرار رد فرجامخواهی را صادر نمود. تاریخ دادنامه قطعی: 1393/11/21 شماره دادنامه قطعی: --- پیام: در تاریخ فرجام خواهی، وکیل باید دارای وکالت پ. ی. باشد و چنانچه درآن تاریخ، وکالت وی پایه دو باشد، دارای صلاحیت وکالت در دیوان عالی کشور نیست و در نتیجه دادخواست فرجام خواهی وی به جهت نداشتن سمت رد خواهد شد، هر چند بعد از اعتراض، وی دارای پروانه پ. ی. شده باشد. رای خلاصه جریان پرونده پس از صدور دادنامه مزبور از شعبه --- دادگاه عمومی مشهد و انقضاء موعد تجدیدنظرخواهی، از آن فرجام‌خواهی شده و بعد از تبادل لوایح پرونده برای رسیدگی به دیوان‌عالی‌کشور ارسال و رسیدگی به آن در دستور کار این شعبه قرار گرفته است و پس از بررسی به علت نقص موجود در سمت و پایه وکیل فرجام‌خواه، منتهی به دادنامه شماره --- مورخ 1393/05/29 به شرح زیر شده است: «در مرحله فرجام‌خواهی در دیوان کشور، تنها وکلایی حق وکالت دارند که دارای پ. ی. وکالت بوده و آن را احراز کرده باشند. رتبه و درجه وکالت وکیل ف. خ. د. وکالت‌نامه‌ تسلیمی از بدو طرح دعوی تا مرحله فرجام‌خواهی نامعلوم است. لذا پرونده اعاده می‌شود تا دادگاه به طور مستند در مورد این موضوع تحقیق و اخذ توضیح و تاریخی که وکیل مرقوم پ. ی. وکالت را احراز کرده است، از کانون وکلا استعلام و ضبط و سپس پرونده برای رسیدگی به دیوان عالی کشور ارسال گردد.» دادگاه وضعیت اخذ پروانه وکالت وکیل ف. خ. را از کانون امور مشاوران حقوقی خراسان رضوی استعلام کرده است. کانون مزبور طی شماره 2120/93 مورخ 1393/07/26 اعلام کرده است که آقای ح.ح. در تاریخ 1389/11/26 پروانه پایه دو اخذ نموده و برابر ماده 25 آیین‌نامه اجرایی ماده 187 قانون برنامه سوم توسعه، صلاحیت وی در امور حقوقی با خواسته کمتر از پانصد میلیون ریال است و مرجع رسیدگی موضوعیت ندارد و اشاره کرده است که وکیل مزبور در تاریخ 1392/12/19 پروانه پ. ی. اخذ نموده است. سپس پرونده به دیوان‌عالی‌کشور ارسال و به این شعبه ارجاع گردیده است. هیات شعبه در تاریخ بالا تشکیل گردید پس از قرائت گزارش عضو ممیز و ملاحظه اوراق پرونده مشاوره نموده، چنین رای می‌دهد: رای شعبه دیوان عالی کشور مطابق ماده یک قانون وکالت تنها وکلای پ. ی. (درجه یک) حق وکالت در دیوان‌عالی‌کشور را دارند. وکیل پایه دو حق وکالت ندارد. به علاوه در ماده 25 آیین‌نامه اجرایی ماده 187 قانون برنامه سوم توسعه هم آمده است: وکلای موضوع ماده مرقوم پایه دو محسوب می‌شوند و تنها در محاکم حقوقی و کیفری در حدود مقرره در ماده مرقوم می‌توانند وکالت انجام دهند و آن ناظر به دیوان‌عالی‌کشور نیست و ب. ت. ب. اینکه مرکز مشاوران حقوقی و وکلای خراسان رضوی اعلام کرده است که آقای ح.ح. در تاریخ 1392/12/19 به اخذ پ. ی. وکالت نایل آمده است و در تاریخ 1392/04/11 راسا از دادنامه صادره از شعبه --- دادگاه عمومی حقوقی مشهد فرجام‌خواهی نموده است که وکیل پایه دو بوده است، بدیهی است در تاریخ مزبور صلاحیت وکالت در دیوان‌عالی‌کشور نداشته است. علی‌هذا مستندا به مراتب فوق‌الذکر و بند 5 ماده 84 و ماده 89 قانون آیین دادرسی مدنی، قرار رد فرجام‌خواهی صادر و اعلام می‌شود. رئیس و مستشار شعبه --- دیوان‌عالی‌کشور غفارپور - شاملو