فوق‏العاده ویژه کارشناسی

فوق‏العاده ویژه کارشناسی خ. م.: در تاریخ 24 آبان 1391، شعبه تجدیدنظر دیوان عدالت اداری به یک دادخواست رسیدگی کرد که در آن درخواست الزام یک نهاد دولتی به معرفی شاکی به هیات ممیزه جهت بررسی درخواست ارتقای شغلی و دریافت فوق‌العاده ویژه کارشناسی مطرح شده بود. شاکی ادعا کرد که شرایط لازم برای اخذ عناوین ارشد، خبره و عالی را داراست و بر اساس ماده 6 قانون نظام هماهنگ پرداخت کارکنان دولت و مصوبات هیات وزیران، پرداخت فوق‌العاده ویژه تنها پس از احراز شرایط لازم در هیات مذکور مجاز است. دیوان با استناد به آرای قبلی و مواد قانونی مرتبط، شکایت را وارد دانسته و حکمی صادر کرد که نهاد مربوطه را ملزم به طرح درخواست شاکی در هیات ممیزه نمود. هیات مذکور موظف است شرایط قانونی شاکی را بررسی کرده و در صورت تحقق این شرایط، ارتقای شغلی وی را تصویب کند. این رای بر اساس ماده 7 قانون دیوان عدالت اداری قطعی بوده و بلافاصله پس از ابلاغ لازم‌الاجرا م. ب.. تاریخ دادنامه قطعی: 1391/08/24 شماره دادنامه قطعی: --- پیام: اجرای فصل دهم قانون مدیریت خدمات کشوری از سال 88 نافی حق مکتسب کسانی که قبل از آن، واجد شرایط برخورداری از امتیازات ارتقای شغلی از جمله پرداخت فوق‌العاده ویژه کارشناسی (ارشد، خبره، عالی) بوده‌اند نیست. رای شعبه تجدیدنظر دیوان عدالت اداری در خصوص دادخواست آقای (ع. و.) به طرفیت راه آهن جمهوری اسلامی ایران به خواسته الزام مشتکی‌عنه مذکور به معرفی به هیات ممیزه ذیربط جهت بررسی درخواست ارتقای شغلی مطابق طرح ارتقای مسیر شغلی کارشناسان برای دریافت فوق‌العاده ویژه کارشناسی (ارشد، خبره، عالی) از تاریخ اصلاحیه مصوبه 98520/1802 - 1386/07/29 ، با این توضیح که حسب مفاد دادخواست تقدیمی و ضمائم آن، شاکی مذکور از کارمندان راه آهن جمهوری اسلامی ایران بوده و مدعی است که واجد شرایط استفاده از عناوین ارشد، خبره عالی حسب مورد و برخورداری از مزایای قانونی آن و تبعا ارتقای شغلی م. ب. و از آنجایی‌که احراز شرایط مذکور در صلاحیت هیات ممیزه ذیربط بوده و مطابق ماده 6 قانون نظام هماهنگ پرداخت کارکنان دولت مصوب 1370 و مصوبه شماره 4169 /ت 25703 مورخه 1381/05/23 هیات وزیران «پرداخت فوق‌العاده ویژه ارتقای شغلی پس از احراز شرایط مقرر قانونی و کسب امتیازهای لازم در هیات ممیزه به نیروهای متخصص و کارشناس و مدیریت دستگاه‌های اجرایی مشمول قانون مذکور تجویز گردیده است»; و بر اساس دادنامه --- ، 202 و 203 - 1390/05/17 هیات عمومی دیوان عدالت اداری، اجرای مقررات مندرج در فصل دهم قانون مدیریت خدمات کشوری از 1388/01/01 نمی‌تواند حق مکتسب کسانی که حسب مورد واجد شرایط برخورداری از امتیازات ارتقای شغلی در زمان حاکمیت قانون مربوطه بوده‌اند را نفی کند و ضرورت دارد پرونده متقاضیان در این خصوص در هیات ممیزه ذیربط مورد طرح قرارگیرد. بنابراین شکایت وارد تشخیص و در اجرای مادتین 13 و 14 قانون دیوان عدالت اداری مصوب 1385 ضمن صدور حکم به ورود شکایت، مشتکی‌عنه را مکلف به طرح موضوع درخواست شاکی در خصوص ارتقای شغلی از تاریخ مورد نظر، در هیات ممیزه قانونی می‌نماید. بدیهی است هیات مذکور موظف به بررسی شرایط قانونی مربوط به شاکی است و صرفا در صورت تحقق شرایط مورد نظر قانونگذار ارتقای شغلی شاکی را مصوب خواهد نمود، در غیر این صورت مواجه با تکلیفی نخواهد بود. این رای (دیوان) وفق ماده 7 قانون دیوان عدالت اداری مصوب 1385 قطعی است و به موجب ماده 34 همان قانون بلافاصله پس از ابلاغ لازم‌الاجرا خواهد بود. رئیس شعبه --- دیوان عدالت اداری - مستشاران شعبه عرفان - برومند - فرزد