مطالبه حقوق زارعانه

مطالبه حقوق زارعانه خ. م.: در تاریخ 30 تیر 1392، دادگاه عمومی حقوقی رودهن به دعوی مطروحه رسیدگی نمود. خواسته مطرح شده، محکومیت خوانده به پرداخت حقوق زارعانه به مبلغ 751,496,034 ریال از تاریخ 1320 تا زمان اجرای حکم و همچنین هزینه دادرسی بود. خواهان ادعا کرد که اجداد او به مدت بیش از یکصد سال به احیا و عمران اراضی پرداخته‌اند و اسناد مالکیت این زمین‌ها به نام خانواده‌ای ثبت شده است.دادگاه بدوی با استناد به نظر کارشناس، خواهان را مستحق دریافت حقوق زارعانه تشخیص داد و حکم به محکومیت خوانده صادر کرد. در مرحله تجدیدنظر، خوانده به این حکم اعتراض نمود. دادگاه تجدیدنظر با نقض حکم بدوی، اعلام کرد که حقوق زارعانه می‌بایست مبنای قانونی یا عرفی داشته باشد و صرف تصرف در ملک غیر، حق زارعانه ایجاد نمی‌کند. همچنین، دادگاه تاکید کرد که ت. ن. خ. دلیلی بر تصرفات یکصد ساله خود ارائه نکرده است و به همین دلیل، حکم به بی‌حقی خواهان صادر گردید. این رای قطعی بوده و بر اساس مواد 358 و 197 قانون آیین دادرسی مدنی صادر شده است. تاریخ دادنامه قطعی: 1392/04/30 شماره دادنامه قطعی: --- پیام: حقوق زارعانه باید مبنای قانونی یا عرفی داشته باشد و صرف تصرف در ملک غیر و کشت و زرع در آن، حق زارعانه ایجاد نمی کند. رای دادگاه بدوی پیرامون دادخواست ب.ش. برابر سازمان اموال و املاک بنیاد مستضعفان انقلاب اسلامی به خواسته محکومیت خوانده به پرداخت حقوق زارعانه از تاریخ 1320 تا اجرای حکم، زمین واقع در انتهای... به همراه پرداخت هزینه دادرسی، چکیده سخن خ. ا. ا. که سالیان متمادی و بیش از یک صد سال نسبت به احیا و عمران اراضی (که در کارشناسی بیش از دو هکتار تعیین شده است) پرداخته و این تصرفات از باب احیا و تملک بوده و نیاکان وی به عنوان احیا و تملک این اقدامات را انجام دادند النهایه از روی نبود قدرت اداری و حاکمیت رژیم گذشته، اسناد این زمین ها به نام خانواده پهلوی ثبت گردیده و پس از انقلاب به نام خوانده شده است، از این رو ارزش و هزینه اقدامات خود را خواستار گردید، از خوانده دفاعی که استدلال خواهان را مخدوش نماید به عمل نیامد، دادگاه برای بررسی مراتب یاد شده قرار کارشناس صادر که پاسخ کارشناس نخستین بر تایید سخنان خواهان بوده و آثار کشت و زرع گندم، جو و نخود و نیز پایه درخت گیلاس 30 ساله، ساختمان، چاه آب و مستحدثات دیگر در آن دیده شده است و ارزش مجموع اقدامات را معادل 034/496/751 ریال برآورد نموده است، پس از آن هیات سه نفره بدون توجه به قرار صادره، وارد اظهارنظر قضایی شده و حقوق زارعانه را شامل خواهان ندانسته و تنها برآورد ارزش اعیانی به مبلغ 110/000/000 ریال نموده است که به پاسخ دوم دو سوی پرونده اعتراض ننموده اند. دادگاه با نگریستن به این که موضوع خواسته تنها در ستون خواسته (دادخواست) تعیین نمی شود بلکه با نگاه ب. ش. د. باید اراده خواهان را به دست آورد و در اینجا مراد خواهان دریافت ارزش زحماتی است که به عنوان مالک خود و نیاکانش بر روی این زمین انجام داده اند و تصرفات مالکانه و احیا و عمران را پیش از صدور سند به خوانده و ایادی پیشین می داند و خدشه ای به این استدلال وارد نشده است از این رو خواهان را مستحق حقوق زارعانه (به معنای اجرت المثل زحمات انجام گرفته شده) دانسته و اذن یا اجازه مالک رسمی تاثیری در آن ندارد (چرا که خواهان خود را مالک واقعی می داند) و بنابراین پاسخ کارشناس نخستین با واقعیت موجود سازگاری داشته و برگرفته از ماده 1257 قانون مدنی و 515 قانون آیین دادرسی مدنی حکم بر محکومیت خوانده به پرداخت 034/496/751 ریال به همراه هزینه دادرسی به سود خواهان صادر و اعلام می‌نماید. شایان گفتن است در راستای بند 14 ماده 3 قانون وصول، خواهان برای بهره مندی از رای یاد شده باید هزینه دادرسی را به تمام و کمال پرداخت نماید. این رای در بازه بیست روزه از ابلاغ، تجدیدنظرپذیر در دادگاه‌های گرامی تجدیدنظر استان تهران است. دادرس دادگاه عمومی حقوقی رودهن - نبوی رای دادگاه تجدیدنظر استان تجدیدنظرخواهی بنیاد مستضعفان نسبت به دادنامه شماره --- مورخ 19/9/91 صادره از شعبه اول دادگاه عمومی رودهن که به موجب آن حکم به محکومیت آن بنیاد به پرداخت مبلغ 034/496/751 ریال و خسارت دادرسی صادر شده است وارد و موجه م. ب. زیرا حقوق زارعانه باید مبنای قانونی یا عرفی داشته باشد و صرف تصرف در ملک غیر و کشت و زرع در آن حق زارعانه ایجاد نمی کند و ت. ن. خ. نیز دلیلی بر تصرفات 100 ساله خود ندارد و رابطه این نیز بین او و مالک سابق احراز نمی شود، لذا دادگاه نظر هیات کارشناسی را منطبق با واقع دانسته و مستندا به ماده 358 و 197 قانون آیین دادرسی مدنی ضمن نقض حکم تجدیدنظرخواسته حکم به بی حقی خواهان نخستین صادر می کند. این رای قطعی است. رئیس شعبه --- دادگاه تجدیدنظر استان تهران - مستشار دادگاه ذکائی - مرادی