قانون
قانون الحاق دولت شاهنشاهی ایران به کنوانسیون مزایا و مصونیتهای ماموریتهای مخصوص با اصلاحات و الحاقات بعدی
قانون الحاق دولت شاهنشاهي ايران بكنوانسيون مزايا و مصونيتهاي مأموريتهاي مخصوص
مصوب 1353,12,04
با اصلاحات و الحاقات بعدي
ماده واحده - كنوانسيون راجع به مأموريتهاي مخصوص مورخ 16 دسامبر 1969 مشتمل بر يك مقدمه و پنجاه و پنج ماده پروتكل اختياري مربوط به حل اجباري اختلاف ناشي از تفسير و اجراي مواد كنوانسيون مشتمل بر يك مقدمه و نه ماده تصويب و اجازه تسليم اسناد الحاق بدان داده ميشود.
قانون فوق مشتمل بر يك ماده و متن كنوانسيون و يك پروتكل ضميمه پس از تصويب مجلس سنا در جلسه روز دوشنبه 16ر10ر1353، در جلسه روز يكشنبه چهارم اسفند ماه يكهزار و سيصد و پنجاه و سه شمسي بتصويب مجلس شوراي ملي رسيد.
رئيس مجلس شورايملي - عبدالله رياضي
كنوانسيون درباره مأموريتهاي مخصوص
دول طرف كنوانسيون حاضر
با تذكار اين معني كه در مورد مأموريتهاي مخصوص همواره رفتار ويژهاي معمول گرديده است. با معرفت بمقاصد و اصول منشور ملل متحد درباره تساوي مطلق دولتها و حفظ صلح و امنيت بينالمللي و بسط مناسبات دوستانه و همكاري بين دولتها. با تذكار اينكه اهميت موضوع مأموريتهاي مخصوص طي كنفرانس ملل متحد درباره روابط و مصونيتهاي ديپلماتيك و در قطعنامه شماره 1 كنفرانس مزبور مصوب دهم آوريل 1961 شناخته شده است. با توجه باينكه كنوانسيون ملل متحد درباره روابط و مصونيتهاي ديپلماتيك «كنوانسيون وين درباره روابط ديپلماتيك» را كه از تاريخ هيجدهم آوريل1961 براي امضاء مفتوح گرديده تصويب نموده است. ب. ت. ب. اينكه كنفرانس ملل متحد درباره روابط كنسولي «كنوانسيون وين درباره روابط كنسولي» را كه از بيست و چهارم آوريل 1963 براي امضاء مفتوح شده مورد تصويب قرار داده است. با اعتقاد باينكه كنوانسيون بينالمللي درباره مأموريتهاي مخصوص مكمل كنوانسيونهاي دوگانه مذكور در فوق خواهد بود و به بهبود مناسبات دوستانه در ميان ملل - بدون توجه به اساس و طرز حكومت و اصول اجتماعي آنها - كمك خواهد كرد. با تأييد اين مطلب كه منظور از مزايا و مصونيتهاي مربوط به مأموريتهاي مخصوص منتفع ساختن افراد نيست - بلكه مراد تأمين حسن اجراي وظايف مأموريتهاي مخصوص بعنوان نمايندگان دولتها ميباشد. با تصديق اين نكته كه در مورد مسائلي كه ضمن مقررات اين كنوانسيون صريحاً تعيين تكليف نشده است قوائد عرف و عادت حقوق بينالملل همچنان حاكم خواهد بود.
نسبت بمواد زير توافق نمودند:
ماده يك - معافي اصلاحات: از لحاظ كنوانسيون حاضر.
الف- اصطلاح «مأموريت مخصوص» اطلاق ميشود به يك مأموريت موقت كه به نمايندگي از طرف يك دولت با كسب موافقت قبلي دولت ديگر بمنظورحل و فصل مسائل معين يا انجام وظائف معين نزد دولت اخيرالذكر اعزام ميگردد.
ب- اصطلاح «مأموريت ديپلماتيك دائمي» اطلاق ميشود به مأموريت ديپلماتيك به مفهومي كه در كنوانسيون وين درباره روابط ديپلماتيك تعريف شده است.
ج- اصطلاح «پست كنسولي» اطلاق ميشود به سركنسولگري كنسولگري - كنسولياري - يا نمايندگي كنسولي.
د- اصطلاح «رئيس مأموريت مخصوص» به شخصي اطلاق ميشود كه از طرف دولت فرستنده مأمور انجام وظيفه در اين سمت ميشود.
ه- اصطلاح «نماينده دولت فرستنده در مأموريت مخصوص» به شخصي اطلاق ميشود كه دولت فرستنده اين سمت را باو تفويض نموده باشد.
و- اصطلاح «اعضاء مأموريت مخصوص» اطلاق ميشود به رئيس مأموريت مخصوص نمايندگان دولت فرستنده در مأموريت مخصوص - وكاركنان مأموريت.
ز - اصطلاح «كارمندان مأموريت مخصوص» اطلاق ميشود به كارمندان ديپلماتيك - كارمندان اداري و فني - و خدمه مأموريت مخصوص.
ح- اصطلاح «كارمندان ديپلماتيك» اطلاق ميشود به كارمندان مأموريت مخصوص كه از لحاظ مأموريت مخصوص داراي مقام ديپلماتيك ميباشند.
ط - اصطلاح «كارمندان اداري و فني» اطلاق ميشود به كارمندان مأموريت مخصوص كه به امور اداري و فني مأموريت مخصوص اشتغال داشته باشند.
ي - اصطلاح «خدمه» اطلاق ميشود به كاركنان مأموريت مخصوص كه توسط مأموريت مخصوص بعنوان خدمه منازل يا براي انجام كارهاي مشابه استخدام شده باشند.
ك - اصطلاح «خدمتكاران شخصي» اطلاق ميشود به كساني كه منحصراً در خدمت شخصي اعضاء مأموريت مخصوص باشند.
ماده دوم - اعزام مأموريت مخصوص: هر دولتي ميتواند مأموريت مخصوص نزد دولتي ديگر اعزام دارد مشروط بر آنكه قبلا رضايت دولت اخيرالذكر را از مجراي ديپلماتيك يا از طريق ديگر كه مورد توافق و قبول طرفين است جلب كرده باشد.
ماده سوم - وظايف مأموريت مخصوص: وظايف مأموريت مخصوص با توافق متقابل دولت فرستنده و دولت پذيرنده تعيين خواهد شد.
ماده چهارم - اعزام يك مأموريت مخصوص واحد نزد دو يا چند دولت: هر دولتي كه مايل باشد مأموريت مخصوص واحدي را نزد دو يا چند دولت اعزام دارد بايد مراتب را بهنگام جلب رضايت هر يك از دول پذيرنده به آن دول اعلام دارد.
ماده پنجم - اعزام يك مأموريت مخصوص مشترك از طرف دو يا چند دولت. دو يا چند دولت كه مايل باشند يك مأموريت مخصوص مشترك نزد دولت ديگري اعزام دارند بايد مراتب را بهنگام جلب رضايت دولت پذيرنده بهآن دولت اعلام نمايند.
ماده ششم - اعزام مأموريتهاي مخصوص از طرف دو يا چند دولت بمنظور حل و فصل موضوع مورد علاقه مشترك: دو يا چند دولت ميتوانند با جلب رضايت دولت ديگر طبق مفاد ماده 2 كنوانسيون حاضر هر كدام يك مأموريت مخصوص را در آن واحد نزد آن دولت اعزام دارند تا متفقاً و با موافقت كليه دول مزبور موضوعي را كه مورد علاقه مشترك كليه آنها است حل و فصل نمايند.
ماده هفتم - عدم روابط ديپلماتيك يا كنسولي: اعزام يا پذيرش يك مأموريت مخصوص مستلزم وجود روابط ديپلماتيك يا كنسولي نيست.
ماده هشتم - انتصاب اعضاي مأموريت مخصوص: دولت فرستنده ميتواند با رعايت مقررات مواد 10 و 11 و 12 و پس از آنكه كليه اطلاعات لازم درباره عده اعضاء و تركيب مأموريت مخصوص و بالاخص اسامي و سمت اشخاص مورد نظر خود را در اختيار دولت پذيرنده قرار داد- اعضاي مأموريت مخصوص را رأساً منصوب نمايد. دولت پذيرنده ميتواند از قبول مأموريت مخصوصي كه عده اعضاي آنرا با توجه بامكانات و اوضاع و احوال خود و احتياجات مأموريت مخصوص متناسب تشخيص نميدهد امتناع ورزد و نيز ميتواند بدون ذكر دليل از قبول شخص معيني بعنوان عضو مأموريت مخصوص خودداري نمايد.
ماده نهم - تركيب مأموريت مخصوص :
1 - مأموريت مخصوص مركب خواهد بود از يك يا چند نماينده دولت فرستنده كه ميان آنان دولت فرستنده ميتواند يكي را برياست مأموريت منصوب كند. مأموريت مخصوص ميتواند همچنين شامل كارمندان ديپلماتيك و كارمندان اداري و فني و خدمه نيز باشد.
2 - هرگاه اعضاء مأموريت ديپلماتيك دائمي يا اعضاء پست كنسولي در قلمرو دولت پذيرنده جزو اعضاي مأموريت مخصوص باشند علاوه بر مزايا و مصونيتهائي كه طبق كنوانسيون حاضر بآنها اعطاء ميشود مزايا و مصونيتهاي ناشي از عضويت خود را در مأموريت ديپلماتيك دائمي يا پست كنسولي حفظ خواهند كرد.
ماده دهم - تابعيت و اعضاي مأموريت مخصوص:
1 - نمايندگان دولت فرستنده در مأموريت مخصوص و كارمندان ديپلماتيك آن عليالاصول تابعيت دولت فرستنده را خواهند داشت.
2 - اتباع دولت پذيرنده را نميتوان جز با رضايت اين دولت بعضويت مأموريت مخصوص تعيين كرد. دولت پذيرنده ميتواند در هر موقع رضايت خود را پس بگيرد.
3 - دولت پذيرنده ميتواند حق پيشبيني شده در بند 2 اين ماده را در مورد اتباع دولت ثالثي كه تابعيت دولت فرستنده را نيز دارا نيستند - براي خود محفوظ بدارد.
ماده يازدهم – اعلاميه:
1 - مراتب زير بوزارت امور خارجه دولت پذيرنده - يا هر يك از ساير دستگاههاي آن دولت كه مقرر شده باشد اعلام خواهد گشت:
الف - تركيب مأموريت مخصوص و هرگونه تغييراتي كه بعداً در آن حاصل شود.
ب - ورود و عزيمت قطعي اعضاي مأموريت و خاتمه وظايف آنها در مأموريت.
ج - ورود و عزيمت قطعي هر شخصي كه در معيت عضو مأمور باشد.
د - استخدام اشخاص مقيم قلمرو دولت پذيرنده بعنوان اعضاي مأموريت يا خدمتكاران شخصي و بر كناري آنها.
ه - انتصاب رئيس مأموريت مخصوص يا - در صورتيكه مأموريت مخصوص رئيس نداشته باشد انتصاب نماينده مذكور در بند 1 ماده 14 و انتصاب جانشين احتمالي آنان.
و - محل اماكن مأموريت مخصوص و اماكن سكونت شخصي كه از مصونيت مقرره در مواد 30 و 36 و 39 برخوردار است و نيز هرگونه اطلاعات ديگري كه براي تشخيص اين اماكن مأموريت و اماكن سكونت شخصي مورد نياز باشد.
2 - ورود و عزيمت قطعي بايد قبلا اعلام شود مگر آنكه اين امر مقدور نباشد.
ماده دوازدهم - اشخاصي كه نامطلوب يا غيرقابل قبول اعلام شوند:
1 - دولت پذيرنده ميتواند هر آن و بيآنكه الزامي به توجيه تصميم خود داشته باشد بدولت فرستنده اطلاع دهد كه هر يك از نمايندگان دولت فرستنده در مأموريت مخصوص يا هر يك از كارمندان ديپلماتيك آن «شخص نامطلوب» است و يا آنكه هر كارمند ديگر مأموريت قابل قبول نيست. دراينصورت دولت فرستنده آن شخص را بر حسب مورد فرا خواهد خواند و يا بخدمت او در مأموريت مخصوص خاتمه خواهد داد. هر شخص راميتوان پيش از ورود به سرزمين دولت پذيرنده نامطلوب يا غيرقابل قبول اعلام كرد.
2 - اگر دولت فرستنده از انجام تعهدات ناشي از بند اول اين ماده امتناع ورزد و يا اين تعهدات را در ظرف مهلتي معقول انجام ندهد دولت پذيرنده ميتواند از شناختن شخص مورد بحث بسمت عضو مأموريت مخصوص خودداري كند.
ماده سيزدهم - آغاز وظايف مأموريت مخصوص:
1 - بمحض آنكه مأموريت مخصوص با وزارت امور خارجه يا هر يك از دستگاههاي ديگر دولت پذيرنده كه مورد توافق باشد رسماً ارتباط بر قرارنمايد وظايف مأموريت آغاز خواهد شد.
2 - آغاز وظايف مأموريت مخصوص منوط بمعرفي آن از طرف مأموريت ديپلماتيك دائمي دولت فرستنده يا تسليم اعتبارنامه يا اختيارنامه نخواهد بود.
ماده چهاردهم - اجازه اقدام بنام مأموريت مخصوص:
1 - رئيس مأموريت مخصوص يا اگر دولت فرستنده براي مأموريت رئيس تعيين نكرده باشد - يكي از نمايندگان دولت فرستنده كه از طرف آن دولت معين شده باشد مجاز است بنام مأموريت مخصوص عمل كند و با دولت پذيرنده مكاتبه نمايد. دولت پذيرنده مكاتبات مربوط به مأموريت مخصوص را مستقيماً يا از طريق مأموريت ديپلماتيك دائمي براي رئيس مأموريت مخصوص يا اگر مأموريت رئيس نداشته باشد براي نماينده مذكور در فوق ارسال خواهد داشت.
2 - با اين وصف يك عضو مأموريت مخصوص ميتواند از طرف دولت فرستنده يا رئيس مأموريت مخصوص يا - در صورتي كه مأموريت رئيس نداشته باشد از طرف نماينده مذكور در بند يك ماده حاضر مجاز گردد كه در سمت قائم مقام رئيس مأموريت مخصوص يا قائم مقام نماينده مذكور درفوق عمل كند يا اعمال معيني را بنام مأموريت انجام دهد.
ماده پانزدهم - سازمان دولت پذيرنده طرف مراجعه مأموريت مخصوص در امور رسمي: كليه امور رسمي با دولت پذيرنده كه از طرف دولت فرستنده به مأموريت مخصوص محول ميشود با وزارت امور خارجه دولت پذيرنده يا از طريق آن يا با هر سازمان ديگري از دولت پذيرنده كه مورد توافق قرار گيرد انجام خواهد شد.
ماده شانزدهم - مقررات مربوط به حق تقدم:
1 - هرگاه دو يا چند مأموريت مخصوص در سرزمين دولت پذيرنده يا در سرزمين دولت ثالثي اجتماع كنند حق تقدم ميان اين مأموريتها هرگاه توافق خاصي در اين زمينه وجود نداشته باشد بر حسب ترتيب حروف تهجي اسامي دولتها طبق پروتكل دولتي كه مأموريتهاي مزبور در سرزمين آن اجتماع ميكنند تعيين خواهد شد.
2- حق تقدم ميان دو يا چند مأموريت مخصوص كه در مراسم رسمي يا تشريفاتي حضور يابند تابع پروتكل جاري دولت پذيرنده خواهد بود.
3 - ترتيب تقدم ميان اعضاي يك مأموريت مخصوص واحد به ترتيبي خواهد بود كه بدولت پذيرنده يا به دولت ثالث كه دو يا چند مأموريت مخصوص در سر زمين آن اجتماع ميكنند اطلاع داده ميشود.
ماده هفدهم - مقر مأموريت مخصوص:
1 - مقر مأموريت مخصوص در محلي خواهد بود كه مورد توافق دول ذينفع واقع شود.
2 - هرگاه در اين زمينه توافقي بعمل نيامده باشد مقر مأموريت مخصوص در محلي خواهد بود كه وزارت امور خارجه دولت پذيرنده در آن قرار داد.
3 - در صورتي كه مأموريت مخصوص وظايف خود را در محلهاي مختلف انجام دهد دول ذينفع ميتوانند توافق كنند كه مأموريت مخصوص بيش از يك مقر داشته باشد و از ميان اين مقرها يكي را بعنوان مقر اصلي انتخاب نمايند.
ماده هيجدهم - اجتماع مأموريتهاي مخصوص در سرزمين يك دولت ثالث:
1 - مأموريتهاي مخصوص دو يا چند دولت ميتوانند فقط پس از جلب رضايت صريح يك دولت ثالث در سرزمين آن دولت اجتماع كنند. دولت ثالث حق بازگرفتن اين رضايت را براي خود محفوظ ميدارد.
2 - دولت ثالث ميتواند هنگام اعلام رضايت خود شرايطي را قيد نمايد كه دول فرستنده ملزم به رعايت آن خواهند بود.
3 - دولت ثالث در حدودي كه هنگام اعلام رضايت خود تعيين مينمايد حقوق و تعهدات يك دولت پذيرنده را نسبت به دول فرستنده بعهده خواهد گرفت.
ماده نوزدهم - حق استفاده از پرچم و علامت دولت فرستنده توسط مأموريت مخصوص.
1- مأموريت مخصوص حق خواهد داشت پرچم و علامت دولت فرستنده را بر اماكني كه در آن استقرار يافته است و نيز بروي وسائط نقليه خود - هنگاميكه براي امور رسمي مورد استفاده قرار ميدهد نصب نمايد.
2 - در استفاده از حقي كه بموجب ماده حاضر اعطاء ميگردد - قوانين و مقررات و عرف دولت پذيرنده رعايت ميشود.
ماده بيستم - خاتمه وظايف مأموريت مخصوص:
1 - وظايف مأموريت مخصوص از جمله در موارد ذيل خاتمه ميپذيرد:
الف - توافق دولت ذينفع.
ب - اتمام وظائف مأموريت مخصوص.
ج - انقضاي مدتي كه براي مأموريت مخصوص در نظر گرفته شده است مگر آنكه مدت مزبور صريحاً تمديد شده باشد.
د - اعلام دولت فرستنده داير بر اينكه آن دولت قصد دارد به كار مأموريت مخصوص خاتمه دهد يا آنرا فراخواند.
ه - اعلام دولت پذيرنده مشعر بر آنكه كار مأموريت مخصوص را خاتمه يافته تلقي ميكند.
2 - قطع روابط ديپلماتيك يا كنسولي بين دولت فرستنده و دولت پذيرنده بخودي خود موجب خاتمه مأموريتهاي مخصوص موجود به هنگام قطع روابط - نميشود.
ماده بيست و يكم - وضع رئيس دولت و شخصيتهاي عاليرتبه:
1 - رئيس دولت فرستنده در صورتيكه رياست مأموريت مخصوص را عهدهدار باشد در قلمرو دولت پذيرنده يا در قلمرو دولت ثالث از تسهيلات ومزايا و مصونيتهائي برخوردار خواهد بود كه طبق حقوق بينالملل به رؤساي دول در ديدارهاي رسمي اعطاء ميگردد.
2 - رئيس حكومت و وزير امور خارجه و ساير شخصيتهاي عاليرتبه. اگر در مأموريت مخصوص دولت فرستنده عضويت داشته باشند. در قلمرو دولت پذيرنده يا ثالث علاوه بر آنچه كه بموجب اين كنوانسيون مقرر گرديده است - از تسهيلات و مزايا و مصونيتهائي كه طبق حقوق بينالمللي اعطاء ميگردد برخوردار خواهند شد.
ماده بيست و دوم - تسهيلات كلي: دولت پذيرنده - ب. ت. ب. ماهيت و وظائف مأموريت مخصوص. تسهيلات لازم را براي انجام اين وظايف. در اختيار مأموريت مخصوص خواهد گذاشت.
ماده بيست و سوم - اماكن و محلهاي سكونت: دولت پذيرنده در صورت تقاضاي مأموريت مخصوص - آنرا در تهيه اماكن مورد احتياج و محل اقامت مناسب براي اعضاي مأموريت ياري خواهد كرد.
ماده بيست و چهارم - معافيت مالياتي اماكن مأموريت مخصوص:
1 - دولت فرستنده و اعضاي مأموريت مخصوص كه بنام مأموريت انجام وظيفه مينمايد تا حدودي كه با ماهيت و طول مدت وظايف مأموريت مخصوص وفق دهد از پرداخت هر نوع ماليات و عوارض مملكتي منطقهاي يا شهري بابت اماكن مورد اشغال مأموريت مخصوص معاف خواهند بود مگر آنكه دريافت اين مالياتها يا عوارض در ازاء انجام خدمات خاص باشد.
2 - در صورتيكه طبق قوانين دولت پذيرنده پرداخت اين مالياتها و عوارض بعهده شخصي باشد كه با دولت فرستنده يا با هر يك از اعضاي مأموريت مخصوص معامله ميكند. معافيت مالياتي موضوع اين ماده منتفي خواهد بود.
ماده بيست و پنجم - مصونيت اماكن از تعرض:
1 - اماكني كه مأموريت مخصوص طبق مقررات اين كنوانسيون در آن مستقر شده است مصونيت دارند. مأمورين دولت پذيرنده جز با رضايت رئيس مأموريت مخصوص يا در صورت اقتضا جز با رضايت رئيس مأموريت ديپلماتيك دائمي دولت فرستنده نزد دولت پذيرنده حق ورود به اين اماكن را نخواهد داشت. در صورت وقوع آتشسوزي يا حوادث ناگوار ديگر كه ايمنيعمومي را شديداً به مخاطره اندازد و فقط در صورتيكه جلب رضايت صريح رئيس مأموريت مخصوص يا در صورت اقتضا رئيس مأموريت ديپلماتيك دائمي مقدور نباشد - ميتوان اين رضايت را كسب شده فرض نمود.
2 - دولت پذيرنده وظيفه خاص دارد كليه تدابير لازم را بمنظور اينكه اماكن مأموريت مخصوص مورد تجاوز و خسارت قرار نگرفته و آرامش و شئون آن متزلزل نگردد - اتخاذ نمايد.
2 - اماكن مأموريت مخصوص و اسباب و اثاثيه و ساير اموالي كه در انجام كار مأموريت مخصوص مورد استفاده واقع ميشود و وسايط نقليه مأموريت از تفتيش و مصادره و توقيف و يا اقدامات اجرائي مصون خواهد بود.
ماده بيست و ششم - مصونيت بايگاني و اسناد: بايگاني و اسناد مأموريت مخصوص در هر زمان و در هر مكان از تعرض مصون خواهد بود و بايستي عنداللزوم داراي علائم مرئي خارجي مشخصكننده باشد.
ماده بيست و هفتم - آزادي رفت و آمد: دولت پذيرنده با رعايت قوانين و مقررات خود راجع به مناطقي كه ورود به آنها از لحاظ امنيت ملي ممنوع يا تابع مقررات خاصي است - تا حدودي كه براي انجام وظايف مأموريت مخصوص لازم باشد - آزادي رفت و آمد و مسافرت كليه اعضاي مأموريت را در سرزمين خود تأمين خواهد كرد.
ماده بيست و هشتم - آزادي ارتباطات:
1 - دولت پذيرنده آزادي ارتباطات مأموريت مخصوص را براي مقاصد رسمي اجازه داده و حمايت خواهد نمود. مأموريت مخصوص ميتواند بمنظور برقراري ارتباط با حكومت دولت فرستنده يا مأموريتهاي ديپلماتيك يا پستهاي كنسولي يا ساير مأموريتهاي مخصوص آن دولت يا با بخشهاي خود مأموريت در هر جا كه باشد - از كليه وسائل ارتباطي لازم از جمله پيك و پيامهاي رمز و كد استفاده نمايد ليكن مأموريت مخصوص فقط با رضايت دولت پذيرنده ميتواند اقدام به نصب و استفاده از يك دستگاه فرستنده راديوئي بنمايد.
2 - مكاتبات رسمي مأموريت مخصوص از تعرض مصون است. «مكاتبات رسمي» عبارتست از كليه مكاتباتي كه مربوط به مأموريت مخصوص و وظايف آن ميباشد.
3 - مأموريت مخصوص در صورتيكه عملا ممكن باشد - از وسايل ارتباط منجمله كيسه و پيك مأموريت ديپلماتيك دائمي دولت فرستنده استفاده خواهد كرد.
4 - كيسه مأموريت مخصوص نبايد باز يا توقيف شود.
5 - بستههاي جزء كيسه مأموريت مخصوص بايد داراي علامات خارجي مشهود و مشخص كيفيت آنها بوده - فقط حاوي اسناد يا اشياء مورد استفاده رسمي مأموريت مخصوص باشد.
6 - پيك مأموريت مخصوص كه بايد داراي مدارك رسمي حاكي از سمت وي و تعداد بستههاي جزء كيسه باشد در انجام وظائف خود از حمايت دولت پذيرنده برخوردار خواهد بود. شخص پيك مصونيت داشته و بهيچ عنوان بازداشت يا زنداني نخواهد شد.
7 - دولت فرستنده يا مأموريت مخصوص ميتواند پيكهاي مخصوص براي مأموريت مخصوص منصوب نمايد. در اينصورت مقررات بند 6 اين ماده و مصونيتهاي مندرج در آن فقط تا زماني كه پيك مزبور كيسه مأموريت مخصوص را به مقصد برساند جاري خواهد بود.
8 - كيسه مأموريت مخصوص را ميتوان به فرمانده كشتي يا هواپيماي بازرگاني كه بايد در يك محل ورودي مجاز توقف نمايد - سپرد فرمانده مزبور بايد داراي مدرك رسمي حاكي از تعداد بستههاي جزء كيسه باشد. لكن وي بمنزله پيك مأموريت مخصوص نخواهد بود. مأموريت مخصوص ميتواند متعاقب ترتيباتي كه با مقامات ذيصلاحيت ميدهد يكي از اعضاء خود را براي دريافت مستقيم و آزادانه كيسه از فرمانده كشتي يا هواپيما اعزام دارد.
ماده بيست و نهم - مصونيت شخصي از تعرض: شخص نمايندگان دولت فرستنده در مأموريت مخصوص و شخص كارمند ديپلماتيك مصون خواهند بود و نميتوان آنها را بهيچ عنوان مورد توقيف يا بازداشت قرار داد. دولت پذيرنده با ايشان رفتار محترمانهاي كه در شأن آنهاست خواهد داشت و كليه اقدامات لازم را براي ممانعت از وارد آمدن لطمه به شخص و آزادي و حيثيت آنها اتخاذ خواهد كرد.
ماده سي ام - مصونيت محل سكونت شخصي:
1 - محل سكونت شخصي نمايندگان دولت فرستنده در مأموريت مخصوص و كارمندان ديپلماتيك آن مانند اماكن مأموريت مخصوص مصون و مورد حمايت خواهد بود.
2 - اسناد و مكاتبات و همچنين با رعايت بند 4 ماده 31 اموال آنها مصون خواهد بود.
ماده سي و يكم - مصونيت قضائي:
1 - نمايندگان دولت فرستنده در مأموريت مخصوص و كارمندان ديپلماتيك آن از مصونيت تعقيب جزائي دولت پذيرنده برخوردار ميباشند.
2 - اشخاص مزبور - همچنين از مصونيت دعاوي مدني و اداري دولت پذيرنده بهرهمند خواهند بود مگر در موارد زير:
الف - دعوي راجع به مال غيرمنقول خصوصي واقع در سرزمين دولت پذيرنده مگر آنكه شخص ذينفع مال را به نمايندگي دولت فرستنده و براي مقاصد مأموريت مخصوص در تصرف داشته باشد.
ب - دعوي راجع به ماتركي كه شخص ذينفع بطور خصوصي و نه بنام دولت فرستنده در مورد آن بعنوان وصي و امين تركه و وراث يا موصي لهعمل ميكند.
ج - دعوي راجع به فعاليتهاي حرفهاي يا تجاري از هر نوع كه شخص ذينفع در قلمرو دولت پذيرنده و خارج از وظايف رسمي خود بآن اشتغال ورزد.
د - دعوي درباره جبران خسارات ناشي از تصادف وسيله نقليه كه خارج از وظايف رسمي شخص ذينفع مورد استفاده واقع شود.
3 - نمايندگان دولت فرستنده در مأموريت مخصوص و كارمندان ديپلماتيك آن مجبور باداي شهادت نيستند.
4 - عليه هيچيك از نمايندگان دولت فرستنده در مأموريت مخصوص با هيچيك از كارمندان ديپلماتيك آن مبادرت بهيچگونه عمليات اجرائي نخواهد شد جز در موارد مذكور در بندهاي فرعي الف - ب - ج - د - بند 2 اين ماده و مشروط بر آنكه اين عمليات اجرائي به مصونيت اشخاص مزبور يا محل سكونت آنان لطمه وارد نسازد.
5 - مصونيت قضائي نمايندگان دولت فرستنده در مأموريت مخصوص و كارمندان ديپلماتيك آن - ايشان را از تعقيب قضائي دولت فرستنده معاف نخواهد ساخت.
ماده سي و دو - معافيت از مقررات مربوط به بيمههاي اجتماعي:
1 - نمايندگان دولت فرستنده در مأموريت مخصوص و كارمندان ديپلماتيك آن با رعايت مفاد بند 3 اين ماده در مورد خدمات انجام شده براي دولت فرستنده از مقررات بيمههاي اجتماعي كه ممكن است در قلمرو دولت پذيرنده لازمالاجراء باشد معاف خواهند بود.
2 - معافيت مقرر در بند يك اين ماده شامل اشخاصي كه منحصراً در استخدام شخصي يكي از نمايندگان دولت فرستنده در مأموريت مخصوص يا يكي از كارمندان ديپلماتيك آن باشند نيز خواهد بود مشروط بر اينكه اين اشخاص:
الف - از اتباع دولت پذيرنده نبوده يا در قلمرو آن دولت اقامت دائم نداشته باشد .
ب - مقررات بيمههاي اجتماعي دولت فرستنده يا دولت ثالث در مورد آنان اعمال گردد.
3 - نمايندگان دولت فرستنده در مأموريت مخصوص و كارمندان ديپلماتيك آن بايد در مورد اشخاصي كه در خدمت آنها هستند و مشمول معافيت مقرر در بند 2 اين ماده نميباشند - تكاليف ناشي از مقررات بيمههاي اجتماعي دولت پذيرنده را كه به كارفرما تحميل ميشود - رعايت نمايند.
4 - معافيت مذكور در بندهاي 1 و 2 اين ماده مانع قبول باختيار و استفاده از بيمههاي اجتماعي دولت پذيرنده تا حدوديكه مورد قبول اين دولت باشد نخواهد بود.
5 - مقررات اين ماده محل موافقتنامههاي دو جانبه يا چند جانبهاي كه قبلا راجع به بيمههاي اجتماعي منعقد گرديده نبوده و مانع از انعقاد چنين موافقتنامههائي در آينده نخواهد بود.
ماده سي و سوم - معافيت از عوارض و مالياتها: نمايندگان دولت فرستنده در مأموريت مخصوص و كارمندان ديپلماتيك آن از پرداخت كليه عوارض و مالياتهاي شخصي يا مالي يا مملكتي يا منطقهاي يا شهري جز در موارد زير معاف خواهند بود:
الف - مالياتهاي غير مستقيمي كه معمولا جزو قيمت كالاها يا خدمات محسوب ميشود.
ب - عوارض و مالياتهاي مربوط به اموال غير منقول خصوصي واقع در سرزمين دولت پذيرنده مگر اينكه شخص مربوط آن اموال را بنمايندگي دولت فرستنده براي مقاصد مأموريت مخصوص در تصرف داشته باشد.
ج - ماليات بر ارث كه از طرف دولت پذيرنده دريافت ميگردد با رعايت مقررات ماده 44.
د - عوارض و ماليات مأخوذ از درآمدهاي شخصي حاصل در قلمرو دولت پذيرنده و ماليات بر سرمايههاي بكار افتاده در مؤسسات تجارتي واقع درقلمرو دولت پذيرنده.
ه - ماليات و عوارضي كه در قبال انجام خدمات وصول ميشود.
و - هزينههاي ثبت و دادرسي و رهن و تمبر با رعايت مقررات ماده 24
ماده سي و چهارم - معافيت از خدمات شخصي: دولت پذيرنده نمايندگان دولت فرستنده در مأموريت مخصوص كارمندان ديپلماتيك آنرا از انجام كليه خدمات شخصي و خدمات عمومي بهرصورت و شكل و الزامات نظامي از قبيل مصادره و بيگاري و اسكان افراد نظامي معاف خواهد داشت.
ماده سي و پنجم - معافيت گمركي:
1 - دولت پذيرنده در حدود قوانين و مقرراتي كه ممكن است وضع نمايد و ورود اشياء زير را با معافيت كليه حقوق گمركي و عوارض و هزينههاي فرعي جز مخارج انبارداري و باربري و هزينههاي ناشي از خدمات مشابه - اجازه خواهد داد.
الف - اشياء مورد استفاده رسمي مأموريت مخصوص.
ب - اشياء مورد استفاده شخصي نمايندگان دولت فرستنده در مأموريت مخصوص و كارمندان ديپلماتيك آن.
2 - اثاثه شخصي نمايندگان دولت فرستنده در مأموريت مخصوص و كارمندان ديپلماتيك آن از بازرسي معاف خواهد بود مگر اينكه دلائل جدي دال بر وجود اشيائي در آن مشمول معافيتهاي مذكور در بند يك اين ماده نيست و در دست بوده و يا ورود و صدور آن اشياء بموجب قوانين و مقررات قرنطينه دولت پذيرنده ممنوع باشد. در اين قبيل موارد بازرسي جز در حضور شخص ذينفع يا نماينده مجاز او صورت نخواهد گرفت.
ماده سي و ششم - كارمندان اداري و فني: كارمندان اداري و فني مأموريت مخصوص از مزايا و مصونيتهاي مندرج در موارد 29 تا 34 بهرهمند خواهند بود ولي مصونيت از صلاحيت قضائي دولت پذيرنده در امور مدني و اداري موضوع بند 2 ماده 31 شامل اعمال خارج از وظايف آنها نخواهد شد. اشخاص مذكور همچنين از مزاياي مندرج در بند 1 ماده 35 در مورد اشيائي كه بهنگام ورود اوليه خود به سرزمين دولت پذيرنده وارد ميكنند استفاده خواهند نمود.
ماده سي و هفتم – خدمه: خدمه مأموريت مخصوص نسبت باعمال ناشي از انجام وظايف خود از صلاحيت قضائي دولت پذيرنده مصون خواهند بود و از معافيت از پرداخت ماليات و عوارض بابت مزدي كه در قبال خدمات خود دريافت ميدارند و همچنين از معافيت از مقررات بيمههاي اجتماعي مقرر در ماده 32 بهرهمند خواهند بود.
ماده سي و هشتم - خدمتكاران شخصي: خدمتكاران شخصي اعضاي مأموريت مخصوص از پرداخت ماليات و عوارض بابت حقوقي كه در قبال انجام وظيفه دريافت ميدارند معاف خواهند بود. در كليه موارد ديگر - استفاده آنان از مزايا و مصونيتها فقط در حدودي است كه مورد قبول دولت پذيرنده باشد. معذلك[معذالك] دولت پذيرنده نبايد حق حاكميت خود را در مورد اين اشخاص طوري اعمال نمايد كه بنحو بيتناسبي مانع انجام وظايف مأموريت مخصوص گردد.
ماده سي و نهم - اعضاي خانواده:
1 - اعضاي خانوادههاي نمايندگان دولت فرستنده در مأموريت مخصوص و كارمندان ديپلماتيك آن در صورتيكه همراه اين اعضاي مأموريت مخصوص باشند از مزايا و مصونيتهاي مصرح در مواد 29 تا 35 بهرهمند خواهند بود مشروط بر اينكه از اتباع دولت پذيرنده نبوده و يا در قلمرو آن دولت اقامت دائم نداشته باشند.
2 - اعضاي خانوادههاي كارمندان اداري و فني مأموريت مخصوص در صورتيكه همراه اين اعضاي مأموريت مخصوص باشند از مزايا و مصونيتهاي مصرح در ماده 36 برخوردار خواهند بود مشروط بر اينكه تبعه دولت پذيرنده يا مقيم دائم در قلمرو آن دولت نباشند.
ماده چهلم - اتباع دولت پذيرنده و اشخاصي كه در قلمرو آن دولت اقامت دائم دارند:
1 - نمايندگان دولت فرستنده در مأموريت مخصوص و كارمندان ديپلماتيك آن كه تبعه دولت پذيرنده يا مقيم دائم در قلمرو آن دولت باشند. فقط نسبت باعمال رسمي كه در اجراي وظايف خود انجام ميدهند از مصونيت قضائي و مصونيت از تعرض بهرهمند خواهند گرديد مگر آنكه دولت پذيرنده مزايا و مصونيتهاي بيشتري بآنها اعطاء نمايد.
2 - ساير اعضاي مأموريت مخصوص و خدمتكاران شخصي كه تبعه دولت پذيرنده يا مقيم دائم در قلمرو آن دولت باشند - از مزايا و مصونيتها فقط تا حدودي كه دولت پذيرنده بآنها اعطاء مينمايد - برخوردار خواهند شد. معذلك[معذالك] دولت پذيرنده بايد صلاحيت قضائي خود را در مورد اين اشخاص بنحوي اعمال نمايد كه زياده از حد مانع انجام وظايف مأموريت مخصوص نگردد.
ماده چهل و يكم - سلب مصونيت:
1 - دولت فرستنده ميتواند مصونيت قضائي نمايندگان خود در مأموريت مخصوص و كارمندان ديپلماتيك آن و ساير اشخاصي را كه بموجب مواد36 تا 40 از مصونيت برخوردار ميگردند - سلب نمايد.
2 - سلب مصونيت بايد هميشه صريح باشد.
3 - هرگاه يكي از اشخاص مذكور در بند 1 اين ماده اقامه دعوي نمايد نميتواند در مورد هرگونه دعوي متقابل كه مستقيماً به دعوي اصلي مربوط است به مصونيت قضائي استناد نمايد.
4 - سلب مصونيت قضائي بمنظور دادرسي حقوقي با اداره در حكم سلب مصونيت از اقدامات اجرائي ناشي از حكم دادگاه نخواهد بود. در مورد اينگونه اقدامات اجرائي سلب مصونيت بايد جداگانه صورت گيرد.
ماده چهل و دوم - عبور از سرزمين دولت ثالث:
1 - اگر يكي از نمايندگان دولت فرستنده در مأموريت مخصوص يا يكي از كارمندان ديپلماتيك آن براي عزيمت جهت تصدي پست خود يا در راه مراجعت به قلمرو دولت فرستنده از سرزمين دولت ثالثي عبور نمايد يا در آن سرزمين باشد. دولت ثالث مصونيت از تعرض و هرگونه مصونيت ديگري را كه براي تأمين عبور مراجعت او ضروري است - باو اعطاء خواهد نمود. همچنين مقررات از طرف دولت ثالث در مورد اعضاي خانواده او كه از مزايا و مصونيتها بهرهمند و بعنوان همراه شخص مذكور در بند حاضر چه در معيت او و چه جداگانه براي پيوستن باو يا مراجعت بوطن مسافرت مينمايند - اعمال خواهد شد.
2 - دول ثالث نبايد در شرايط مشابه آنچه در بند اول اين ماده مقرر است عبور كارمندان اداري و فني يا خدمه مأموريت مخصوص يا اعضاء خانواده آنها را سرزمين خود دچار اشكال سازند.
3 - دولتهاي ثالث نسبت به مكاتبات و ساير ارتباطات رسمي منجمله پيامهاي «كد» يا رمز كه از خاك آنها ميگذرد همان آزادي و حمايتي را اعطاء خواهند كرد كه دولت پذيرنده بموجب كنوانسيون حاضر ملزم برعايت آن ميباشد. دولتهاي ثالث با رعايت مفاد بند 4 اين ماده نسبت به پيكها و كيسههاي عبوري مأموريت مخصوص همان مصونيت از تعرض و حمايتي را كه دولتپذيرنده بموجب كنوانسيون حاضر ملزم برعايت آن است - اعطاء خواهند كرد.
4 - دولت ثالث موقعي ملزم برعايت تعهدات خود در مورد اشخاص مذكور در بندهاي 1 و 2 و 3 اين ماده ميباشد كه قبلا از طريق درخواست رواديد يا اطلاعيه از عبور اين اشخاص بعنوان اعضاي مأموريت مخصوص يا اعضاء خانواده آنها يا پيكها مطلع گرديده و نسبت به آن اعتراضي ننموده باشد.
5 - تكاليف دولتهاي ثالث ناشي از بندهاي 1 و 2 و 3 اين ماده همچنين نسبت باشخاص مذكور در اين بندها و وسايل ارتباطي رسمي و كيسههاي مأموريت مخصوص - هنگامي كه استفاده از سرزمين دولت ثالث بعلت «فورسماژور» باشد مجري خواهد بود.
ماده چهل و سوم - طول مدت استفاده از مزايا و مصونيتها:
1 - هر عضو مأموريت مخصوص بمجرد ورود به سرزمين دولت پذيرنده جهت تصدي وظائف خود در مأموريت مخصوص يا اگر قبلا در سرزمين آن دولت باشد از لحظهاي كه انتصاب او به وزارت امور خارجه دولت پذيرنده يا به سازمان ديگري كه مورد توافق قرار گرفته باشد اعلام ميشود از مزايا ومصونيتهائي كه ذيحق است برخوردار خواهد شد.
2 - وقتيكه وظائف عضو مأموريت مخصوص پايان مييابد مزايا و مصونيتهاي او معمولا از لحظهاي كه سرزمين دولت پذيرنده را ترك مينمايد - يا پس انقضاي مهلت مناسبي كه بدين منظور باو داده شده است قطع ميشود ولي اين مزايا و مصونيتها حتي در صورت وجود منازعات مسلحانه تا اين مواعد ادامه خواهد يافت . معهذا در مورد اعمالي كه عضو مزبور در اجراي وظائف خود انجام ميدهد مصونيت كماكان ادامه مييابد.
3 - در صورت فوت يكي از اعضاي مأموريت مخصوص - اعضاي خانواده او از مزايا و مصونيتهائي كه بآنها اعطاء شده است - تا انقضاي مهلت مناسب براي ترك سرزمين دولت پذيرنده - استفاده خواهند كرد.
ماده چهل و چهارم - ما ترك عضو مأموريت مخصوص يا عضو خانواده او:
1 - در صورت فوت يك عضو مأموريت مخصوص يا عضوي از خانواده او كه در معيت او است هرگاه متوفي تبعه دولت پذيرنده يا مقيم دائم در قلمروآن دولت نباشد - دولت پذيرنده خروج اموال منقول متوفي را اجازه ميدهد باستثناي اموالي كه در آن كشور تحصيل شده و در موقع فوت ممنوعالصدور باشد.
2 - از اموال منقولي كه وجود آن در قلمرو دولت پذيرنده صرفاً بعلت حضور شخص متوفي در آنجا بعنوان عضو مأموريت مخصوص يا فردي از خانواده عضو مأموريت بوده - ماليات بر ارث اخذ نخواهد شد.
ماده چهل و پنجم - تسهيلات براي ترك سرزمين دولت و خارج كردن اسناد و بايگاني مأموريت مخصوص از سرزمين آن دولت:
1 - دولت پذيرنده وظيفه دارد حتي در صورت وجود منازعات مسلحانه تسهيلات لازم را فراهم آورد تا اشخاص بهرهمند از مزايا و مصونيتها بجز اتباع خود و نيز افراد خانوادههاي آنها بدون توجه به تابعيت آنان بتوانند در اولين فرصت سرزمين آن دولت را ترك نمايند. دولت مزبور بخصوص بايد در صورت احتياج وسائل نقليه لازم را براي خود و اموالشان در اختيار آنها بگذارد.
2 - دولت پذيرنده بايد تسهيلاتي بمنظور خارج نمودن اسناد و بايگاني مأموريت مخصوص از سرزمين خود - براي دولت فرستنده قائل شود.
ماده چهل و ششم - نتايج مترتب بر خاتمه وظايف مأموريت مخصوص:
1- هنگامي كه وظايف مأموريت مخصوص به پايان ميرسد دولت پذيرنده بايد اماكن مأموريت مخصوص را مادام كه اختصاص بآن دارد و همچنين اموال و اسناد و بايگاني مأموريت مخصوص را محترم شمرده و حمايت نمايد. دولت فرستنده بايد اموال و اسناد و بايگاني خود را در ظرف مهلت مناسبي خارج نمايد.
2 - در صورت وجود نداشتن يا قطع مناسبات ديپلماتيك يا كنسولي بين دولت فرستنده و دولت پذيرنده و در صورتيكه وظايف مأموريت مخصوص بپايان رسيده باشد - دولت فرستنده ميتواند حتي در صورت وجود منازعات مسلحانه نگهداري اموال و اسناد و بايگاني مأموريت مخصوص را بدولت ثالثي كه مورد قبول دولت پذيرنده باشد - بسپارد.
ماده چهل و هفتم - احترام بقوانين و مقررات دولت پذيرنده و استفاده از اماكن مأموريت مخصوص:
1 - كليه اشخاصي كه از مزايا و مصونيتهاي مقرر در كنوانسيون حاضر بهرهمند ميباشند - بدون آنكه بمزايا و مصونيتهاي آنان لطمهاي وارد آيد مكلفند قوانين و مقررات دولت پذيرنده را محترم شمرده و از مداخله در امور داخلي آن دولت خودداري نمايند.
2 - اماكن مأموريت مخصوص نبايد بنحوي مورد استفاده قرار گيرد كه با وظايف مأموريت مخصوص كه طبق كنوانسيون حاضر يا ساير قواعد حقوق بينالمللي كلي يا موافقتنامههاي خاص لازمالاجرا بين دولت فرستنده و دولت پذيرنده معين شده - مغايرت داشته باشد.
ماده چهل و هشتم - فعاليت حرفهاي يا تجارتي: نمايندگان دولت فرستنده در مأموريت مخصوص و كارمندان ديپلماتيك آن نبايد در قلمرو دولت پذيرنده مبادرت به فعاليت حرفهاي يا تجارتي بقصد انتفاع شخصي بنمايند.
ماده چهل و نهم - عدم تبعيض:
1 - در اجراي مقررات كنوانسيون حاضر تبعيضي بين دولتها اعمال نخواهد شد.
2 - معهذا موارد زير تبعيض تلقي نخواهد شد:
الف - اينكه دولت پذيرنده يكي از مقررات كنوانسيون حاضر را بعلت آنكه در خاك دولت فرستنده نسبت به مأموريتهاي مخصوص او در اين مورد محدوديت قائل شدهاند - بطور محدود اجرا كند.
ب - اينكه دولتها طبق عرف يا از طريق توافق - حدود تسهيلات و مزايا و مصونيتهاي مأموريتهاي مخصوص خود را تغيير دهند - ولو در مورد چنين تغييري با دولتهاي ديگر توافق بعمل نيامده باشد - مشروط بر اينكه با هدف و منظور كنوانسيون حاضر مغاير نباشد و مانع از استيفاي حقوق دولتهاي ثالث يا انجام تعهدات آنها نگردد.
ماده پنجاهم - امضاء: كنوانسيون حاضر براي امضاء كليه دول عضو سازمان ملل متحد يا يك سازمان تخصصي يا آژانس بينالمللي انرژي اتمي يا هر دولتي كه طرف اساسنامه ديوان بينالمللي دادگستري است و هر دولت ديگري كه از طرف مجمع عمومي سازمان ملل متحد براي الحاق به كنوانسيون حاضر دعوت شود تا تاريخ 31 دسامبر 1970 در مقر سازمان ملل متحد در نيويورك مفتوح خواهد بود.
ماده پنجاه و يكم - تصويب: اين كنوانسيون بتصويب خواهد رسيد و اسناد تصويب آن بدبير كل سازمان ملل متحد تسليم خواهد شد.
ماده پنجاه دوم - الحاق: كنوانسيون حاضر براي الحاق هر دولتي كه جزء يكي از طبقات مذكور در ماده 50 ميباشد مفتوح خواهد بود. اسناد الحاق بدبير كل سازمان ملل متحد تسليم خواهد شد.
ماده پنجاه و سوم - لازمالاجراء شدن:
1 - كنوانسيون حاضر سي روز پس از تاريخ تسليم و بيست و دومين سند تصويب يا الحاق بدبير كل سازمان ملل متحد لازمالاجرا خواهد شد.
2 - كنوانسيون حاضر در مورد هر يك از دولي كه پس از تسليم بيست و دومين سند تصويب يا الحاق آنرا تصويب مينمايند يا بدان ملحق ميشوند سي روز پس از تاريخ تسليم سند تصويب يا الحاق آندولت لازمالاجراء خواهد شد.
ماده پنجاه و چهارم - اعلاميههاي مقام نگهدارنده: دبير كل سازمان ملل متحد مراتب زير را بكليه دولي كه جزء يكي از طبقات مذكور در ماده 50 باشند اطلاع خواهد داد:
الف - امضاي كنوانسيون حاضر از طرف دولتها و تسليم اسناد تصويب يا الحاق طبق مواد 50 و 51 و 52
ب - تاريخي كه كنوانسيون حاضر طبق ماده 53 لازمالاجرا خواهد گرديد.
ماده پنجاه و پنجم - متون معتبر: نسخه اصلي كنوانسيون حاضر كه متون چيني - انگليسي - فرانسه - روسي و اسپانيائي آن متساوياً معتبر است بدبير كل سازمان ملل متحد تسليم خواهد شد. دبير كل رونوشتهاي گواهي شده و مطابق با اصل آنرا براي تمام دول مشمول يكي از طبقات مذكور در ماده 50 ارسال خواهد داشت.
بنا بمراتب امضاءكنندگان زير كه از طرف دول متبوع خود داراي اختيارات لازم ميباشند كنوانسيون حاضر را كه در تاريخ 16 دسامبر 1969 براي امضاء در نيويورك مفتوح گرديده امضاء نمودند.
كنوانسيون فوق مشتمل بر يك مقدمه و پنجاه و پنج ماده منضم بقانون الحاق دولت شاهنشاهي ايران بكنوانسيون مزايا و مصونيتهاي مأموريتهاي مخصوص ميباشد.
رئيس مجلس شورايملي - عبدالله رياضي
پروتكل اختياري مربوط به حل اجباري اختلافات
دول طرف اين پروتكل و كنوانسيون مربوط به مأموريتهاي مخصوص كه از اين پس «كنوانسيون» ناميده ميشود و در تاريخ 8 دسامبر 1969 بتصويب مجمع عمومي سازمان ملل متحد رسيده است. با اظهار تمايل به توسل به قضاوت اجباري ديوان بينالمللي دادگستري تا آنجا كه بآنها مربوط است براي حل كليه اختلافات ناشي از تفسير يا اجراي كنوانسيون مگر آنكه در مهلت معقول راه حل ديگري مورد توافق مشترك قرار گرفته باشد - نسبت به مقررات زير توافق نمودند:
ماده يكم - اختلافات ناشي از تفسير يا اجراي «كنوانسيون» در صلاحيت اجباري ديوان بينالمللي دادگستري ميباشد - هر دولت طرف اختلاف و امضاءكننده اين پروتكل ميتواند بوسيله دادخواست كتبي اختلافات را در ديوان طرح نمايد.
ماده دوم - طرفين ميتوانند ظرف مدت دوماه بعد از اعلام وجود اختلاف بيكديگر با توافق مشترك بجاي ديوان بينالمللي دادگستري موضوع را بيك محكمه داوري ارجاع نمايند. در خاتمه اين مهلت هر يك از طرفين ميتوانند اختلافات را ضمن يك دادخواست كتبي در ديوان طرح كنند.
ماده سوم -
1 - طرفين همچنين ميتوانند در عرض همان دو ماه مهلت مشتركاً توافق كنند كه قبل از رجوع به ديوان بينالمللي دادگستري متوسل بسازش گردند.
2 - كميسيون سازش تا پنج ماه پس از تاريخ تشكيل بايد توصيههاي خود را تسليم نمايد. اگر توصيههاي مزبور در عرض دو ماه از تاريخ اعلام مورد قبول طرفين اختلاف قرار نگيرند هر يك از طرفين ميتوانند موضوع اختلاف را ضمن تسليم دادخواست كتبي در ديوان طرح نمايند.
ماده چهارم - پروتكل حاضر براي امضاء كليه دولتهاي طرف «كنوانسيون» تا تاريخ 31 دسامبر 1970 در مقر سازمان ملل متحد در نيويورك مفتوح خواهد بود.
ماده پنجم - پروتكل حاضر بتصويب خواهد رسيد و اسناد تصويب به دبير كل سازمان ملل متحد تسليم خواهد شد.
ماده ششم - پروتكل حاضر براي الحاق كليه دولتهائي كه به «كنوانسيون» بپيوندند مفتوح خواهد بود. اسناد الحاق به دبير كل سازمان ملل متحد تسليم خواهد شد.
ماده هفتم -
1 - پروتكل حاضر از روزي كه كنوانسيون لازمالاجرا ميشود يا سي روز پس از تسليم دومين سند تصويب يا الحاق به پروتكل بدبير كل سازمان ملل متحد هر كدام مؤخر باشد لازمالاجرا خواهد بود.
2 - براي دولتي كه اين پروتكل را بعد از لازمالاجرا شدن طبق بند يك اين ماده تصويب نمايد يا بآن ملحق شود پروتكل سي روز پس از تاريخ تسليم سند تصويب يا الحاق لازمالاجراء ميشود.
ماده هشتم - دبير كل سازمان ملل متحد مراتب زير را باطلاع دولتهائي كه ممكن است به «كنوانسيون» بپيوندند - خواهد رسانيد:
الف - امضاء پروتكل حاضر از طرف دول و تسليم اسناد تصويب يا الحاق بر طبق مواد 4 و 5 و 6.
ب - تاريخي كه پروتكل حاضر طبق ماده 7 لازمالاجراء ميشود.
ماده نهم - نسخه اصلي پروتكل حاضر كه متون چيني - انگليسي - فرانسه - روسي و اسپانيائي آن متساوياً معتبر ميباشد بدبير كل سازمان ملل متحد سپرده خواهد شد و دبير كل رونوشتهاي مطابق با اصل و گواهي شدهاي براي كليه دولتهاي مذكور در ماده 4 خواهد فرستاد.
بنا بمراتب امضاءكنندگان زير كه از طرف دولتهاي متبوع خود داراي اختيارات لازم ميباشند، پروتكل حاضر را كه در تاريخ 16 دسامبر 1969 براي امضاء در نيويورك مفتوح گرديده است - امضا نمودند.
پروتكل فوق مشتمل بر يك مقدمه و نه ماده منضم به قانون الحاق دولت شاهنشاهي ايران بكنوانسيون مزايا و مصونيتهاي مأموريتهاي مخصوص ميباشد.
رئيس مجلس شورايملي - عبدالله رياضي
قانون الحاق دولت شاهنشاهی ایران به کنوانسیون مزایا و مصونیتهای ماموریتهای مخصوص
مصوب 1353/12/04 مجلس شورای ملی
ماده واحده - کنوانسیون راجع به ماموریتهای مخصوص مورخ 16 دسامبر 1969 مشتمل بر یک مقدمه و پنجاه و پنج ماده پروتکل اختیاری مربوط به حل اجباری اختلاف ناشی از تفسیر و اجرای مواد کنوانسیون مشتمل بر یک مقدمه و نه ماده تصویب و اجازه تسلیم اسناد الحاق بدان داده میشود.
قانون فوق مشتمل بر یک ماده و متن کنوانسیون و یک پروتکل ضمیمه پس از تصویب مجلس سنا در جلسه روز دوشنبه 16ر10ر1353، در جلسه روز یکشنبه چهارم اسفند ماه یکهزار و سیصد و پنجاه و سه شمسی به تصویب مجلس شورای ملی رسید.
کنوانسیون درباره ماموریتهای مخصوص
با تذکار این معنی که در مورد ماموریتهای مخصوص همواره رفتار ویژهای معمول گردیده است. با معرفت بمقاصد و اصول منشور ملل متحد درباره تساوی مطلق دولتها و حفظ صلح و امنیت بینالمللی و بسط مناسبات دوستانه و همکاری بین دولتها. با تذکار اینکه اهمیت موضوع ماموریتهای مخصوص طی کنفرانس ملل متحد درباره روابط و مصونیتهای دیپلماتیک و در قطعنامه شماره 1 کنفرانس مزبور مصوب دهم آوریل 1961 شناخته شده است. ب. ت. ب. اینکه کنوانسیون ملل متحد درباره روابط و مصونیتهای دیپلماتیک «کنوانسیون وین درباره روابط دیپلماتیک» را که از تاریخ هیجدهم آوریل1961 برای امضا مفتوح گردیده تصویب نموده است. ب. ت. ب. اینکه کنفرانس ملل متحد درباره روابط کنسولی «کنوانسیون وین درباره روابط کنسولی» را که از بیست و چهارم آوریل 1963 برای امضا مفتوح شده مورد تصویب قرار داده است. با اعتقاد به اینکه کنوانسیون بینالمللی درباره ماموریتهای مخصوص مکمل کنوانسیونهای دوگانه مذکور در فوق خواهد بود و به بهبود مناسبات دوستانه در میان ملل - بدون توجه به اساس و طرز حکومت و اصول اجتماعی آنها - کمک خواهد کرد. با تایید این مطلب که منظور از مزایا و مصونیتهای مربوط به ماموریتهای مخصوص منتفع ساختن افراد نیست - بلکه مراد تامین حسن اجرای وظایف ماموریتهای مخصوص به عنوان نمایندگان دولتها م. ب.. با تصدیق این نکته که در مورد مسائلی که ضمن مقررات این کنوانسیون صریحاً تعیین تکلیف نشده است قوائد عرف و عادت حقوق بینالملل همچنان حاکم خواهد بود.
نسبت به مواد زیر توافق نمودند:
الف- اصطلاح «ماموریت مخصوص» اطلاق میشود به یک ماموریت موقت که به نمایندگی از طرف یک دولت با کسب موافقت قبلی دولت دیگر به منظورحل و فصل مسائل معین یا انجام وظائف معین نزد دولت اخیرالذکر اعزام میگردد.
ب- اصطلاح «ماموریت دیپلماتیک دائمی» اطلاق میشود به ماموریت دیپلماتیک به مفهومی که در کنوانسیون وین درباره روابط دیپلماتیک تعریف شده است.
د- اصطلاح «رئیس ماموریت مخصوص» به شخصی اطلاق میشود که از طرف دولت فرستنده مامور انجام وظیفه در این سمت میشود.
ه- اصطلاح «نماینده دولت فرستنده در ماموریت مخصوص» به شخصی اطلاق میشود که دولت فرستنده این سمت را باو تفویض نموده باشد.
و- اصطلاح «اعضاء ماموریت مخصوص» اطلاق میشود به رئیس ماموریت مخصوص نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص - وکارکنان ماموریت.
ز - اصطلاح «کارمندان ماموریت مخصوص» اطلاق میشود به کارمندان دیپلماتیک - کارمندان اداری و فنی - و خدمه ماموریت مخصوص.
ح- اصطلاح «کارمندان دیپلماتیک» اطلاق میشود به کارمندان ماموریت مخصوص که از لحاظ ماموریت مخصوص دارای مقام دیپلماتیک میباشند.
ط - اصطلاح «کارمندان اداری و فنی» اطلاق میشود به کارمندان ماموریت مخصوص که به امور اداری و فنی ماموریت مخصوص اشتغال داشته باشند.
ی - اصطلاح «خدمه» اطلاق میشود به کارکنان ماموریت مخصوص که توسط ماموریت مخصوص به عنوان خدمه منازل یا برای انجام کارهای مشابه استخدام شده باشند.
ک - اصطلاح «خدمتکاران شخصی» اطلاق میشود به کسانی که منحصراً در خدمت شخصی اعضاء ماموریت مخصوص باشند.
ماده دوم - اعزام ماموریت مخصوص: هر دولتی میتواند ماموریت مخصوص نزد دولتی دیگر اعزام دارد مشروط بر آنکه قبلا رضایت دولت اخیرالذکر را از مجرای دیپلماتیک یا از طریق دیگر که مورد توافق و قبول طرفین است جلب کرده باشد.
ماده سوم - وظایف ماموریت مخصوص: وظایف ماموریت مخصوص با توافق متقابل دولت فرستنده و دولت پذیرنده تعیین خواهد شد.
ماده چهارم - اعزام یک ماموریت مخصوص واحد نزد دو یا چند دولت: هر دولتی که مایل باشد ماموریت مخصوص واحدی را نزد دو یا چند دولت اعزام دارد باید مراتب را به هنگام جلب رضایت هر یک از دول پذیرنده به آن دول اعلام دارد.
ماده پنجم - اعزام یک ماموریت مخصوص مشترک از طرف دو یا چند دولت. دو یا چند دولت که مایل باشند یک ماموریت مخصوص مشترک نزد دولت دیگری اعزام دارند باید مراتب را به هنگام جلب رضایت دولت پذیرنده بهآن دولت اعلام نمایند.
ماده ششم - اعزام ماموریتهای مخصوص از طرف دو یا چند دولت به منظور حل و فصل موضوع مورد علاقه مشترک: دو یا چند دولت میتوانند با جلب رضایت دولت دیگر طبق مفاد ماده 2 کنوانسیون حاضر هر کدام یک ماموریت مخصوص را در آن واحد نزد آن دولت اعزام دارند تا متفقاً و با موافقت کلیه دول مزبور موضوعی را که مورد علاقه مشترک کلیه آنها است حل و فصل نمایند.
ماده هفتم - عدم روابط دیپلماتیک یا کنسولی: اعزام یا پذیرش یک ماموریت مخصوص مستلزم وجود روابط دیپلماتیک یا کنسولی نیست.
ماده هشتم - انتصاب اعضای ماموریت مخصوص: دولت فرستنده میتواند ب. ر. م. مواد 10 و 11 و 12 و پس از آنکه کلیه اطلاعات لازم درباره عده اعضاء و ترکیب ماموریت مخصوص و بالاخص اسامی و سمت اشخاص مورد نظر خود را در اختیار دولت پذیرنده قرار داد- اعضای ماموریت مخصوص را راساً منصوب نماید. دولت پذیرنده میتواند از قبول ماموریت مخصوصی که عده اعضای آن را با توجه بامکانات و اوضاع و احوال خود و احتیاجات ماموریت مخصوص متناسب تشخیص نمیدهد امتناع ورزد و نیز میتواند بدون ذکر دلیل از قبول شخص معینی به عنوان عضو ماموریت مخصوص خودداری نماید.
ماده نهم - ترکیب ماموریت مخصوص:
1 - ماموریت مخصوص مرکب خواهد بود از یک یا چند نماینده دولت فرستنده که میان آنان دولت فرستنده میتواند یکی را بریاست ماموریت منصوب کند. ماموریت مخصوص میتواند همچنین شامل کارمندان دیپلماتیک و کارمندان اداری و فنی و خدمه نیز باشد.
2 - هرگاه اعضاء ماموریت دیپلماتیک دائمی یا اعضاء پست کنسولی در قلمرو دولت پذیرنده جزو اعضای ماموریت مخصوص باشند علاوه بر مزایا و مصونیتهائی که طبق کنوانسیون حاضر بآنها اعطاء میشود مزایا و مصونیتهای ناشی از عضویت خود را در ماموریت دیپلماتیک دائمی یا پست کنسولی حفظ خواهند کرد.
ماده دهم - تابعیت و اعضای ماموریت مخصوص:
1 - نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص و کارمندان دیپلماتیک آن علیالاصول تابعیت دولت فرستنده را خواهند داشت.
2 - اتباع دولت پذیرنده را نمیتوان جز با رضایت این دولت به عضویت ماموریت مخصوص تعیین کرد. دولت پذیرنده میتواند در هر موقع رضایت خود را پس بگیرد.
ماده یازدهم - اعلامیه:
1 - مراتب زیر به وزارت امور خارجه دولت پذیرنده - یا هر یک از سایر دستگاههای آن دولت که مقرر شده باشد اعلام خواهد گشت:
الف - ترکیب ماموریت مخصوص و هرگونه تغییراتی که بعداً در آن حاصل شود.
ب - ورود و عزیمت قطعی اعضای ماموریت و خاتمه وظایف آنها در ماموریت.
ج - ورود و عزیمت قطعی هر شخصی که در معیت عضو مامور باشد.
د - استخدام اشخاص مقیم قلمرو دولت پذیرنده به عنوان اعضای ماموریت یا خدمتکاران شخصی و بر کناری آنها.
ه - انتصاب رئیس ماموریت مخصوص یا - در صورتی که ماموریت مخصوص رئیس نداشته باشد انتصاب نماینده مذکور در بند 1 ماده 14 و انتصاب جانشین احتمالی آنان.
و - محل اماکن ماموریت مخصوص و اماکن سکونت شخصی که از مصونیت مقرره در مواد 30 و 36 و 39 برخوردار است و نیز هرگونه اطلاعات دیگری که برای تشخیص این اماکن ماموریت و اماکن سکونت شخصی مورد نیاز باشد.
1 - دولت پذیرنده میتواند هر آن و بیآنکه الزامی به توجیه تصمیم خود داشته باشد به دولت فرستنده اطلاع دهد که هر یک از نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص یا هر یک از کارمندان دیپلماتیک آن «شخص نامطلوب» است و یا آنکه هر کارمند دیگر ماموریت قابل قبول نیست. دراین صورت دولت فرستنده آن شخص را بر حسب مورد فرا خواهد خواند و یا بخدمت او در ماموریت مخصوص خاتمه خواهد داد. هر شخص رامیتوان پیش از ورود به سرزمین دولت پذیرنده نامطلوب یا غیرقابل قبول اعلام کرد.
2 - اگر دولت فرستنده از انجام تعهدات ناشی از بند اول این ماده امتناع ورزد و یا این تعهدات را در ظرف مهلتی معقول انجام ندهد دولت پذیرنده میتواند از شناختن شخص مورد بحث به سمت عضو ماموریت مخصوص خودداری کند.
ماده سیزدهم - آغاز وظایف ماموریت مخصوص:
1 - بمحض آنکه ماموریت مخصوص با وزارت امور خارجه یا هر یک از دستگاههای دیگر دولت پذیرنده که مورد توافق باشد رسماً ارتباط بر قرارنماید وظایف ماموریت آغاز خواهد شد.
2 - آغاز وظایف ماموریت مخصوص منوط به معرفی آن از طرف ماموریت دیپلماتیک دائمی دولت فرستنده یا تسلیم اعتبارنامه یا اختیارنامه نخواهد بود.
ماده چهاردهم - اجازه اقدام به نام ماموریت مخصوص:
1 - رئیس ماموریت مخصوص یا اگر دولت فرستنده برای ماموریت رئیس تعیین نکرده باشد - یکی از نمایندگان دولت فرستنده که از طرف آن دولت معین شده باشد مجاز است به نام ماموریت مخصوص عمل کند و با دولت پذیرنده مکاتبه نماید. دولت پذیرنده مکاتبات مربوط به ماموریت مخصوص را مستقیماً یا از طریق ماموریت دیپلماتیک دائمی برای رئیس ماموریت مخصوص یا اگر ماموریت رئیس نداشته باشد برای نماینده مذکور در فوق ارسال خواهد داشت.
2 - با این وصف یک عضو ماموریت مخصوص میتواند از طرف دولت فرستنده یا رئیس ماموریت مخصوص یا - در صورتی که ماموریت رئیس نداشته باشد از طرف نماینده مذکور در بند یک ماده حاضر مجاز گردد که در سمت قائم مقام رئیس ماموریت مخصوص ی. ق. م. نماینده مذکور درفوق عمل کند یا اعمال معینی را به نام ماموریت انجام دهد.
ماده پانزدهم - سازمان دولت پذیرنده طرف مراجعه ماموریت مخصوص در امور رسمی: کلیه امور رسمی با دولت پذیرنده که از طرف دولت فرستنده به ماموریت مخصوص محول میشود با وزارت امور خارجه دولت پذیرنده یا از طریق آن یا با هر سازمان دیگری از دولت پذیرنده که مورد توافق قرار گیرد انجام خواهد شد.
ماده شانزدهم - مقررات مربوط به حق تقدم:
1 - هرگاه دو یا چند ماموریت مخصوص در سرزمین دولت پذیرنده یا در سرزمین دولت ثالثی اجتماع کنند حق تقدم میان این ماموریتها هرگاه توافق خاصی در این زمینه وجود نداشته باشد بر حسب ترتیب حروف تهجی اسامی دولتها طبق پروتکل دولتی که ماموریتهای مزبور در سرزمین آن اجتماع میکنند تعیین خواهد شد.
2- حق تقدم میان دو یا چند ماموریت مخصوص که در مراسم رسمی یا تشریفاتی حضور یابند تابع پروتکل جاری دولت پذیرنده خواهد بود.
3 - ترتیب تقدم میان اعضای یک ماموریت مخصوص واحد به ترتیبی خواهد بود که به دولت پذیرنده یا به دولت ثالث که دو یا چند ماموریت مخصوص در سر زمین آن اجتماع میکنند اطلاع داده میشود.
ماده هفدهم - مقر ماموریت مخصوص:
1 - مقر ماموریت مخصوص در محلی خواهد بود که مورد توافق دول ذینفع واقع شود.
2 - هرگاه در این زمینه توافقی به عمل نیامده باشد مقر ماموریت مخصوص در محلی خواهد بود که وزارت امور خارجه دولت پذیرنده در آن قرار داد.
3 - در صورتی که ماموریت مخصوص وظایف خود را در محلهای مختلف انجام دهد دول ذینفع میتوانند توافق کنند که ماموریت مخصوص بیش از یک مقر داشته باشد و از میان این مقرها یکی را به عنوان مقر اصلی انتخاب نمایند.
ماده هیجدهم - اجتماع ماموریتهای مخصوص در سرزمین یک دولت ثالث:
1 - ماموریتهای مخصوص دو یا چند دولت میتوانند فقط پس از جلب رضایت صریح یک دولت ثالث در سرزمین آن دولت اجتماع کنند. دولت ثالث حق بازگرفتن این رضایت را برای خود محفوظ میدارد.
3 - دولت ثالث در حدودی که هنگام اعلام رضایت خود تعیین مینماید حقوق و تعهدات یک دولت پذیرنده را نسبت به دول فرستنده به عهده خواهد گرفت.
ماده نوزدهم - حق استفاده از پرچم و علامت دولت فرستنده توسط ماموریت مخصوص.
1- ماموریت مخصوص حق خواهد داشت پرچم و علامت دولت فرستنده را بر اماکنی که در آن استقرار یافته است و نیز بروی وسائط نقلیه خود - هنگامیکه برای امور رسمی مورد استفاده قرار میدهد نصب نماید.
2 - در استفاده از حقی که به موجب ماده حاضر اعطاء میگردد - قوانین و مقررات و عرف دولت پذیرنده رعایت میشود.
ماده بیستم - خاتمه وظایف ماموریت مخصوص:
1 - وظایف ماموریت مخصوص از جمله در موارد ذیل خاتمه میپذیرد:
ب - اتمام وظائف ماموریت مخصوص.
ج - انقضای مدتی که برای ماموریت مخصوص در نظر گرفته شده است مگر آنکه مدت مزبور صریحاً تمدید شده باشد.
د - اعلام دولت فرستنده دایر بر اینکه آن دولت قصد دارد به کار ماموریت مخصوص خاتمه دهد یا آن را فراخواند.
ه - اعلام دولت پذیرنده مشعر بر آنکه کار ماموریت مخصوص را خاتمه یافته تلقی میکند.
2 - قطع روابط دیپلماتیک یا کنسولی بین دولت فرستنده و دولت پذیرنده بخودی خود موجب خاتمه ماموریتهای مخصوص موجود به هنگام قطع روابط - نمیشود.
ماده بیست و یکم - وضع رئیس دولت و شخصیتهای عالیرتبه:
1 - رئیس دولت فرستنده در صورتی که ریاست ماموریت مخصوص را عهدهدار باشد در قلمرو دولت پذیرنده یا در قلمرو دولت ثالث از تسهیلات ومزایا و مصونیتهائی برخوردار خواهد بود که طبق حقوق بینالملل به روسای دول در دیدارهای رسمی اعطاء میگردد.
2 - رئیس حکومت و وزیر امور خارجه و سایر شخصیتهای عالیرتبه. اگر در ماموریت مخصوص دولت فرستنده عضویت داشته باشند. در قلمرو دولت پذیرنده یا ثالث علاوه بر آنچه که به موجب این کنوانسیون مقرر گردیده است - از تسهیلات و مزایا و مصونیتهائی که طبق حقوق بینالمللی اعطاء میگردد برخوردار خواهند شد.
ماده بیست و دوم - تسهیلات کلی: دولت پذیرنده - ب. ت. ب. ماهیت و وظائف ماموریت مخصوص. تسهیلات لازم را برای انجام این وظایف. در اختیار ماموریت مخصوص خواهد گذاشت.
ماده بیست و سوم - اماکن و محلهای سکونت: دولت پذیرنده در صورت تقاضای ماموریت مخصوص - آن را در تهیه اماکن مورد احتیاج و محل اقامت مناسب برای اعضای ماموریت یاری خواهد کرد.
ماده بیست و چهارم - معافیت مالیاتی اماکن ماموریت مخصوص:
1 - دولت فرستنده و اعضای ماموریت مخصوص که به نام ماموریت انجام وظیفه مینماید تا حدودی که با ماهیت و طول مدت وظایف ماموریت مخصوص وفق دهد از پرداخت هر نوع مالیات و عوارض مملکتی منطقهای یا شهری بابت اماکن مورد اشغال ماموریت مخصوص معاف خواهند بود مگر آنکه دریافت این مالیاتها یا عوارض در ازاء انجام خدمات خاص باشد.
2 - در صورتی که طبق قوانین دولت پذیرنده پرداخت این مالیاتها و عوارض به عهده شخصی باشد که با دولت فرستنده یا با هر یک از اعضای ماموریت مخصوص معامله میکند. معافیت مالیاتی موضوع این ماده منتفی خواهد بود.
1 - اماکنی که ماموریت مخصوص طبق مقررات این کنوانسیون در آن مستقر شده است مصونیت دارند. مامورین دولت پذیرنده جز با رضایت رئیس ماموریت مخصوص یا در صورت اقتضا جز با رضایت رئیس ماموریت دیپلماتیک دائمی دولت فرستنده نزد دولت پذیرنده حق ورود به این اماکن را نخواهد داشت. در صورت وقوع آتشسوزی یا حوادث ناگوار دیگر که ایمنیعمومی را شدیداً به مخاطره اندازد و فقط در صورتی که جلب رضایت صریح رئیس ماموریت مخصوص یا در صورت اقتضا رئیس ماموریت دیپلماتیک دائمی مقدور نباشد - میتوان این رضایت را کسب شده فرض نمود.
2 - دولت پذیرنده وظیفه خاص دارد کلیه تدابیر لازم را به منظور اینکه اماکن ماموریت مخصوص مورد تجاوز و خسارت قرار نگرفته و آرامش و شئون آن متزلزل نگردد - اتخاذ نماید.
2 - اماکن ماموریت مخصوص و اسباب و اثاثیه و سایر اموالی که در انجام کار ماموریت مخصوص مورد استفاده واقع میشود و وسایط نقلیه ماموریت از تفتیش و مصادره و توقیف و یا اقدامات اجرایی مصون خواهد بود.
ماده بیست و ششم - مصونیت بایگانی و اسناد: بایگانی و اسناد ماموریت مخصوص در هر زمان و در هر مکان از تعرض مصون خواهد بود و بایستی عنداللزوم دارای علائم مرئی خارجی مشخصکننده باشد.
ماده بیست و هفتم - آزادی رفت و آمد: دولت پذیرنده با رعایت قوانین و مقررات خود راجع به مناطقی که ورود به آنها از لحاظ امنیت ملی ممنوع یا تابع مقررات خاصی است - تا حدودی که برای انجام وظایف ماموریت مخصوص لازم باشد - آزادی رفت و آمد و مسافرت کلیه اعضای ماموریت را در سرزمین خود تامین خواهد کرد.
1 - دولت پذیرنده آزادی ارتباطات ماموریت مخصوص را برای مقاصد رسمی اجازه داده و حمایت خواهد نمود. ماموریت مخصوص میتواند به منظور برقراری ارتباط با حکومت دولت فرستنده یا ماموریتهای دیپلماتیک یا پستهای کنسولی یا سایر ماموریتهای مخصوص آن دولت یا با بخشهای خود ماموریت در هر جا که باشد - از کلیه وسائل ارتباطی لازم از جمله پیک و پیامهای رمز و کد استفاده نماید لیکن ماموریت مخصوص فقط با رضایت دولت پذیرنده میتواند اقدام به نصب و استفاده از یک دستگاه فرستنده رادیوئی بنماید.
2 - مکاتبات رسمی ماموریت مخصوص از تعرض مصون است. «مکاتبات رسمی» عبارتست از کلیه مکاتباتی که مربوط به ماموریت مخصوص و وظایف آن م. ب..
3 - ماموریت مخصوص در صورتی که عملا ممکن باشد - از وسایل ارتباط منجمله کیسه و پیک ماموریت دیپلماتیک دائمی دولت فرستنده استفاده خواهد کرد.
4 - کیسه ماموریت مخصوص نباید باز یا توقیف شود.
5 - بستههای جزء کیسه ماموریت مخصوص باید دارای علامات خارجی مشهود و مشخص کیفیت آنها بوده - فقط حاوی اسناد یا اشیاء مورد استفاده رسمی ماموریت مخصوص باشد.
6 - پیک ماموریت مخصوص که باید دارای مدارک رسمی حاکی از سمت وی و تعداد بستههای جزء کیسه باشد در انجام وظائف خود از حمایت دولت پذیرنده برخوردار خواهد بود. شخص پیک مصونیت داشته و بهیچ عنوان بازداشت یا زندانی نخواهد شد.
7 - دولت فرستنده یا ماموریت مخصوص میتواند پیکهای مخصوص برای ماموریت مخصوص منصوب نماید. در این صورت مقررات بند 6 این ماده و مصونیتهای مندرج در آن فقط تا زمانی که پیک مزبور کیسه ماموریت مخصوص را به مقصد برساند جاری خواهد بود.
8 - کیسه ماموریت مخصوص را میتوان به فرمانده کشتی یا هواپیمای بازرگانی که باید در یک محل ورودی مجاز توقف نماید - سپرد فرمانده مزبور باید دارای مدرک رسمی حاکی از تعداد بستههای جزء کیسه باشد. لکن وی به منزله پیک ماموریت مخصوص نخواهد بود. ماموریت مخصوص میتواند متعاقب ترتیباتی که با مقامات ذیصلاحیت میدهد یکی از اعضاء خود را برای دریافت مستقیم و آزادانه کیسه از فرمانده کشتی یا هواپیما اعزام دارد.
ماده بیست و نهم - مصونیت شخصی از تعرض: شخص نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص و شخص کارمند دیپلماتیک مصون خواهند بود و نمیتوان آنها را بهیچ عنوان مورد توقیف یا بازداشت قرار داد. دولت پذیرنده با ایشان رفتار محترمانهای که در شان آنهاست خواهد داشت و کلیه اقدامات لازم را برای ممانعت از وارد آمدن لطمه به شخص و آزادی و حیثیت آنها اتخاذ خواهد کرد.
1 - محل سکونت شخصی نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص و کارمندان دیپلماتیک آن مانند اماکن ماموریت مخصوص مصون و مورد حمایت خواهد بود.
1 - نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص و کارمندان دیپلماتیک آن از مصونیت تعقیب جزایی دولت پذیرنده برخوردار میباشند.
الف - دعوی راجع به مال غیرمنقول خصوصی واقع در سرزمین دولت پذیرنده مگر آنکه شخص ذینفع مال را به نمایندگی دولت فرستنده و برای مقاصد ماموریت مخصوص در تصرف داشته باشد.
ب - دعوی راجع به ماترکی که شخص ذینفع به طور خصوصی و نه به نام دولت فرستنده در مورد آن به عنوان وصی و امین ترکه و وراث یا موصی لهعمل میکند.
3 - نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص و کارمندان دیپلماتیک آن مجبور بادای شهادت نیستند.
4 - علیه هیچ یک از نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص با هیچ یک از کارمندان دیپلماتیک آن مبادرت بهیچگونه عملیات اجرایی نخواهد شد جز در موارد مذکور در بندهای فرعی الف - ب - ج - د - بند 2 این ماده و مشروط بر آنکه این عملیات اجرایی به مصونیت اشخاص مزبور یا محل سکونت آنان لطمه وارد نسازد.
5 - مصونیت قضایی نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص و کارمندان دیپلماتیک آن - ایشان را از تعقیب قضایی دولت فرستنده معاف نخواهد ساخت.
1 - نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص و کارمندان دیپلماتیک آن با رعایت مفاد بند 3 این ماده در مورد خدمات انجام شده برای دولت فرستنده از مقررات بیمههای اجتماعی که ممکن است در قلمرو دولت پذیرنده لازمالاجراء باشد معاف خواهند بود.
2 - معافیت مقرر در بند یک این ماده شامل اشخاصی که منحصراً در استخدام شخصی یکی از نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص یا یکی از کارمندان دیپلماتیک آن باشند نیز خواهد بود مشروط بر اینکه این اشخاص:
3 - نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص و کارمندان دیپلماتیک آن باید در مورد اشخاصی که در خدمت آنها هستند و مشمول معافیت مقرر در بند 2 این ماده نمیباشند - تکالیف ناشی از مقررات بیمههای اجتماعی دولت پذیرنده را که به کارفرما تحمیل میشود - رعایت نمایند.
ماده سی و سوم - معافیت از عوارض و مالیاتها: نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص و کارمندان دیپلماتیک آن از پرداخت کلیه عوارض و مالیاتهای شخصی یا مالی یا مملکتی یا منطقهای یا شهری جز در موارد زیر معاف خواهند بود:
ب - عوارض و مالیاتهای مربوط به اموال غیر منقول خصوصی واقع در سرزمین دولت پذیرنده مگر اینکه شخص مربوط آن اموال را بنمایندگی دولت فرستنده برای مقاصد ماموریت مخصوص در تصرف داشته باشد.
ج - مالیات بر ارث که از طرف دولت پذیرنده دریافت میگردد ب. ر. م. ماده 44.
د - عوارض و مالیات ماخوذ از درآمدهای شخصی حاصل در قلمرو دولت پذیرنده و مالیات بر سرمایههای به کار افتاده در موسسات تجارتی واقع درقلمرو دولت پذیرنده.
و - هزینههای ثبت و دادرسی و رهن و تمبر ب. ر. م. ماده 24
ماده سی و چهارم - معافیت از خدمات شخصی: دولت پذیرنده نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص کارمندان دیپلماتیک آن را از انجام کلیه خدمات شخصی و خدمات عمومی بهرصورت و شکل و الزامات نظامی از قبیل مصادره و بیگاری و اسکان افراد نظامی معاف خواهد داشت.
الف - اشیاء مورد استفاده رسمی ماموریت مخصوص.
ب - اشیاء مورد استفاده شخصی نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص و کارمندان دیپلماتیک آن.
2 - اثاثه شخصی نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص و کارمندان دیپلماتیک آن از بازرسی معاف خواهد بود مگر اینکه دلائل جدی دال بر وجود اشیائی در آن مشمول معافیتهای مذکور در بند یک این ماده نیست و در دست بوده و یا ورود و صدور آن اشیاء به موجب قوانین و مقررات قرنطینه دولت پذیرنده ممنوع باشد. در این قبیل موارد بازرسی جز در حضور شخص ذینفع یا نماینده مجاز او صورت نخواهد گرفت.
ماده سی و ششم - کارمندان اداری و فنی: کارمندان اداری و فنی ماموریت مخصوص از مزایا و مصونیتهای مندرج در موارد 29 تا 34 بهرهمند خواهند بود ولی مصونیت از صلاحیت قضایی دولت پذیرنده در امور مدنی و اداری موضوع بند 2 ماده 31 شامل اعمال خارج از وظایف آنها نخواهد شد. اشخاص مذکور همچنین از مزایای مندرج در بند 1 ماده 35 در مورد اشیائی که به هنگام ورود اولیه خود به سرزمین دولت پذیرنده وارد میکنند استفاده خواهند نمود.
ماده سی و هفتم - خدمه: خدمه ماموریت مخصوص نسبت باعمال ناشی از انجام وظایف خود از صلاحیت قضایی دولت پذیرنده مصون خواهند بود و از معافیت از پرداخت مالیات و عوارض بابت مزدی که در قبال خدمات خود دریافت میدارند و همچنین از معافیت از مقررات بیمههای اجتماعی مقرر در ماده 32 بهرهمند خواهند بود.
ماده سی و هشتم - خدمتکاران شخصی: خدمتکاران شخصی اعضای ماموریت مخصوص از پرداخت مالیات و عوارض بابت حقوقی که در قبال انجام وظیفه دریافت میدارند معاف خواهند بود. در کلیه موارد دیگر - استفاده آنان از مزایا و مصونیتها فقط در حدودی است که مورد قبول دولت پذیرنده باشد. معذلک[معذالک] دولت پذیرنده نباید حق حاکمیت خود را در مورد این اشخاص طوری اعمال نماید که به نحو بیتناسبی مانع انجام وظایف ماموریت مخصوص گردد.
1 - اعضای خانوادههای نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص و کارمندان دیپلماتیک آن در صورتی که همراه این اعضای ماموریت مخصوص باشند از مزایا و مصونیتهای مصرح در مواد 29 تا 35 بهرهمند خواهند بود مشروط بر اینکه از اتباع دولت پذیرنده نبوده و یا در قلمرو آن دولت اقامت دائم نداشته باشند.
2 - اعضای خانوادههای کارمندان اداری و فنی ماموریت مخصوص در صورتی که همراه این اعضای ماموریت مخصوص باشند از مزایا و مصونیتهای مصرح در ماده 36 برخوردار خواهند بود مشروط بر اینکه تبعه دولت پذیرنده یا مقیم دائم در قلمرو آن دولت نباشند.
1 - نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص و کارمندان دیپلماتیک آن که تبعه دولت پذیرنده یا مقیم دائم در قلمرو آن دولت باشند. فقط نسبت باعمال رسمی که در اجرای وظایف خود انجام میدهند از مصونیت قضایی و مصونیت از تعرض بهرهمند خواهند گردید مگر آنکه دولت پذیرنده مزایا و مصونیتهای بیشتری بآنها اعطاء نماید.
2 - سایر اعضای ماموریت مخصوص و خدمتکاران شخصی که تبعه دولت پذیرنده یا مقیم دائم در قلمرو آن دولت باشند - از مزایا و مصونیتها فقط تا حدودی که دولت پذیرنده بآنها اعطاء مینماید - برخوردار خواهند شد. معذلک[معذالک] دولت پذیرنده باید صلاحیت قضایی خود را در مورد این اشخاص به نحوی اعمال نماید که زیاده از حد مانع انجام وظایف ماموریت مخصوص نگردد.
1 - دولت فرستنده میتواند مصونیت قضایی نمایندگان خود در ماموریت مخصوص و کارمندان دیپلماتیک آن و سایر اشخاصی را که به موجب مواد36 تا 40 از مصونیت برخوردار میگردند - سلب نماید.
3 - هرگاه یکی از اشخاص مذکور در بند 1 این ماده اقامه دعوی نماید نمیتواند در مورد هرگونه دعوی متقابل که مستقیماً به دعوی اصلی مربوط است به مصونیت قضایی استناد نماید.
4 - سلب مصونیت قضایی به منظور دادرسی حقوقی با اداره در حکم سلب مصونیت از اقدامات اجرایی ناشی از حکم دادگاه نخواهد بود. در مورد اینگونه اقدامات اجرایی سلب مصونیت باید جداگانه صورت گیرد.
1 - اگر یکی از نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص یا یکی از کارمندان دیپلماتیک آن برای عزیمت جهت تصدی پست خود یا در راه مراجعت به قلمرو دولت فرستنده از سرزمین دولت ثالثی عبور نماید یا در آن سرزمین باشد. دولت ثالث مصونیت از تعرض و هرگونه مصونیت دیگری را که برای تامین عبور مراجعت او ضروری است - باو اعطاء خواهد نمود. همچنین مقررات از طرف دولت ثالث در مورد اعضای خانواده او که از مزایا و مصونیتها بهرهمند و به عنوان همراه شخص مذکور در بند حاضر چه در معیت او و چه جداگانه برای پیوستن باو یا مراجعت بوطن مسافرت مینمایند - اعمال خواهد شد.
2 - دول ثالث نباید در شرایط مشابه آنچه در بند اول این ماده مقرر است عبور کارمندان اداری و فنی یا خدمه ماموریت مخصوص یا اعضاء خانواده آنها را سرزمین خود دچار اشکال سازند.
3 - دولتهای ثالث نسبت به مکاتبات و سایر ارتباطات رسمی منجمله پیامهای «کد» یا رمز که از خاک آنها میگذرد همان آزادی و حمایتی را اعطاء خواهند کرد که دولت پذیرنده به موجب کنوانسیون حاضر ملزم برعایت آن م. ب.. دولتهای ثالث با رعایت مفاد بند 4 این ماده نسبت به پیکها و کیسههای عبوری ماموریت مخصوص همان مصونیت از تعرض و حمایتی را که دولتپذیرنده به موجب کنوانسیون حاضر ملزم برعایت آن است - اعطاء خواهند کرد.
4 - دولت ثالث موقعی ملزم برعایت تعهدات خود در مورد اشخاص مذکور در بندهای 1 و 2 و 3 این ماده م. ب. که قبلا از طریق درخواست روادید یا اطلاعیه از عبور این اشخاص به عنوان اعضای ماموریت مخصوص یا اعضاء خانواده آنها یا پیکها مطلع گردیده و نسبت به آن اعتراضی ننموده باشد.
5 - تکالیف دولتهای ثالث ناشی از بندهای 1 و 2 و 3 این ماده همچنین نسبت باشخاص مذکور در این بندها و وسایل ارتباطی رسمی و کیسههای ماموریت مخصوص - هنگامی که استفاده از سرزمین دولت ثالث به علت «فورسماژور» باشد مجری خواهد بود.
1 - هر عضو ماموریت مخصوص به مجرد ورود به سرزمین دولت پذیرنده جهت تصدی وظائف خود در ماموریت مخصوص یا اگر قبلا در سرزمین آن دولت باشد از لحظهای که انتصاب او به وزارت امور خارجه دولت پذیرنده یا به سازمان دیگری که مورد توافق قرار گرفته باشد اعلام میشود از مزایا ومصونیتهائی که ذیحق است برخوردار خواهد شد.
2 - وقتیکه وظائف عضو ماموریت مخصوص پایان مییابد مزایا و مصونیتهای او معمولا از لحظهای که سرزمین دولت پذیرنده را ترک مینماید - یا پس انقضای مهلت مناسبی که بدین منظور باو داده شده است قطع میشود ولی این مزایا و مصونیتها حتی در صورت وجود منازعات مسلحانه تا این مواعد ادامه خواهد یافت. معهذا در مورد اعمالی که عضو مزبور در اجرای وظائف خود انجام میدهد مصونیت کماکان ادامه مییابد.
3 - در صورت فوت یکی از اعضای ماموریت مخصوص - اعضای خانواده او از مزایا و مصونیتهائی که بآنها اعطاء شده است - تا انقضای مهلت مناسب برای ترک سرزمین دولت پذیرنده - استفاده خواهند کرد.
ماده چهل و چهارم - ما ترک عضو ماموریت مخصوص یا عضو خانواده او:
1 - در صورت فوت یک عضو ماموریت مخصوص یا عضوی از خانواده او که در معیت او است هرگاه متوفی تبعه دولت پذیرنده یا مقیم دائم در قلمروآن دولت نباشد - دولت پذیرنده خروج اموال منقول متوفی را اجازه میدهد به استثنای اموالی که در آن کشور تحصیل شده و در موقع فوت ممنوعالصدور باشد.
2 - از اموال منقولی که وجود آن در قلمرو دولت پذیرنده صرفاً به علت حضور شخص متوفی در آنجا به عنوان عضو ماموریت مخصوص یا فردی از خانواده عضو ماموریت بوده - مالیات بر ارث اخذ نخواهد شد.
ماده چهل و پنجم - تسهیلات برای ترک سرزمین دولت و خارج کردن اسناد و بایگانی ماموریت مخصوص از سرزمین آن دولت:
1 - دولت پذیرنده وظیفه دارد حتی در صورت وجود منازعات مسلحانه تسهیلات لازم را فراهم آورد تا اشخاص بهرهمند از مزایا و مصونیتها به جزاتباع خود و نیز افراد خانوادههای آنها بدون توجه به تابعیت آنان بتوانند در اولین فرصت سرزمین آن دولت را ترک نمایند. دولت مزبور بخصوص باید در صورت احتیاج وسائل نقلیه لازم را برای خود و اموالشان در اختیار آنها بگذارد.
2 - دولت پذیرنده باید تسهیلاتی به منظور خارج نمودن اسناد و بایگانی ماموریت مخصوص از سرزمین خود - برای دولت فرستنده قائل شود.
ماده چهل و ششم - نتایج مترتب بر خاتمه وظایف ماموریت مخصوص:
1- هنگامی که وظایف ماموریت مخصوص به پایان میرسد دولت پذیرنده باید اماکن ماموریت مخصوص را مادام که اختصاص بآن دارد و همچنین اموال و اسناد و بایگانی ماموریت مخصوص را محترم شمرده و حمایت نماید. دولت فرستنده باید اموال و اسناد و بایگانی خود را در ظرف مهلت مناسبی خارج نماید.
2 - در صورت وجود نداشتن یا قطع مناسبات دیپلماتیک یا کنسولی بین دولت فرستنده و دولت پذیرنده و در صورتی که وظایف ماموریت مخصوص بپایان رسیده باشد - دولت فرستنده میتواند حتی در صورت وجود منازعات مسلحانه نگهداری اموال و اسناد و بایگانی ماموریت مخصوص را به دولت ثالثی که مورد قبول دولت پذیرنده باشد - بسپارد.
ماده چهل و هفتم - احترام بقوانین و مقررات دولت پذیرنده و استفاده از اماکن ماموریت مخصوص:
2 - اماکن ماموریت مخصوص نباید به نحوی مورد استفاده قرار گیرد که با وظایف ماموریت مخصوص که طبق کنوانسیون حاضر یا سایر قواعد حقوق بینالمللی کلی یا موافقتنامههای خاص لازمالاجرا بین دولت فرستنده و دولت پذیرنده معین شده - مغایرت داشته باشد.
ماده چهل و هشتم - فعالیت حرفهای یا تجارتی: نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص و کارمندان دیپلماتیک آن نباید در قلمرو دولت پذیرنده مبادرت به فعالیت حرفهای یا تجارتی به قصد انتفاع شخصی بنمایند.
الف - اینکه دولت پذیرنده یکی از مقررات کنوانسیون حاضر را به علت آنکه در خاک دولت فرستنده نسبت به ماموریتهای مخصوص او در این مورد محدودیت قائل شدهاند - به طور محدود اجرا کند.
ب - اینکه دولتها طبق عرف یا از طریق توافق - حدود تسهیلات و مزایا و مصونیتهای ماموریتهای مخصوص خود را تغییر دهند - ولو در مورد چنین تغییری با دولتهای دیگر توافق به عمل نیامده باشد - مشروط بر اینکه با هدف و منظور کنوانسیون حاضر مغایر نباشد و مانع از استیفای حقوق دولتهای ثالث یا انجام تعهدات آنها نگردد.
ماده پنجاهم - امضاء: کنوانسیون حاضر برای امضا کلیه دول عضو سازمان ملل متحد یا یک سازمان تخصصی یا آژانس بینالمللی انرژی اتمی یا هر دولتی که طرف اساسنامه دیوان بینالمللی دادگستری است و هر دولت دیگری که از طرف مجمع عمومی سازمان ملل متحد برای الحاق به کنوانسیون حاضر دعوت شود تا تاریخ 31 دسامبر 1970 در مقر سازمان ملل متحد در نیویورک مفتوح خواهد بود.
ماده پنجاه و یکم - تصویب: این کنوانسیون به تصویب خواهد رسید و اسناد تصویب آن بدبیر کل سازمان ملل متحد تسلیم خواهد شد.
ماده پنجاه دوم - الحاق: کنوانسیون حاضر برای الحاق هر دولتی که جزء یکی از طبقات مذکور در ماده 50 م. ب. مفتوح خواهد بود. اسناد الحاق بدبیر کل سازمان ملل متحد تسلیم خواهد شد.
بنا بمراتب امضاءکنندگان زیر که از طرف دول متبوع خود دارای اختیارات لازم میباشند کنوانسیون حاضر را که در تاریخ 16 دسامبر 1969 برای امضا در نیویورک مفتوح گردیده امضا نمودند.
کنوانسیون فوق مشتمل بر یک مقدمه و پنجاه و پنج ماده منضم بقانون الحاق دولت شاهنشاهی ایران بکنوانسیون مزایا و مصونیتهای ماموریتهای مخصوص م. ب..
دول طرف این پروتکل و کنوانسیون مربوط به ماموریتهای مخصوص که از این پس «کنوانسیون» نامیده میشود و در تاریخ 8 دسامبر 1969 به تصویب مجمع عمومی سازمان ملل متحد رسیده است. با اظهار تمایل به توسل به قضاوت اجباری دیوان بینالمللی دادگستری تا آنجا که بآنها مربوط است برای حل کلیه اختلافات ناشی از تفسیر یا اجرای کنوانسیون مگر آنکه در مهلت معقول راه حل دیگری مورد توافق مشترک قرار گرفته باشد - نسبت به مقررات زیر توافق نمودند:
ماده یکم - اختلافات ناشی از تفسیر یا اجرای «کنوانسیون» در صلاحیت اجباری دیوان بینالمللی دادگستری م. ب. - هر دولت طرف اختلاف و امضاءکننده این پروتکل میتواند به وسیله دادخواست کتبی اختلافات را در دیوان طرح نماید.
ماده دوم - طرفین میتوانند ظرف مدت دوماه بعد از اعلام وجود اختلاف بیکدیگر با توافق مشترک به جای دیوان بینالمللی دادگستری موضوع را بیک محکمه داوری ارجاع نمایند. در خاتمه این مهلت هر یک از طرفین میتوانند اختلافات را ضمن یک دادخواست کتبی در دیوان طرح کنند.
ماده چهارم - پروتکل حاضر برای امضا کلیه دولتهای طرف «کنوانسیون» تا تاریخ 31 دسامبر 1970 در مقر سازمان ملل متحد در نیویورک مفتوح خواهد بود.
ماده پنجم - پروتکل حاضر به تصویب خواهد رسید و اسناد تصویب به دبیر کل سازمان ملل متحد تسلیم خواهد شد.
1 - پروتکل حاضر از روزی که کنوانسیون لازمالاجرا میشود یا سی روز پس از تسلیم دومین سند تصویب یا الحاق به پروتکل بدبیر کل سازمان ملل متحد هر کدام موخر باشد لازمالاجرا خواهد بود.
ماده هشتم - دبیر کل سازمان ملل متحد مراتب زیر را به اطلاع دولتهائی که ممکن است به «کنوانسیون» بپیوندند - خواهد رسانید:
الف - امضا پروتکل حاضر از طرف دول و تسلیم اسناد تصویب یا الحاق بر طبق مواد 4 و 5 و 6.
ماده نهم - نسخه اصلی پروتکل حاضر که متون چینی - انگلیسی - فرانسه - روسی و اسپانیائی آن متساویاً معتبر م. ب. بدبیر کل سازمان ملل متحد سپرده خواهد شد و دبیر کل رونوشتهای مطابق با اصل و گواهی شدهای برای کلیه دولتهای مذکور در ماده 4 خواهد فرستاد.
بنا بمراتب امضاءکنندگان زیر که از طرف دولتهای متبوع خود دارای اختیارات لازم میباشند، پروتکل حاضر را که در تاریخ 16 دسامبر 1969 برای امضا در نیویورک مفتوح گردیده است - امضا نمودند.
پروتکل فوق مشتمل بر یک مقدمه و نه ماده منضم به قانون الحاق دولت شاهنشاهی ایران بکنوانسیون مزایا و مصونیتهای ماموریتهای مخصوص م. ب..
دریافت فایل پیدیاف
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
