🔒آییننامه بیمه های زندگی (آییننامه شماره 13 شورای عالی بیمه)
این قانون دربارهٔ چیست؟ این آییننامه قواعد صدور بیمهنامههای زندگی و تعیین نرخ حقبیمه را مشخص میکند. برای عرضهٔ انواع دیگری از بیمهٔ زندگی، موافقت بیمه مرکزی و تأیید نرخها لازم است.
مخاطب: مؤسسات بیمه و بیمه مرکزی ایران مشمول این آییننامهاند.
- نرخ حقبیمهٔ انواع اصلی بیمهٔ زندگی بر اساس جداول پیوست تعیین میشود.
- عرضهٔ نوع دیگری از بیمهٔ زندگی نیازمند موافقت بیمه مرکزی و تأیید نرخ آن است.
متنِ زیر هنوز بهوسیلهٔ کارشناس مرور و تأیید نشده است.
★
فصل اول - انواع بیمه های زندگی و نرخ حق بیمه آن 8 ماده
موسسات بیمه مکلفند کلیه بیمه نامه های زندگی خود را براساس مقررات این آییننامه صادر نمایند.
نرخ حق بیمه انواع اصلی بیمه های زندگی ذیل به شرح مندرج در جداول پیوست این آییننامه تعیین میگردد:
الف- بیمه های خطر فوت ساده زمانی.
ب- بیمه های تمام عمر.
ج- بیمه های مختلط خطر فوت و به شرط حیات.
در صورتی که موسسه بیمه بخواهد در انواع دیگری از بیمه های زندگی نیز فعالیت کند مکلف است موافقت بیمه مرکزی ایران را در مورد نوع بیمه مورد نظر و همچنین تایید بیمه مرکزی ایران را نسبت به مطابقت نرخهای آن با مبانی محاسبه نرخهای تعیین شده تحصیل نماید. بیمه مرکزی ایران میتواند نرخهایی را تایید نماید که با نرخهای حساب شده براساس مبانی محاسبه موضوع ماده (4) در بیمه های خطر فوت ساده زمانی بیش از 10% و در سایر انواع بیمه های زندگی بیش از 5% اختلاف نداشته باشد.
مبانی محاسبه نرخهای حق بیمه موضوع ماده (2) این آیین نامه عبارت است از:
موسسات بیمه میتوانند در صورت تمایل بیمه گذار حق بیمه سالانه را به اقساط شش ماهه، سه ماهه و یا ماهانه تبدیل نمایند. در این صورت میتوانند حداکثر 5% حق بیمه برای اقساط ماهانه و 3% حق بیمه برای اقساط سه ماهه و 2% حق بیمه برای اقساط شش ماهه به عنوان بهره و تقسیط دریافت دارند.
موسسات بیمه باید قبل از صدور بیمه نامه از بیمه شده معاینه پزشکی به ترتیبی که توسط بیمه مرکزی ایران اعلام خواهد شد به عمل آورند. ترتیب معاینه پزشکی و حد سن و حد مبلغ بیمه برای معافیت از معاینه پزشکی و حداقل تعداد بیمه شده برای اینکه قرارداد جمعی تلقی شود توسط بیمه مرکزی ایران تعیین و اعلام خواهد گردید.
هرگاه مبلغ بیمه در یک یا چند بیمه نامه صادره توسط یک یا چند شرکت بیمه برای یک بیمه شده از ده میلیون ریال متجاوز باشد، موسسات بیمه باید پس از جلب نظر بیمه مرکزی ایران به صدور بیمه نامه مبادرت نمایند.
هرگاه در بیمه نامه بیمه های زندگی تعهد پرداخت سرمایه اضافی در صورت فوت ناشی از حادثه پیش بینی شده باشد حق بیمه اضافی برای تعهد مذکور باید براساس حداقل 2/ 1 در هزار سرمایه اضافی در سال محاسبه و در بیمه نامه منعکس شود.
فصل دوم – کارمزد بیمه های زندگی 7 ماده
کارمزد قابل پرداخت برای تحصیل انواع مختلف بیمه های زندگی به شرح زیر تعیین می شود:
حداکثر کارمزد قابل پرداخت به نمایندگان بیمه معادل 100% کارمزدهای معین شده در ماده (9) و حداکثر کارمزد قابل پرداخت به دلالان رسمی بیمه معادل 80% آن است.
در صورتی که کارمزد پرداختی به نمایندگان یا دلالان رسمی بیمه در مورد یک یا چند بیمه نامه کمتر از میزان کارمزد پیش بینی شده در ماده (9) باشد موسسه بیمه میتواند از محل مابه التفاوت آن کارمزد تشویقی به نمایندگان خود یا دلالان رسمی بیمه به تناسب اهمیت بیمه هایی که تحصیل کرده اند پرداخت نماید.
موسسات بیمه میتوانند جز در مورد بیمه های با حق بیمه یکجا حداکثر 3% حق بیمه را بابت هزینه وصول حق بیمه به نمایندگان بیمه و یا دلالان رسمی بیمه و یا مامورین وصول پرداخت نمایند.
هرگاه قرارداد بیمه زندگی جمعی از هر نوع توسط موسسه ای برای کارکنان و یا توسط شرکتهای تعاونی و یا سندیکاها برای اعضا و یا توسط بانکها و موسسات اعتباری برای مشتریان خود امضا و پرداخت حق بیمه آن (اعم از اینکه به حساب امضاکننده و یا به حساب بیمه شدگان باشد) تقبل شده باشد، موسسات بیمه می توانند کارمزد موضوع ماده (9) را به طرف قرارداد پرداخت نمایند و یا در صورت موافقت طرف قرارداد تا 5% تخفیف د. ح. بیمه هر یک از بیمه شدگان منظور نمایند.
هرگاه قرارداد جمعی موضوع ماده (13) شامل بیمه های خطر فوت ساده یک ساله باشد بیمه گر میتواند به ترتیبی که در قرارداد معین میشود قسمتی از سود حاصل از قرارداد را به طرف قرارداد پرداخت نماید. سود قابل پرداخت از این بابت نباید از 15% جمع حق بیمه های دریافتی ضمن سال تجاوز کند.
کارمزد و هزینه وصول حق بیمه اضافی برای پرداخت سرمایه اضافی موضوع ماده (8) مشمول مفاد مواد (9 تا 14) خواهد بود.
فصل سوم – مشارکت بیمه گذاران در منافع بیمه های زندگی 8 ماده
موسسات بیمه مکلفند در کلیه انواع بیمه های زندگی جز در بیمه های خطر فوت ساده زمانی و بیمه های با حق بیمه یکجا که براساس نرخ بهره بیش از 6% در سال محاسبه و صادر شده باشد بیمه گذاران بیمه های زندگی خود را در منافع حاصل از مجموع معاملات بیمه های مذکور سهیم نمایند.
منافع قابل تقسیم بین بیمه گذاران مشمول، حداقل 75% منافع حاصل از مجموع معاملات بیمه های زندگی هر سال می باشد و منافع حاصل ...... معاملات مذکور عبارت است از جمع اقلام بند «الف» ...... از کسر جمع اقلام بند ......
خالص درآمد حاصل از سایر سرمایه گذاریهای از محل ذخیره فنی عبارت خواهد بود از:
هرگاه نرخ خالص درآمد حاصل از سرمایه گذاریهای از محل ذخایر فنی از 12% ذخایر مذکور، در سال تجاوز نماید مازاد 12% درآمد و همچنین درآمدهای ناشی از سرمایه گذاری مجدد آن در حساب ذخیره مشارکت در منافع باقی خواهد ماند تا در دوره های بعدی طبق دستور بیمه مرکزی ایران تقسیم شود.
سهم هر یک از بیمه گذاران از منافع به نسبت ذخیره ریاضی بیمه نامه آنها یا براساس دیگری که بیمه مرکزی ایران تایید کند معین میشود.
هرگاه نرخ بهره منظور در محاسبه حق بیمه انواع مختلف بیمه های مشمول تقسیم منافع متفاوت باشد باید تفاوت نرخ بهره با کسب نظر بیمه مرکزی ایران در سهم منافع هر یک از بیمه گذاران منظور شود.
موسسات بیمه باید پس از تعیین منافع قابل تقسیم در آخر هر سال منافع مزبور را به حساب ذخیره مشارکت در منافع منظور نمایند تا با منافع سالهای بعد یکجا تقسیم شود. فاصله بین دوبار تقسیم منافع حداکثر سه سال خواهد بود.
سهم هر یک از بیمه گذاران از منافع، بابت حق بیمه یکجا، بر مبنای نرخهای مقرر در این آیین نامه و بدون احتساب کارمزد محاسبه و برای افزایش سرمایه بیمه نامه آنان منظور خواهد شد.
فصل چهارم – حقوق بیمه گذاران نسبت به ذخیره ریاضی 5 ماده
در بیمه های مختلط خطر فوت و به شرط حیات و در بیمه های تمام عمر بیمه گذار میتواند پس از پرداخت لااقل حق بیمه دو سال تمام درخواست بازخرید بیمه نامه خود را بنماید و بیمه گر مکلف است ارزش بازخرید بیمه نامه را که معادل 90% ذخیره ریاضی بیمه نامه پس از کسر هزینه های انجام شده است با رعایت شرایط بیمه نامه صادره پرداخت نماید.
در صورتی که ذی نفع در بیمه نامه های زندگی بستانکار بیمه گذار باشد و این مطلب در بیمه نامه و یا ظهر آن تصریح شده باشد حق بازخرید بیمه نامه و همچنین دریافت وام از محل ذخیره ریاضی موکول به موافقت کتبی بستانکار است.
بیمه گذار میتواند پس از پرداخت لااقل حق بیمه دو سال تمام تا 90% ارزش بازخرید بیمه نامه درخواست وام نماید و بیمه گر متعهد به پرداخت آن است ترتیب استرداد وام با توافق بین بیمه گر و بیمه گذار تعیین میشود.
نرخ بهره وام حداکثر 10% در سال است.
در انواع بیمه های زندگی که بیمه نامه قابل بازخرید باشد هرگاه بیمه گذار پس از پرداخت لااقل حق بیمه دو سال تمام از پرداخت اقساط بعدی خودداری نماید، بیمه نامه با رعایت نرخهای مقرر و بدون احتساب کارمزد، تبدیل به بیمه نامه با سرمایه مخفف خواهد شد.
فصل پنجم – تنظیم حسابهای بیمه های زندگی 3 ماده
موسسات بیمه موظفند حسابهای معاملات بیمه های زندگی را از سایر حسابهای خود تفکیک نموده و دفاتر خود را به ترتیبی تنظیم نمایند که کلیه اقلام مربوط به معاملات هر یک از انواع بیمه های زندگی به تفکیک مشخص شده باشد.
سرمایه گذاری از محل ذخایر فنی بیمه های زندگی بایستی در حسابها و ترازنامه شرکت مشخص و از سایر سرمایه گذاریها تفکیک شود.
ذخیره ریاضی بیمه های زندگی براساس مبانی محاسبه نرخهای حق بیمه تعیین خواهد شد. در مواردی که ذخیره ریاضی مذکور برای انجام تعهدات یک یا چند موسسه بیمه کافی نباشد بیمه مرکزی ایران می تواند نرخ بهره منظور در محاسبه ذخیره ریاضی این موسسه یا موسسات را تقلیل دهد و مراتب را به شورای عالی بیمه گزارش نماید. موسسه بیمه مکلف است نرخ تعیین شده توسط بیمه مرکزی ایران را ملاک محاسبه قرار دهد.
فصل ششم – بیمه اتکایی اجباری 9 ماده
موسسات بیمه موظفند برای هر یک از انواع بیمه های زندگی صورتهای زیر را در اختیار بیمه مرکزی ایران بگذارند:
بیمه مرکزی ایران میتواند رونوشت کلیه بیمه نامه های صادره بیمه های زندگی را از موسسات بیمه بخواهد.
حق بیمه اتکایی اجباری معادل 50% حق بیمه سالانه بیمه های زندگی است و هرگاه موسسه بیمه ای، بیمه نامه زندگی با نرخی کمتر از نرخهای مقرر در این آییننامه صادر نماید حق بیمه اتکایی براساس نرخ تعیین شده در این ماده، در صورتحساب بیمه اتکایی اجباری منظور خواهد شد.
کارمزد بیمه اتکایی اجباری برای انواع مختلف بیمه های زندگی و برای بیمه نامه های صادره از اول مهرماه 1350 به شرح زیر تعیین می گردد:
صورتحساب بیمه اتکایی اجباری هر سه ماه یکبار توسط بیمه مرکزی ایران تنظیم میشود. در این صورت حسابها سهم بیمه مرکزی ایران بابت بازخرید، فوت، انقضای مدت بیمه نامه و حق بیمه و کارمزد اتکایی بیمه های صادره ظرف آن سه ماه و همچنین حق بیمه سالانه و کارمزد اتکایی اجباری بیمه نامه های موعد رسیده صادره سالهای قبل و حق بیمه های مربوط به الحاقیهای صادره و کارمزد اتکایی اجباری آن منظور خواهد شد. ممکن است در صورت موافقت بیمه مرکزی ایران صورتحساب اتکایی اجباری توسط موسسه بیمه واگذارنده تنظیم شود.
موسسات بیمه واگذارنده و همچنین بیمه مرکزی ایران موظفند ظرف یک ماه از تاریخ ارسال صورتحساب به پرداخت بدهی خود اقدام کنند. تاخیر بیش از یک ماه در پرداخت بدهی موجب تعلق بهره با نرخ 8% در سال خواهد شد.
بیمه مرکزی ایران در صورت درخواست موسسه بیمه واگذارنده هر سال تا 55% جمع مانده بدهی بیمه گذاران در آخر سال قبل را بابت وامهایی که با رعایت شرایط بیمه نامه ای صادره از اول مهر ماه 1350 دریافت داشته اند از محل ذخیره ریاضی این بیمه نامه ها به عنوان وام 8% در سال در اختیار موسسه بیمه، مزبور خواهد گذاشت. بهره مزبور برای هر سه ماه، در صورتحساب مربوط به همان سه ماه منظور خواهد شد.
بیمه مرکزی ایران بعد از پایان هر سال 75% منافعی را که از معاملات اتکایی اجباری بیمه های زندگی هر یک از موسسات بیمه تحصیل می کند به این موسسات پرداخت خواهد کرد.
ترتیب محاسبه منافع موضوع ماده (39) عبارت است از جمع اقلام بند «الف» پس از کسر جمع اقلام بند «ب» به شرح زیر:
فصل هفتم – بیمه اتکایی اختیاری 5 ماده
موسسات بیمه در صورتی میتوانند در مورد انواع بیمه های زندگی واگذاری اتکایی به خارج از کشور انجام دهند که لزوم واگذاری مزبور مورد تایید بیمه مرکزی ایران باشد.
بیمه مرکزی ایران می تواند واگذاری اتکایی به خارج از کشور را فقط در موارد زیر تایید نماید:
در صورتی که واگذاری اتکایی در مورد بیمه نامه های زندگی تا ده میلیون ریال برای موسسه بیمه ای در داخل کشور امکان پذیر نباشد بیمه مرکزی ایران با رعایت شرایط معمول در واگذاری بیمه های اتکایی اختیاری موظف به قبول آن است.
موسسات بیمه مکلفند واگذاریهای اتکایی مربوط به بیمه نامه های زندگی صادره از 1/ 1/ 1354 و همچنین بیمه نامه های صادره قبل از تاریخ مذکور را که به موجب قراردادهای اتکایی از نوع حق بیمه خطر منعقده قبل از اول سال 1353 واگذار میشود با مفاد مواد (43، 44 و 45) این آییننامه تطبیق دهند. موسسات بیمه میتوانند در مورد بیمه نامه های صادره تا پایان سال 1353 که به موجب قراردادهای اتکایی غیر از نوع حق بیمه خطر واگذار میشود واگذاری اتکایی به خارج را با رعایت شرایط قراردادهای منعقده ادامه دهند.
مقررات این آیین نامه جز در مواردی که مبدا دیگری برای آن تعیین شده است از تاریخ 1/ 5/ 1353 لازم الاجرا است.
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
