🔒قانون اجازه پرداخت حق محرومیت از مطب مصوب 1366/09/22

اجازه داده می شود به دارندگان مدرک دکتری در رشته های گروه پزشکی ( پزشکی، دندانپزشکی، دامپزشکی، داروسازی، علوم آزمایشگاهی) و پیراپزشکی و بهداشتی که به طور رسمی برابر مقررات مربوط در وزارتخانه ها، موسسات دولتی، شرکت های دولتی و شرکت ها و سازمان هایی که شمول قانون بر آنها مستلزم ذکر نام است و نهادهای انقلاب اسلامی شاغل می باشند و مستقلا توان اشتغال در خارج از محیط اداری را دارند در صورتی که به طور تمام وقت در رسته های[رشته های] بهداشتی، درمانی، کشاورزی و یا محیط زیست در خدمت بوده و به کار انتفاعی تخصصی ( اعم از مطب، داروخانه و آزمایشگاه و غیره) اشتغال نداشته باشند و 60 ساعت در ماه در غیر ساعات اداری مشغول خدمت باشند ( در قبال انجام وظایف و ماموریتهای محوله در غیر ساعات اداری) با تشخیص بالاترین مقام اجرایی دستگاه مبلغی حداکثر معادل حقوق و فوق العاده شغل یا مزایای شغل دریافتی، به عنوان حق محرومیت از مطب پرداخت شود.

دانشگاهها و دانشکده های علوم پزشکی و خدمات بهداشتی، درمانی مجازند از خدمت تمام وقت ( شبانه روزی کامل) اعضای هیات علمی دانشکده های گروه پزشکی و شاغلان رشته های پیراپزشکی استفاده کنند و در ازای آن حداکثر معادل صد درصد (100%) حقوق و فوق العاده شغل آنان را به عنوان حق محرومیت از مطب، داروخانه، آزمایشگاه یا انواع دیگر درآمدهای خارج از دانشگاه بپردازند.

استفاده توام هر یک از مشمولین این قانون از حق محرومیت از مطب موضوع مواد 1 و2 این قانون ممنوع می باشد.

از تاریخ اجرای این قانون، قانون اجازه پرداخت حق محرومیت از مطب به دامپزشکان وزارت کشاورزی مصوب 1363.8.29 و لایحه قانونی راجع به استفاده از خدمات تمام وقت استادان دانشکده های پزشکی و دندانپزشکی و شاغلان رشته های وابسته مصوب 1359.4.25 شورای انقلاب اسلامی ایران و سایر قوانین و مقررات مربوط به پرداخت حق محرومیت از مطب ملغی است.