🔒قانون موافقتنامه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری اسلامی افغانستان در خصوص ارتباط بین المللی راه آهن
این قانون دربارهٔ چیست؟ این قانون موافقتنامه ایران و افغانستان را درباره برقراری ارتباط بینالمللی راهآهن تصویب میکند و اجازه مبادله اسناد آن را میدهد. هدف موافقتنامه، فراهمکردن حملونقل بینالمللی مسافر و کالا از طریق ارتباط مستقیم راهآهنی میان دو کشور است.
مخاطب: دولتهای ایران و افغانستان و دستگاههای مسئول راهآهن و حملونقل ریلی دو کشور مشمول این موافقتنامهاند.
- موافقتنامه، حمل مسافر و کالا و ارائه خدمات مربوط، از جمله گذر، را پیشبینی میکند.
- پرداخت هزینه خدمات بر اساس تعرفههای معتبر در قلمرو هر یک از دو کشور انجام میشود.
- ثبت اسناد و برخی ترتیبات حملونقل طبق موافقتنامههای دوجانبه میان دستگاههای دو کشور تعیین میشود.
متنِ زیر هنوز بهوسیلهٔ کارشناس مرور و تأیید نشده است.
★
موادِ قانون 13 ماده
موافقتنامه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری اسلامی افغانستان در خصوص ارتباط بین المللی راه آهن مشتمل بر یک مقدمه و (12) ماده به شرح پیوست تصویب و اجازه مبادله اسناد آن داده میشود.
طرفها موافقت نمودند با هدف انجام حمل و نقل بین المللی مسافر و کالا بین کشورهای خود ارتباط مستقیم راه آهنی برقرار نمایند.
طرفها موافقت نمودند نسبت به پذیرش و ارائه خدمات مربوط به مسافر و کالا، از جمله گذر هنگام انجام عملیات حمل و نقل راه آهنی بین دو کشور اقدام نمایند. پرداخت های مربوط به خدمات طبق تعرفه هایی که در قلمرو دو کشور معتبر است صورت خواهد گرفت. ثبت رسمی اسناد، انجام حمل و نقل بار با راه آهن و واگن و نحوه استفاده از راه آهن و واگن و ترتیب حمل و نقل مسافر طبق موافقتنامه های دوجانبه بین دستگاههای (ادارات) ذی ربط طرفها تنظیم خواهد شد.
طرفها موافقت نمودند به موقع در جهت تامین وسایط نقلیه راه آهنی و خدمات مسافری به لحاظ مبادلات تجاری خارجی و بارگذر که به پایانه های (ترمینال های) راه آهنی می رسند اقدام نمایند و آنها را برای مقاصد بعدی طبق قواعد بین المللی حمل و نقل معتبر در قلمرو طرف ذی ربط اعزام نمایند.
طرفها موافقت نمودند که در زمینه نظارت های بهداشتی گمرکی و مرزی هنگام عبور و مرور مسافر و بار مفاد موافقتنامه ها یا کنوانسیونهای بین المللی که طرفها عضو آن هستند رعایت شود و در صورت بروز هرگونه مساله ای که در این موافقتنامه و یا کنوانسیونهای بین المللی مورد حکم قرار نگرفته، قوانین و مقررات جاری در قلمرو کشورهای طرفها اعمال شود.
طرفها موافقت نمودند که بر اساس موافقتنامه های دوجانبه بین خود، مراجع صلاحیتدار هر طرف در قلمرو طرف دیگر، نمایندگان، شعب و نمایندگی های خود را جهت تنظیم امور مسافرین و حمل و نقل بار تاسیس نمایند. فعالیت های این نمایندگان، دفاتر و نمایندگی ها تابع قوانین و مقررات جاری طرف اخیر می باشد.
هر یک از طرفها باید با مسافر و کالاهای طرف دیگر به نحوی که با مسافر و کالای خود رفتار می نمایند عمل کنند. این نحوه رفتار شامل دسترسی آزاد به نقاط مقصد، تامین فضا برای بارهای موجود در پایانه ها (ترمینال ها)، تخلیه و بارگیری آنها، سوار و پیاده شدن مسافرین، استفاده از خدمات مرتبط با ارتباط بین المللی راه آهنی می باشد.
مراجع صلاحیتدار طرفهای مسوول نظارت بر اجرای این موافقتنامه به این شرح می باشند: از طرف دولت جمهوری اسلامی ایران ـ راه آهن جمهوری اسلامی ایران از طرف دولت جمهوری اسلامی افغانستان ـ اداره خط آهن جمهوری اسلامی افغانستان.
طرفها موافقت می نمایند با حفظ اولویت برای توسعه منسجم حمل و نقل راه آهنی، تحقیقات علمی و سایر اقدامات لازم در این زمینه و نیز آموزش کارکنان حمل و نقل راه آهنی اقدام نمایند. طرفها مراجع صلاحیتدار خود را مسوول تنظیم و تصویب برنامه ها و شرایط همکاری یاد شده و اجرای آنها می نمایند.
تمامی اختلافات ناشی از تفسیر یا اجرای این موافقتنامه توسط مراجع صلاحیتدار طرفها و بر اساس مشورت و مذاکره از طریق مجاری دیپلماتیک حل و فصل خواهد شد، چنانچه مراجع صلاحیتدار در خصوص موارد مورد اختلاف به توافق نرسند، موضوع توسط طرفها مورد بررسی قرار میگیرد.
مفاد این موافقتنامه ناقض حقوق هر طرف از نظر اتخاذ و اجرای اقدامهای لازم برای حفظ امنیت ملی، نظم عمومی، بهداشت و اصول اخلاق اجتماعی و منافع اقتصادی آن طبق قواعد حقوق بین الملل و حقوق ملی آن طرف نمیباشد.
این موافقتنامه با توافق طرفها قابل اصلاح و تغییر می باشد. تمامی اصلاحات این موافقتنامه به صورت سند الحاقی (پروتکل) های جداگانه تنظیم خواهد شد که بخشهای جدایی ناپذیر این موافقتنامه را تشکیل خواهند داد و با رعایت ماده (12) لازم الاجراء خواهند شد.
این موافقتنامه از تاریخ آخرین اطلاعیه هر یک از طرفها به طرف دیگر مبنی بر اینکه اقدامات لازم را طبق قوانین و مقررات خود در باره لازم الاجراء شدن این موافقتنامه به عمل آورده است برای مدت پنج سال لازم الاجراء خواهد شد. پس از مدت مزبور این موافقتنامه خود به خود برای دوره های مشابه تمدید خواهد شد، مگر اینکه یکی از طرفها شش ماه قبل از خاتمه دوره مربوط، عدم تمدید آن را به طور کتبی به اطلاع طرف دیگر برساند.
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
