🔒ماده 161

به زبانِ ساده

وقتی جرم با دلایل شرعی و قانونیِ معتبر (مثل اقرار یا شهادت) ثابت شود، قاضی موظف است بر اساس همان‌ها حکم صادر کند. تنها استثنا این است که قاضی خودش یقین داشته باشد که آن دلایل اشتباه هستند یا حقیقت چیز دیگری است.

مثال

اگر دو شاهد عادل به سرقت شخصی شهادت دهند، قاضی باید حکم سرقت را صادر کند، مگر اینکه قاضی با مدارک دیگری (مثل فیلم دوربین) یقین پیدا کند که آن دو شاهد اشتباه کرده‌اند.

نکتهٔ کاربردی

این ماده اصلِ «موضوعیت ادله» را بیان می‌کند؛ یعنی اگر شرایط شرعیِ شهادت یا اقرار جمع باشد، قاضی نمی‌تواند به سلیقه خود آن را رد کند مگر در صورتِ علمِ مخالف.

این متن با کمکِ هوش مصنوعی و گاه با کنترلِ کارشناس، به زبانِ ساده تهیه شده؛ برای پروندهٔ خودتان با وکیل مشورت کنید. گاه عبارت‌ها در هر پرونده معنای خاصِ خود را دارند و ممکن است خطا داشته باشد.