🔒ماده 187

به زبانِ ساده

گاهی اوقات یک قرارداد برای یک طرف «لازم» است (یعنی نمی‌تواند آن را فسخ کند) اما برای طرف دیگر «جایز» است (یعنی می‌تواند آن را فسخ کند). این حالت در برخی قراردادهای خاص دیده می‌شود.

مثال

در عقد رهن، برای راهن (کسی که مال را گرو می‌گذارد) عقد جایز است، اما برای مرتهن (کسی که مال نزد او گرو است) عقد لازم است.

نکتهٔ کاربردی

در این نوع قراردادها، حقوق طرفین کاملاً برابر نیست و باید به ماهیت خاص آن قرارداد توجه کرد.

این متن با کمکِ هوش مصنوعی و گاه با کنترلِ کارشناس، به زبانِ ساده تهیه شده؛ برای پروندهٔ خودتان با وکیل مشورت کنید. گاه عبارت‌ها در هر پرونده معنای خاصِ خود را دارند و ممکن است خطا داشته باشد.