تعریف ماده ۱۸۳ ق

تعریف <a class="artref" href="/ماده/ماده-183-a_0815110235828">ماده ۱۸۳ ق.م</a> شامل عقود باطل نمی شود زیرا اولاً <a class="artref" href="/ماده/ماده-190-a_0815110235835">ماده ۱۹۰ ق.م</a> اعلام می دارد برای صحت هر معامله شرایط ذیل اساسی است ... بنابراین توافق و تراضی که فاقد شرایط اساسی صحت معاملات از شمول عقد موضوع <a class="artref" href="/ماده/ماده-183-a_0815110235828">ماده ۱۸۳ ق.م</a> خارج است. ثانیاً، قانونگذار در مواد ۱۸۴ تا ۱۸۹ ق.م در فصل اقسام عقود آنها را به لازم و جایز خیاری منجز و معلق تقسیم کرده است و نامی از عقد باطل نیاورده است. ثالثاً <a class="artref" href="/ماده/ماده-191-a_0815110235836">ماده ۱۹۱ ق.م</a> هم صراحت دارد عقد محقق میشود به قصد انشا لذا در مواردی که قصد توافق موجود نباشد اساساً تعهدی نیز به وجود نمی آید لذا با تعریف ماده مزبور منطبق نیست. اولاً <a class="artref" href="/ماده/ماده-183-a_0815110235828">ماده ۱۸۳ ق.م</a> در مقام تعریف عقد به طور کلی است و تفکیک بین عقد صحیح و باطل نکرده است و ثانیاً فصل دوم قانون مدنی در باب شرایط اساسی صحت معامله است و از مفهوم مخالف ماده مرقوم می توان نتیجه گرفت که عقد غیر صحیح هم وجود دارد ثانیاً قانونگذار در مواد ۲۱۷ و ۲۱۸ ق.م صراحتاً اشاره دارد که معامله باطل است لذا اگر عقد باطل را شامل عنوان عقد ندانیم عنوان عقد باطل که از سوی قانونگذار به کار برده شده و آثاری نیز بر آن بار است لغو و بیهوده می شود. رابعاً، حقوقدانان عقد را به عقود باطل و صحیح تقسیم کرده اند و در تعریف عقد باطل عنوان می کنند که در صورتی که یکی از شرایط اساسی صحت معاملات را نداشته باشد عقد باطل است؛ لذا در عقد باطل یک یا چند نفر دیگر تعهد بر امری میکنند و مورد قبول آنها نیز واقع می گردد لیکن به لحاظ عدم وجود شرایط اساسی صحت معاملات باطل می گردد.