آن نیست که اگر انجام تحقیقات محلی به تشخیص دادگاه هم بود

آن نیست که اگر انجام تحقیقات محلی به تشخیص دادگاه هم بود، هر یک از طرفین هنگامی که قرار تحقیقات محلی صادر و به مرحله اجرا در می آید، هر یک از اصحاب - تفاوت میان گواهی و تحقیقات محلی میان گواهی گواهان و انجام تحقیقات محلی با وجود اشتراک در برخی عناصر مانند امکان جرح آنان مواد ۲۳۳، ۲۳۴ و ۲۵۲ ق.آ.د. م)، تفاوت قابل توجهی به چشم می خورد. در هر دو دلیل و وسیله مزبور تحقیق از افرادی به عمل می آید که از عمل یا واقعه ای که رخ داده اطلاعات و آگاهی دارند؛ این اطلاعات یا به طور مستقیم توسط یکی از حواس موثر آنان مانند بینایی یا شنوایی به دست می آید و درک میشود یا این که از طریق غیر مستقیم حاصل میگردد. اما تفاوت این دو نوع دلیل و وسیله اثباتی را می توان به ترتیب زیر بر شمرد تفاوت نخست به هنگام استناد خواهان به دلیل گواهی و شهادت باید اسامی گواهان و مشخصات و محل اقامت آنان توسط خ. د. د. بیاید بند ۶ ماده ۵۱ ق.آ.د.م. بنابراین خواهان نمی تواند بدون اعلام اسامی گواهان مشخصات و محل اقامت آنان به دلیل گواهی استناد جوید. از آن طرف خوانده نیز اگر می خواهد در موضع دفاع به دلیل گواهی متوسل شود، باید به همین ترتیب عمل کند. ولی در تحقیقات محلی نیازی به اعلام اسامی مطلعین نیست بلکه حتی اگر استناد به اطلاعات اهل محل ۱. ماده ۲۵۲ ق.آ.د. م : ترتیب استعلام و اجرای تحقیقات از اشخاص یادشده در ماده قبل به نحوی است که برای گواهان مقرر گردیده است. هر یک از طرفین می تواند مطلعین طرف دیگر را برابر مقررات جرح گواه، رد نماید.». ۲. ماده ۲۳۴ ق.آ.د. م : هر یک از اصحاب دعوا می توانند گواهان طرف خود را با ذکر علت جرح نمایند. چنانچه پس از صدور رأی برای دادگاه معلوم شود که قبل از ادای گواهی جهات جرح وجود داشته ولی بر دادگاه مخفی مانده و رای صادره هم مستند به آن گواهی بوده، مورد از موارد نقض م. ب. و چنانچه جهات جرح بعد از صدور رأی حادث شده باشد، مؤثر در اعتبار رأی دادگاه نخواهد بود.