آیه محاربه: کیفیت استدلال به آیه محاربه

۱. ۱ - حد محارب آیه «إِنَّما جَزاءُ الَّذِینَ یحارِبُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ یسْعَوْنَ فِی الْأَرْضِ فَساداً أَنْ یقَتَّلُوا أَوْ یصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَیدِیهِمْ وَ أَرْجُلُهُمْ مِنْ خِلافٍ أَوْ ینْفَوْا مِنَ الْأَرْضِ ذلِک لَهُمْ خِزْی فِی الدُّنْیا وَ لَهُمْ فِی الْآخِرَةِ عَذابٌ عَظِیمٌ» بیانگر حد محارب است. ۱. ۲ - ترتیب یا تخییر در حد محارب در این که کیفر هاى یاد شده در آیه یعنى قتل ، به دار آویختن، بریدن دست و پا در خلاف جهت یکدیگر و تبعید ، به نحو ترتیب است یا تخییر ، اختلاف است. ۱. ۳ - کبیره بودن گناه محاربه به جمله «وَ لَهُمْ فِی الْآخِرَةِ عَذابٌ عَظِیمٌ» براى اثبات کبیره بودن گناه محاربه استناد شده است. منبع: مائده/سوره۵، آیه۳۳ · ایضاح الفوائد ج۴، ص۵۴۴ · جواهر الکلام ج۱۳، ص۳۱۴