اثبات بی اعتباری اقرار

اعتبار اقرار از آن رو است که کاشف از حقیقت است و واقعیت را می نمایاند، از این رو اگر به وسیله ای اثبات گردد که مفاد اقرار بر خلاف حقیقت است، اقرار دیگر کاشف از واقع نخواهد بود و بدون اثر است. به همین جهت فقیهان اسلام در مواردی که حس عقل یا شرع به طور قطع بر کذب اقرار دلالت کند، اقرار را باطل و بی اعتبار دانسته اند چنانکه کسی اقرار کند که زید فرزند او است، در حالی که اقرار کننده کوچکتر از زید یا همسال او باشد. (۳) در فتاوای سبکی آمده است: اگر قاضی به کذب اقرار از طریق حس یا عقل یا شرع قطعی علمی پیدا کند... به فساد اقرار حکم می شود. (۲) قانون مدنی ایران در ماده ۱۲۷۶ به پیروی از فقه تصریح می کند: اگر کذب اقرار نزد حاکم ثابت شود آن اقرار اثری نخواهد داشت. همچنین در مواردی که اقرار شرایط صحت را دارا نباشد، می توان بی اعتباری آن را اثبات کرد بنابراین در موارد ذیل می توان بی اعتباری اقرار را نک مفتاح الکرامة ج ۹، ص ۲۹۷-۳۳۸. جواهر الکلام: ج ۳، ص ۱۰۲۸۵ المغنی: ج ۵، ص ۲۷۷ به بعد علم القضاء: ج ۲، ص ۱۰۱، ۱۶۹.