اثر تعلیقی تجدید نظر خواهی بر اجرای رای

تجدید نظر خواهی همانند و اخواهی یک طریق عادی شکایت از رای است که اثر تعلیقی بر اجرای آن دارد (ماده ۳۴۷ ق..د.م، بدین سان که تا هنگامی که مهلت قانونی تجدید نظر خواهی (ماده ۳۳۶ ق.آ.د. م) باقی است و یا پس از اقامه تجدیدنظر خواهی تا هنگامی که دادگاه تجدیدنظر رای قطعی پیرامون اعتراض صادر ننماید، عملیات اجرایی معطوف به آن رای معلق میماند و چنانچه پس از این فرآیند شروع شده باشد در همان وضعیتی که هست متوقف می ماند. حکم صادر از دادگاه تجدیدنظر چنانچه وصف حضوری داشته باشد قطعی و لازم الاجرا خواهد بود. اگر حکم دادگاه تجدیدنظر غیابی باشد پس از انقضای مهلت واخواهی بیست روز برای داد باخته مقیم ایران و دو ماه برای داد باخته مقیم خارج از کشور) قطعیت و قابلیت اجرا می یابد. یا این که داد باخته مبادرت به واخواهی نماید و حکم محکومیت وی با رد و اخواهی استوار بماند. چنانچه نسبت به حکم قطعی دادگاه تجدیدنظر به طریق ۱ - ماده ۳۴۸ ق.آ.د. م: «جهات درخواست تجدیدنظر به قرار زیر است: الف - ادعای عدم اعتبار مستندات دادگاه ب- ادعای فقدان شرایط قانونی شهادت شهود ج- ادعای عدم توجه قاضی به دلایل ابرازی د- ادعای عدم صلاحیت قاضی یا دادگاه صادر کننده رای ه - ادعای مخالف بودن رای با موازین شرعی و یا مقررات قانونی ۲ - ماده ۳۴۷ ق.آ.د. م: «تجدیدنظر خواهی از آرای قابل تجدیدنظر که در قانون احصاء گردیده مانع اجرای حکم خواهد بود، هر چند دادگاه صادر کننده رای آن را قطعی اعلام نموده باشد مگر در مواردی که طبق قانون استثناء شده باشد. غیرعادی و نهایی اعتراض صورت گیرد و به یکی از موجبات قانونی؛ قرار تاخیر، قبولی اعتراض یا توقف اجرا صادر شود (مواد ۴۲۴، ۳۸۶، ۴۳۷، تبصره ماده ۴۳۵ ق.آ.د.م و ماده ۴۷ ق.آ.د. ک) به شرحی که پیشتر گفته ایم عملیات اجرایی تا رسیدگی نهایی معلق یا متوقف می گردد.